Diabeton - instrukcje użytkowania, recenzje, analogi i formy uwalniania (tabletki 80 mg, 60 mg MB ze zmodyfikowanym uwalnianiem) leku do leczenia cukrzycy typu 2 u dorosłych, dzieci i podczas ciąży

W tym artykule możesz przeczytać instrukcje użycia leku Diabeton. Przedstawiono opinie odwiedzających witrynę - konsumentów tego leku, a także opinie specjalistów medycznych na temat stosowania Diabetona w ich praktyce. Duża prośba o bardziej aktywne dodawanie opinii na temat leku: lek pomógł lub nie pomógł pozbyć się choroby, jakie powikłania i działania niepożądane zostały zaobserwowane, co nie zostało stwierdzone przez producenta w adnotacji. Analogi Diabetona w obecności dostępnych analogów strukturalnych. Stosować w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych, dzieci, a także podczas ciąży i laktacji.

Diabeton to doustny środek hipoglikemiczny, pochodna sulfonylomocznika drugiej generacji. Stymuluje wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki. Zwiększa wrażliwość tkanek obwodowych na insulinę. Podobno stymuluje aktywność enzymów wewnątrzkomórkowych (w szczególności syntetazy glikogenu mięśniowego). Zmniejsza odstęp czasu od momentu spożycia do początku wydzielania insuliny. Przywraca wczesny szczyt wydzielania insuliny, zmniejsza poposiłkowy szczyt hiperglikemii.

Gliklazyd (substancja czynna leku Diabeton) zmniejsza adhezję i agregację płytek krwi, spowalnia rozwój skrzepu ściany, zwiększa aktywność fibrynolityczną naczyń. Normalizuje przepuszczalność naczyń. Ma właściwości przeciwmiażdżycowe: obniża stężenie cholesterolu całkowitego we krwi (Xc) i Xc-LDL, zwiększa stężenie Xc-HDL, a także zmniejsza liczbę wolnych rodników. Wpływa na rozwój mikrozakrzepów i miażdżycy. Poprawia mikrokrążenie. Zmniejsza wrażliwość naczyń krwionośnych na adrenalinę.

W nefropatii cukrzycowej na tle długotrwałego stosowania gliklazydu obserwuje się znaczne zmniejszenie białkomoczu.

Skład

Substancje pomocnicze gliklazyd +.

Farmakokinetyka

Po spożyciu Diabeton jest całkowicie wchłaniany. Stężenie gliklazydu w osoczu wzrasta stopniowo w ciągu pierwszych 6 godzin, poziom plateau utrzymuje się od 6 do 12 godzin, a indywidualna zmienność jest niska. Posiłek nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania gliklazydu. Gliklazyd jest metabolizowany głównie w wątrobie. W osoczu nie ma aktywnych metabolitów. Wydalany głównie przez nerki w postaci metabolitów, mniej niż 1% - z moczem niezmienionym.

U osób starszych nie obserwuje się istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych.

Wskazania

  • cukrzyca typu 2 z niewystarczającą skutecznością diety, ćwiczeń i utraty wagi;
  • zapobieganie powikłaniom cukrzycowym: zmniejszenie ryzyka powikłań mikronaczyniowych (nefropatii, retinopatii) i powikłań makronaczyniowych (zawał mięśnia sercowego, udar) u pacjentów z cukrzycą typu 2 przez intensywną kontrolę glikemii.

Formy wydania

Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu 60 mg (Diabeton MV).

Instrukcje użytkowania i schemat dawkowania

Początkowa dawka dobowa wynosi 80 mg, średnia dawka dzienna wynosi 160-320 mg, częstość podawania wynosi 2 razy dziennie przed posiłkami. Dozowanie indywidualnie w zależności od stężenia glukozy na czczo i 2 godziny po posiłku, a także objawów klinicznych choroby.

Lek jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych.

Zalecaną dawkę leku należy przyjmować doustnie, 1 raz dziennie, najlepiej podczas śniadania.

Dawka dobowa wynosi 30-120 mg (1 / 2-2 tabletki) w 1 recepcji. Zaleca się połknięcie pigułki lub połowy pigułki w całości, bez żucia lub kruszenia.

Po pominięciu jednej lub więcej dawek leku nie należy przyjmować większej dawki w następnej dawce, pominiętą dawkę należy przyjąć następnego dnia. Podobnie jak w przypadku innych leków hipoglikemizujących, dawka leku w każdym przypadku musi być dobierana indywidualnie, w zależności od stężenia glukozy we krwi i glikozylowanej hemoglobiny (HbA1c).

Zalecana początkowa dawka dla dorosłych (w tym dla osób w podeszłym wieku ≥ 65 lat) - 30 mg (1/2 tabletki) na dobę.

W przypadku odpowiedniej kontroli lek w tej dawce można stosować do leczenia podtrzymującego. Przy niedostatecznej kontroli glikemii dzienną dawkę leku można konsekwentnie zwiększać do 60 mg, 90 mg lub 120 mg. Zwiększenie dawki jest możliwe nie wcześniej niż po 1 miesiącu leczenia lekiem w poprzednio przepisanej dawce. Wyjątkiem są pacjenci, u których stężenie glukozy we krwi nie zmniejszyło się po 2 tygodniach leczenia. W takich przypadkach dawkę leku można zwiększyć 2 tygodnie po rozpoczęciu podawania.

Maksymalna zalecana dzienna dawka leku wynosi 120 mg.

1 tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu 60 mg odpowiada 2 tabletkom o zmodyfikowanym uwalnianiu 30 mg. Obecność nacięć na tabletkach 60 mg pozwala podzielić tabletkę i przyjąć dzienną dawkę 30 mg (1/2 tabletki 60 mg) i, jeśli to konieczne, 90 mg (1 tabletka 60 mg i 1/2 tabletki 60 mg).

Przejście od przyjmowania leku Diabeton w tabletkach 80 mg do tabletek leku Diabeton MB o zmodyfikowanym uwalnianiu 60 mg

1 tabletkę leku Diabeton 80 mg można zastąpić 1/2 tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu Diabeton MB 60 mg. Podczas przenoszenia pacjentów z leku Diabeton 80 mg do leku Diabeton MB zaleca się ostrożną kontrolę glikemii.

Przejście z przyjmowania innego leku hipoglikemizującego na Diabeton MB, tabletkę o zmodyfikowanym uwalnianiu 60 mg

Diabeton MB 60 mg tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu może być stosowana zamiast innego hipoglikemicznego środka doustnego. Podczas zmiany na pacjentów z cukrzycą typu Diabeton otrzymujących inne leki hipoglikemizujące do podawania doustnego należy rozważyć ich dawkę i okres półtrwania. Z reguły okres przejściowy nie jest wymagany. Dawka początkowa powinna wynosić 30 mg, a następnie powinna być dostosowywana w zależności od stężenia glukozy we krwi.

Zastępując Diabeton MB pochodnymi sulfonylomocznika o długim okresie półtrwania, aby uniknąć hipoglikemii spowodowanej addytywnym działaniem dwóch środków hipoglikemicznych, można przerwać ich przyjmowanie na kilka dni. Początkowa dawka Diabeton MB wynosi również 30 mg (1/2 tabletki 60 mg) i, jeśli to konieczne, można ją dalej zwiększyć, jak opisano powyżej.

Połączone stosowanie z innym lekiem hipoglikemicznym

Diabeton MB można stosować w połączeniu z biguanidami, inhibitorami alfa-glukozydazy lub insuliną.

W przypadku niedostatecznej kontroli glikemii należy zalecić dodatkowe leczenie insuliną z ostrożnym nadzorem medycznym.

Specjalne grupy pacjentów

Dostosowanie dawki u pacjentów powyżej 65 roku życia nie jest wymagane.

Wyniki badań klinicznych wykazały, że dostosowanie dawki u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek nie jest wymagane. Zaleca się dokładne monitorowanie medyczne.

U pacjentów z ryzykiem rozwoju hipoglikemii (niedostateczne lub niezrównoważone odżywianie; ciężkie lub słabo skompensowane zaburzenia endokrynologiczne - niewydolność przysadki i nadnerczy, niedoczynność tarczycy; eliminacja glikokortykosteroidów (GCS) po ich przedłużonym przyjmowaniu i / lub przyjmowaniu w wysokich dawkach; ciężka choroba serca układ naczyniowy - ciężka choroba niedokrwienna serca, ciężka miażdżyca tętnic szyjnych, powszechna miażdżyca), zaleca się stosowanie minimalnej dawki (30 mg) leku Diabeton MB.

Aby osiągnąć intensywną kontrolę glikemii w celu zapobiegania powikłaniom cukrzycy, można stopniowo zwiększać dawkę leku Diabeton MB do 120 mg dziennie, oprócz diety i ćwiczeń, aż do osiągnięcia docelowego poziomu HbA1c. Powinien być świadomy ryzyka hipoglikemii. Ponadto do terapii można dodać inne leki hipoglikemiczne, takie jak metformina, inhibitor alfa-glukozydazy, pochodna tiazolidynodionu lub insulina.

Efekty uboczne

  • hipoglikemia;
  • ból głowy;
  • silne uczucie głodu;
  • nudności, wymioty;
  • zaparcie;
  • zwiększone zmęczenie;
  • zaburzenia snu;
  • drażliwość;
  • pobudzenie;
  • zmniejszona koncentracja;
  • opóźniona reakcja;
  • depresja;
  • zamieszanie;
  • niewyraźne widzenie i mowa;
  • drżenie;
  • utrata samokontroli;
  • uczucie bezradności;
  • zawroty głowy;
  • słabość;
  • drgawki;
  • bradykardia;
  • nonsens;
  • płytkie oddychanie;
  • senność;
  • utrata przytomności z możliwym rozwojem śpiączki, nawet śmierci;
  • zwiększona potliwość;
  • lepka skóra;
  • niepokój;
  • tachykardia;
  • zwiększone ciśnienie krwi;
  • uczucie bicia serca;
  • arytmia;
  • dusznica bolesna;
  • wysypka;
  • swędzenie;
  • rumień;
  • wysypka plamisto-grudkowa;
  • reakcje pęcherzowe (takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka);
  • pokrzywka;
  • obrzęk naczynioruchowy;
  • zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia, agranulocytoza);
  • przejściowe zaburzenia widzenia.

Przeciwwskazania

  • cukrzyca typu 1;
  • cukrzycowa kwasica ketonowa, precoma cukrzycowa, śpiączka cukrzycowa;
  • ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby (w tych przypadkach zalecana jest insulina);
  • jednoczesne stosowanie mikonazolu;
  • ciąża;
  • okres laktacji (karmienie piersią);
  • wiek do 18 lat;
  • nadwrażliwość na gliklazyd lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku, inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy.

Stosować w czasie ciąży i laktacji

Brak doświadczenia w stosowaniu Diabetonu w czasie ciąży. Dane dotyczące stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika w czasie ciąży są ograniczone.

W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych nie stwierdzono działania teratogennego gliklazydu.

Aby zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych, potrzebna jest optymalna kontrola (właściwa terapia) cukrzycy.

Doustne leki hipoglikemiczne podczas ciąży nie są stosowane. Insulina jest lekiem z wyboru w leczeniu cukrzycy u kobiet w ciąży. Zaleca się zastąpienie przyjmowania doustnych leków hipoglikemizujących insulinoterapią w przypadku planowanej ciąży oraz w przypadku zajścia w ciążę podczas przyjmowania leku.

Biorąc pod uwagę brak danych na temat wejścia Diabetonu do mleka matki i ryzyko rozwoju hipoglikemii u noworodków, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia farmakologicznego.

Stosuj u dzieci

Przeciwwskazane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat (dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa leku w tej grupie wiekowej nie są dostępne).

Specjalne instrukcje

Przepisując Diabeton MB, należy pamiętać, że w wyniku przyjmowania pochodnych sulfonylomocznika może rozwinąć się hipoglikemia, aw niektórych przypadkach w postaci ciężkiej i przedłużonej, wymagającej hospitalizacji i podawania dekstrozy (glukozy) przez kilka dni.

Lek może być przepisywany tylko tym pacjentom, których posiłki są regularne i zawierają śniadanie. Bardzo ważne jest utrzymanie odpowiedniego spożycia węglowodanów z pożywienia, ponieważ ryzyko hipoglikemii wzrasta wraz z nieregularnym lub niedożywieniem, a także spożywaniem żywności, ubogiej w węglowodany. Hipoglikemia często rozwija się przy diecie niskokalorycznej, po długotrwałym lub energicznym wysiłku fizycznym, po wypiciu alkoholu lub jednoczesnym przyjmowaniu kilku leków hipoglikemizujących.

Z reguły objawy hipoglikemii znikają po posiłku bogatym w węglowodany (na przykład cukier). Należy pamiętać, że przyjmowanie słodzików nie przyczynia się do eliminacji objawów hipoglikemii. Doświadczenie z innymi pochodnymi sulfonylomocznika sugeruje, że hipoglikemia może nawracać pomimo skutecznego początkowego złagodzenia tego stanu. Jeśli objawy hipoglikemii mają wyraźny charakter lub są długie, nawet w przypadku tymczasowej poprawy po zjedzeniu posiłku bogatego w węglowodany, konieczne jest zapewnienie pilnej opieki medycznej, w tym hospitalizacji.

Aby uniknąć rozwoju hipoglikemii, konieczne jest staranne dobranie poszczególnych leków i schematu dawkowania, a także dostarczenie pacjentowi pełnej informacji o proponowanym leczeniu.

Zwiększone ryzyko hipoglikemii może wystąpić w następujących przypadkach:

  • odmowa lub niezdolność pacjenta (zwłaszcza osób starszych) do przestrzegania zaleceń lekarza i kontrolowania jego stanu;
  • nieodpowiednia i nieregularna dieta, pomijanie posiłków, post i zmiana diety;
  • brak równowagi między wysiłkiem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
  • niewydolność nerek;
  • ciężka niewydolność wątroby;
  • przedawkowanie leku Diabeton MB;
  • niektóre zaburzenia endokrynologiczne (choroba tarczycy, niewydolność przysadki i nadnerczy);
  • jednoczesne przyjmowanie niektórych leków.

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i (lub) nerek możliwa jest zmiana właściwości farmakokinetycznych i / lub farmakodynamicznych gliklazydu. Hipoglikemia, która rozwija się u tych pacjentów, może być dość długa, w takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe przeprowadzenie odpowiedniej terapii.

Informacje o pacjencie

Konieczne jest poinformowanie pacjenta i członków jego rodziny o ryzyku hipoglikemii, jej objawach i warunkach sprzyjających jej rozwojowi. Pacjent musi zostać poinformowany o potencjalnym ryzyku i korzyściach wynikających z proponowanego leczenia. Pacjent musi wyjaśnić znaczenie diety, potrzebę regularnych ćwiczeń i regularnego monitorowania poziomu glukozy we krwi.

Niewystarczająca kontrola glikemii

Kontrola glikemii u pacjentów otrzymujących leczenie hipoglikemiczne może być osłabiona w następujących przypadkach: gorączka, uraz, choroby zakaźne lub duże interwencje chirurgiczne. W tych warunkach może być konieczne przerwanie leczenia lekiem Diabeton MB i przepisanie leczenia insuliną.

U wielu pacjentów skuteczność doustnych leków hipoglikemizujących, w tym gliklazyd ma tendencję do zmniejszania się po długim okresie leczenia. Efekt ten może być spowodowany zarówno postępem choroby, jak i zmniejszeniem odpowiedzi terapeutycznej na lek. Zjawisko to znane jest jako wtórna oporność na leki, którą należy odróżnić od pierwotnej, w której lek nie daje oczekiwanego efektu klinicznego podczas pierwszej wizyty. Przed zdiagnozowaniem pacjenta z wtórną opornością na lek konieczne jest oszacowanie adekwatności doboru dawki i przestrzegania przez pacjenta przepisanej diety.

Kontrola parametrów laboratoryjnych

Aby ocenić kontrolę glikemii, zaleca się regularne określanie poziomu glukozy we krwi na czczo i poziomu hemoglobiny glikowanej. Ponadto zaleca się regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Pochodne sulfonylomocznika mogą powodować niedokrwistość hemolityczną u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Ponieważ gliklazyd jest pochodną sulfonylomocznika, należy zachować ostrożność przepisując go pacjentom z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Powinieneś ocenić możliwość przepisania leku hipoglikemizującego z innej grupy.

Wpływ na zdolność prowadzenia transportu i mechanizmów kontrolnych

W związku z możliwym rozwojem hipoglikemii przy użyciu leku Diabeton MB, pacjenci powinni być świadomi objawów hipoglikemii i powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub wykonywania pracy, która wymaga dużej liczby reakcji fizycznych i psychicznych, szczególnie na początku terapii.

Interakcje narkotykowe

Leki i substancje zwiększające działanie gliklazydu (przyczyniają się do zwiększonego ryzyka hipoglikemii)

Jednoczesne stosowanie z mikonazolem (do stosowania ogólnoustrojowego i stosowania żelu na błonie śluzowej jamy ustnej) prowadzi do nasilonego działania hipoglikemicznego gliklazydu (hipoglikemia może rozwinąć się w stan śpiączki).

Kombinacje nie są zalecane.

Fenylobutazon (do stosowania ogólnoustrojowego) wzmacnia działanie hipoglikemiczne pochodnych sulfonylomocznika, ponieważ wypiera ich z związku z białkami osocza i / lub spowalnia ich wydalanie z organizmu. Korzystnie stosuje się inny lek przeciwzapalny. Jeśli konieczne jest przyjmowanie fenylobutazonu, należy ostrzec pacjenta o potrzebie kontroli glikemii. Jeśli to konieczne, dawkę Diabeton MB należy dostosować podczas przyjmowania fenylobutazonu i po jego zakończeniu.

Przy jednoczesnym stosowaniu gliklazydu etanol (alkohol) zwiększa hipoglikemię, hamuje reakcje kompensacyjne i może przyczyniać się do rozwoju śpiączki hipoglikemicznej. Należy odmówić przyjmowania leków zawierających etanol i używania alkoholu.

Kombinacje wymagające ostrożności

Odbiór Diabetonu w połączeniu z niektórymi lekami (na przykład innymi środkami hipoglikemizującymi - insuliną, akarbozą, metforminą, tiazolidynodionami, inhibitorami dipeptydazy-4 dipeptydazy, agonistami GLP-1); beta-blokery, flukonazol; Inhibitory ACE - kaptopryl, enalapryl; blokery receptora histaminowego H2; Inhibitory MAO; sulfonamidom, klarytromycynie, NLPZ) towarzyszy zwiększony efekt hipoglikemiczny i ryzyko hipoglikemii.

Leki osłabiające działanie gliklazydu (przyczyniają się do wzrostu stężenia glukozy we krwi)

Kombinacje nie są zalecane.

Danazol ma działanie diabetogenne. Jeśli zażywanie tego leku jest konieczne, pacjentowi zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Jeśli to konieczne, wspólne przyjmowanie leków, zaleca się wybrać dawkę leków hipoglikemizujących zarówno podczas przyjmowania danazolu, jak i po jego anulowaniu.

Kombinacje wymagające ostrożności

Połączone stosowanie diabetonu z chlorpromazyną w dużych dawkach (ponad 100 mg na dobę) może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi w wyniku zmniejszenia wydzielania insuliny. Zalecana jest dokładna kontrola glikemii. W razie potrzeby, wspólne przyjmowanie leków, zaleca się, aby dawkę środka hipoglikemizującego wybrać zarówno podczas podawania neuroleptyku, jak i po jego odstawieniu.

Przy jednoczesnym stosowaniu glikokortykosteroidów (do stosowania ogólnoustrojowego i miejscowego - dostawowo, przezskórnie, doodbytniczo) i tetrakozaktydu zwiększa stężenie glukozy we krwi wraz z możliwym rozwojem kwasicy ketonowej (zmniejszona tolerancja na węglowodany). Zaleca się ostrożną kontrolę glikemii, zwłaszcza na początku leczenia. Jeśli to konieczne, wspólne leczenie, może być konieczne dostosowanie dawki środka hipoglikemizującego zarówno podczas przyjmowania GCS, jak i po ich anulowaniu.

Dzięki łącznemu zastosowaniu beta2-adrenomimetiki (rytodryny, salbutamolu, dożylnego podawania terbutaliny) zwiększa się stężenie glukozy we krwi.

Szczególną uwagę należy zwrócić na znaczenie kontroli glikemii. W razie potrzeby zaleca się przeniesienie pacjenta na leczenie insuliną.

Kombinacje, które należy wziąć pod uwagę

Pochodne sulfonylomocznika mogą wzmagać działanie leków przeciwzakrzepowych (na przykład warfaryny), gdy są przyjmowane razem. Może wymagać dostosowania dawki antykoagulantu.

Analogi leku Diabeton

Analogi strukturalne substancji czynnej:

  • Glidiab;
  • Glidiab MB;
  • Glyclad;
  • Gliklazyd;
  • Gliclazide MB;
  • Glyukostabil;
  • Diabetalong;
  • Diabeton MB;
  • Diabefarm;
  • Diabefarm MV;
  • Diabinax;
  • Diabreside;
  • Diatica;
  • Predian;
  • Reclid

Analogi dla grupy farmakologicznej (środki hipoglikemiczne):

  • Avandamet;
  • Avandia;
  • Adebit;
  • Amalvia;
  • Amaryl;
  • Antidiab;
  • Arfazetyna;
  • Astrozone;
  • Bagomet Plus;
  • Bagomet;
  • Byet;
  • Betanaz;
  • Bucarban;
  • Butamid;
  • Viktoza;
  • Galvus;
  • Hilemal;
  • Glamaza;
  • Glibenese retard;
  • Glibenklamid;
  • Glidiab;
  • Glyclad;
  • Gliklazyd;
  • Glycon;
  • Glukoben;
  • Glucovance;
  • Gluconorm;
  • Glyukostabil;
  • Glucotrol CL;
  • Glucophage;
  • Glucophage Long;
  • Glumedex;
  • Diabetalong;
  • Diabefarm;
  • Diaglinid;
  • Diatica;
  • Langerine;
  • Maninil;
  • Meglimid;
  • Metthogamma;
  • Metformina;
  • Minidiab;
  • Movogleklen;
  • NovoFormin;
  • Ongliza;
  • Poglar;
  • Pioglitis;
  • Reclid;
  • Roglit;
  • Siofor;
  • Sofamet;
  • Formetyna;
  • Formin Pliva;
  • Chlorpropamid;
  • Januia.

Diabeton MV 60 mg: instrukcje użytkowania, cena, opinie

Diabeton MB to wyjątkowy lek tego typu. W jego pomocniczych składnikach znajduje się specjalna substancja - hypromeloza. Tworzy podstawę hydrofilowej matrycy, która podczas interakcji z sokiem żołądkowym zamienia się w żel. Z tego powodu w ciągu dnia następuje uwalnianie głównej substancji czynnej - gliklazydu. Diabeton ma wysoką biodostępność i może być przyjmowany tylko raz dziennie. Nie ma wpływu na metabolizm tłuszczów, jest bezpieczny dla osób starszych i osób z zaburzeniami czynności nerek.

Skład i forma uwalniania

Diabeton MV jest produkowany w postaci tabletek z nacięciem i napisem „DIA” „60” po obu stronach. Składnik aktywny - gliklazyd 60 mg. Składniki pomocnicze: stearynian magnezu - 1,6 mg, bezwodny koloidalny dwutlenek krzemu - 5,04 mg, maltodekstryna - 22 mg, hypromeloza 100 cp - 160 mg.

Litery „MB” w imieniu Diabeton są dekodowane jako zmodyfikowane wydanie, tj. stopniowe.

Producent: Les Laboratoires Servier, Francja

Jak działa Diabeton MB

Diabeton odnosi się do leków sulfonylomocznikowych drugiej generacji. Aktywuje trzustkę i komórki B odpowiedzialne za produkcję insuliny. Skuteczne, jeśli komórki w jakiś sposób działają. Lek przepisuje się po analizie peptydu c, jeśli wynik jest mniejszy niż 0,26 mmol / l.

Wydzielanie insuliny podczas przyjmowania gliklazydu jest tak bliskie fizjologicznemu, jak to tylko możliwe: szczyt wydzielania jest przywracany w odpowiedzi na dekstrozę, która przenika do krwi z węglowodanów, a produkcja hormonów wzrasta w fazie 2.

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym Diabeton jest całkowicie wchłaniany. Wzrost stężenia substancji czynnej we krwi utrzymuje się przez 6 godzin i może być utrzymany na osiągniętym poziomie do 12 godzin.

Komunikacja z białkami osocza sięga 95%, objętość dystrybucji - 30 litrów. Aby utrzymać stałe stężenie w osoczu przez 24 godziny, lek wystarcza na 1 tabletkę 1 raz dziennie.

Rozszczepienie substancji wytwarzanej w wątrobie. Wydalane przez nerki: metabolity są wydzielane,

Catherine. Niedawno lekarz przepisał mi Diabeton MV, przyjmując 30 mg metforminy (2000 mg na dobę). Cukier zmniejszył się z 8 mmol / l do 5. Wynik jest satysfakcjonujący, nie ma też skutków ubocznych, hipoglikemii.

Valentine. Rok, w którym piję Diabeton, cukier jest normalny. Kontynuuję dietę, wieczorem idę na spacer. Było tak, że zapomniałem jeść po zażyciu leku, w ciele pojawił się dreszcz, zrozumiałem, że była to hipoglikemia. Jadłem słodko po 10 minutach, czułem się dobrze. Po tym incydencie regularnie jem.

Diabeton MV 60 mg: instrukcje i recenzje, wskazania, cena

Instrukcja stosowania Diabeton MV 60 mg wskazuje, że lek należy do grupy leków sulfonylomocznikowych drugiej generacji.

Narzędzie jest aktywnie wykorzystywane w leczeniu cukrzycy, rozwijając się w postaci niezależnej od insuliny.

Wpływ tej grupy leków na organizm człowieka jest związany z procesem aktywacji komórek beta trzustki, które są stymulowane i intensywnie wytwarzają endogenną insulinę.

Zastosowanie pochodnych sulfonylomocznika występuje, gdy w organizmie funkcjonują i pełne komórki beta.

Mechanizm działania tej grupy leków jest przejawem następujących efektów:

  • stymulacja komórek beta trzustki i zwiększenie ich czułości na poziomie komórkowym;
  • zwiększenie działania insuliny i zahamowanie działania hormonu, który ją rozkłada (insulinaza);
  • osłabienie związku insuliny i białek, zmniejszając stopień wiązania insuliny z przeciwciałami;
  • pomaga zwiększyć wrażliwość receptorów mięśniowych i lipidowych na insulinę;
  • zwiększyć liczbę receptorów insuliny na błonach tkankowych;
  • pomaga poprawić wykorzystanie glukozy w wątrobie i mięśniach;
  • neutralizować proces glukoneogenezy w wątrobie;
  • w tkankach lipidowych hamują lipolizę, a także zwiększają poziom absorpcji i utleniania glukozy.

Do tej pory istnieje kilka odmian pochodnych sulfonylomocznika leków:

  1. Leki pierwszej generacji, które w nowoczesnej medycynie praktycznie nie są stosowane - tolazamid, karbutamid.
  2. Drugie pokolenie, którego przedstawicielami są Glibenklamid, Glicyklid i Glipisid.
  3. Trzecia generacja - glimepiryd.

Wybór stosowanego produktu leczniczego powinien przeprowadzić lekarz prowadzący.

Co to jest środek hipoglikemiczny?

Diabeton to środek hipoglikemizujący stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2.

Lek może być wytwarzany w różnych dawkach, w zależności od ilości substancji czynnej w kompozycji - 60 i 80 miligramów.

Głównym składnikiem aktywnym jest gliklazyd - jedna z pochodnych sulfonylomocznika drugiej generacji. Forma uwalniania leku - tabletki powlekane.

Należy zauważyć, że Diabeton MV o dawce 60 mg występuje w postaci leku o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Tabletki Diabeton stosuje się w następujących przypadkach:

  • w leczeniu terapeutycznym pacjentów z rozpoznaniem cukrzycy insulinozależnej;
  • aby zapobiec rozwojowi powikłań patologicznych, w tym zmniejszeniu ryzyka nefropatii i retinopatii, udaru i zawału mięśnia sercowego.

Składnik aktywny, który jest częścią leku, przyczynia się do zmniejszenia adhezji i agregacji płytek krwi, hamuje rozwój skrzepu ściany i ma pozytywny wpływ na wzrost aktywności fibrynolitycznej naczyń.

Ponadto w trakcie terapii obserwuje się normalizację przepuszczalności naczyń.

Zalety Diabeton MB 60 obejmują również:

  1. Ma właściwości przeciwmiażdżycowe, które objawiają się normalizacją poziomu cholesterolu i zmniejszeniem liczby wolnych rodników.
  2. Wpływa na pojawienie się i rozwój mikrozakrzepów i miażdżycy.
  3. Zmniejsza poziom wrażliwości naczyń krwionośnych na adrenalinę.

Po zastosowaniu leku jego stężenie w osoczu krwi stopniowo wzrasta w ciągu sześciu godzin, po czym pozostaje tam od sześciu do dwunastu godzin.

Instrukcje dotyczące stosowania leku

Narzędzie medyczne Diabeton mr 60 jest stosowane w leczeniu patologii tylko u dorosłych.

Dla każdego pacjenta lekarz prowadzący sporządza schemat leczenia w trakcie leczenia.

Ogólne wymagania dotyczące stosowania produktu leczniczego są szczegółowo opisane w instrukcji stosowania produktu leczniczego.

Zgodnie z instrukcjami stosowania leku lek należy przyjmować zgodnie z następującym schematem:

  1. Raz dziennie, niezależnie od posiłku. Zaleca się stosowanie tabletek rano, podczas śniadania.
  2. Tabletki przyjmowane doustnie, popijając dużą ilością płynów.
  3. Dzienna dawka może wynosić od 30 do 120 mg aktywnego składnika aktywnego, który wynosi 0,5-2 tabletki na raz.
  4. Wymaganą dawkę leku ustala lekarz prowadzący indywidualnie dla każdego pacjenta, biorąc pod uwagę charakterystyczne cechy przebiegu choroby.
  5. Jeśli w jakichkolwiek okolicznościach pominięto następne przyjmowanie leku, nie ma potrzeby zwiększania kolejnej dawki.
  6. Początek leczenia terapeutycznego jest lepszy od najniższej możliwej dawki, którą jest połowa tabletki Diabeton MB 60 mg. Ponadto dawkę tę można wykorzystać do utrzymania pożądanego efektu jako leczenia wspomagającego.
  7. Zwiększanie dawek powinno następować stopniowo od trzydziestu miligramów składnika aktywnego. Po pewnym czasie lekarz specjalista postanawia zwiększyć go do 60 mg, a następnie do 90 i 120 mg substancji czynnej. Należy zauważyć, że po rozpoczęciu leczenia terapeutycznego pierwszy wzrost dawek jest możliwy nie wcześniej niż w miesiącu.
  8. Maksymalna możliwa dawka leku na dobę powinna wynosić 120 mg.

W niektórych przypadkach istnieje terapia skojarzona. Diabeton MB 60 może być stosowany w połączeniu z lekami z grup biguanidów, inhibitorów alfa glukozydazy lub insulinoterapii.

W przypadku niektórych grup pacjentów konieczne może być dostosowanie wskazanych dawek. Obejmują one:

  • osoby z poważną chorobą nerek;
  • osoby zagrożone hipoglikemią.

Kategoria osób zagrożonych wystąpieniem hipoglikemii obejmuje pacjentów z niezrównoważoną dietą, przestrzeganiem ścisłej diety lub na czczo, chorobami endokrynologicznymi, miażdżycą tętnic szyjnych.

Tabletki można stosować jako kompleksową terapię, aby osiągnąć bardziej trwały efekt hipoglikemiczny lub profilaktycznie, zapobiegając rozwojowi powikłań patologii. Lekarz może przepisać terapię chlorowodorkiem metforminy, inhibitorami alfa-glucydyny lub pochodnymi tiazolinedionu.

Stosowanie leku powinno być regularnie monitorowane pod kątem stężenia glukozy we krwi, aby uniknąć rozwoju hipoglikemii.

Kiedy zabronione jest stosowanie środka hipoglikemicznego?

Jak każdy preparat medyczny Diabeton MV 60 ma specyficzną listę przeciwwskazań do stosowania.

Pomimo dość dużej listy pozytywnych właściwości leku, konieczne jest uwzględnienie wszelkiego rodzaju negatywnych aspektów, które mogą wystąpić po jego zastosowaniu.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na listę zakazów, w ramach których nie można przeprowadzić leczenia za pomocą tego leku.

Główne przeciwwskazania obejmują następujące aspekty:

  • leczenie cukrzycy typu 1;
  • w przypadku obserwacji ketonowej kwasicy cukrzycowej lub stanu przedniego komitetu cukrzycowego u pacjenta;
  • manifestacja hipoglikemii u pacjenta;
  • w obecności chorób zakaźnych;
  • występuje ciężka choroba wątroby lub nerek;
  • występuje nietolerancja lub nadwrażliwość na jeden lub więcej składników leku;
  • leukopenia;
  • w stanie po resekcji trzustki;
  • podczas przyjmowania mikonazolu;
  • w obecności nietolerancji laktozy lub niedoboru laktazy.

Do tej pory nie ma wystarczających informacji na temat tego, jak ten lek przejawia się w leczeniu cukrzycy u dzieci. Dlatego terapia takim pacjentom (do osiemnastu lat) nie jest zalecana. Ponadto wiele przeciwwskazań obejmuje przyjmowanie leku kobietom w ciąży i kobietom podczas karmienia piersią.

Ponadto, ze szczególną ostrożnością, lek jest przepisywany w takich przypadkach:

  1. Jeśli istnieje zwiększone ryzyko hipoglikemii.
  2. Jeśli istnieją czynniki, które wymagają obowiązkowego przeniesienia pacjenta na zastrzyki insuliny.
  3. Po operacji.

Ponadto z dużą ostrożnością należy stosować lek w obecności pacjenta z chorobami układu pokarmowego.

Możliwe negatywne skutki

Opinie pacjentów stosujących lek są często pozytywne.

Opinie lekarzy sugerują, że niewłaściwe przyjmowanie produktów medycznych może prowadzić do rozwoju różnych negatywnych objawów, które są skutkami ubocznymi.

Zakłócenia w normalnym działaniu różnych organów i układów mogą występować z różną częstotliwością i natężeniem.

Główne działania niepożądane obejmują:

  • Zaburzenia przewodu pokarmowego pojawiają się jako uczucie ciężkości w żołądku, ból brzucha, metaliczny smak w ustach, odbijanie, nudności, wymioty lub biegunka;
  • układ odpornościowy może negatywnie reagować na rozpoczęcie leczenia terapeutycznego w postaci plamicy, świądu skóry lub pokrzywki, zwiększenie fotouczulenia, rumień, obrzęk naczynioruchowy;
  • działania niepożądane układu krążenia mają następujące objawy - małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna w cukrzycy, leukopenia, erytropenia;
  • mogą wystąpić problemy z prawidłową czynnością wątroby i rozwijać takie choroby, jak zapalenie wątroby lub żółtaczka cholestatyczna;
  • występowanie przejściowych zaburzeń narządów wzrokowych;
  • niewłaściwy dobór dawki leku prowadzi do rozwoju hipoglikemii, jej głównymi objawami są: gorączka, zmęczenie, drżenie rąk, ogólne uczucie zmęczenia przy zwiększonym poziomie senności;
  • gwałtowny wzrost masy ciała.

Przedawkowaniu leku towarzyszą następujące objawy:

  1. Zwiększona potliwość.
  2. Ciągłe uczucie głodu.
  3. Zakłócenie mowy i świadomości.
  4. Pojawienie się problemów ze snem.

W przypadku przedawkowania możliwy jest również pojawienie się i postęp objawów hipoglikemii.

Jakie leki mogą zastąpić lek hipoglikemiczny?

Cena leku Diabeton MV może wahać się od 280 rubli w różnych aptekach miejskich.

Głównym producentem leku redukującego cukier jest Francja.

Ze względu na importowane pochodzenie leku, pacjenci często są zainteresowani tym, czy istnieją krajowe leki analogowe i jaki jest ich koszt?

Głównymi substytutami leku są następujące tabletki krajowe:

  • Diabefarm MV;
  • Glidiab i zmodyfikowana forma Glidiab MB;
  • Gliklazid-Akos MV;
  • Glyukostabil.

W każdym z powyższych leków znajduje się składnik aktywny Gliclazide.

Opakowanie (60 tabletek) Glidiab w dawce 80 mg kosztuje około 120 rubli. Producentem leku jest Federacja Rosyjska. Jest to kompletny analog medycznego leku Diabeton 80.

Przygotowany lek Gliclazide MB jest środkiem hipoglikemicznym o zmodyfikowanym uwalnianiu. Lek jest opracowany na bazie gliklazydu i może mieć różne dawki składnika aktywnego (30 lub 60 mg). Jego główną funkcją jest normalizacja poziomu glukozy we krwi w wyniku nieskuteczności diety i ćwiczeń. Cena leku jest niższa niż koszt Diabeton MV i wynosi od 128 rubli.

Rosyjski odpowiednik Diabefarmu MV można kupić w aptekach miejskich za około 130 rubli (60 tabletek). Tabletka oznacza praktycznie nie różni się składem (tym samym składnikiem aktywnym, ale różnicą substancji pomocniczych), wskazaniami, przeciwwskazaniami i możliwością wystąpienia działań niepożądanych leku Diabeton MV.

W niektórych przypadkach lekarz prowadzący może zastąpić tabletki Diabeton MV innymi lekami:

  1. Z grupy sulfonylomocznika, ale z innym składnikiem aktywnymꓼ
  2. Lek z innej grupy, ale o podobnych właściwościach farmakologicznych (glinidy) ꓼ

Ponadto spożycie Diabeton MV można zastąpić lekami o podobnej zasadzie wpływu (inhibitory DPP-4).

W jaki sposób lek obniżający cukier Diabeton MV informuje eksperta w filmie wideo w tym artykule.

Diabeton® MR (60 mg) Gliklazyd

Instrukcja

  • Rosyjski
  • азақша

Nazwa handlowa

Międzynarodowa nazwa niezastrzeżona

Forma dawkowania

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 60 mg

Skład

Jedna tabletka zawiera

składnik aktywny - gliklazyd 60 mg,

substancje pomocnicze: hypromeloza, laktoza jednowodna, stearynian magnezu, maltodekstryna, bezwodny koloidalny dwutlenek krzemu.

Opis

Tabletki o podłużnym kształcie, białym kolorze, z obustronnie wypukłą powierzchnią i ryzykiem przerwania między grawerunkiem „DIA” „60” po obu stronach tabletu.

Grupa farmakoterapeutyczna

Środek hipoglikemiczny do podawania doustnego grupy sulfonylomocznikowej II generacji. Gliklazyd.

Kod ATH A10VB09

Działanie farmakologiczne

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym gliklazyd jest całkowicie wchłaniany. Stężenie gliklazydu w osoczu wzrasta stopniowo w ciągu pierwszych 6 godzin, poziom plateau utrzymuje się od 6 do 12 godzin. Indywidualna zmienność jest niska. Posiłek nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania gliklazydu.

Około 95% gliklazydu wiąże się z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 30 litrów. Przyjmowanie Diabeton® MR w dawce 60 mg raz na dobę zapewnia utrzymanie skutecznego stężenia gliklazydu w osoczu przez ponad 24 godziny.

Gliklazyd jest metabolizowany głównie w wątrobie. Gliklazyd jest wydalany głównie przez nerki, wydalanie odbywa się w postaci metabolitów, mniej niż 1% jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej. W osoczu nie ma aktywnych metabolitów.

Okres półtrwania gliklazydu wynosi średnio od 12 do 20 godzin.

Zależność między przyjmowaną dawką (do 120 mg) a powierzchnią pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie - czas” jest liniowa.

U osób starszych nie obserwuje się istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych.

Farmakodynamika

Gliklazyd jest pochodną sulfonylomocznika, doustnym lekiem hipoglikemicznym, który różni się od podobnych leków obecnością pierścienia heterocyklicznego zawierającego N z wiązaniem endocyklicznym.

Gliklazyd zmniejsza stężenie glukozy we krwi przez stymulowanie wydzielania insuliny przez komórki α wysepek Langerhansa. Zwiększone stężenia insuliny i peptydu poposiłkowego utrzymują się po 2 latach leczenia.

Oprócz wpływu na metabolizm węglowodanów, gliklazyd ma działanie hemowaskularne.

Wpływ na wydzielanie insuliny

W cukrzycy typu 2 lek przywraca wczesny szczyt wydzielania insuliny w odpowiedzi na spożycie glukozy i wzmaga drugą fazę wydzielania insuliny. Znaczący wzrost wydzielania insuliny obserwuje się w odpowiedzi na stymulację spowodowaną przyjmowaniem pokarmu lub podawaniem glukozy.

Gliklazyd zmniejsza ryzyko zakrzepicy małych naczyń, wpływając na mechanizmy, które mogą powodować rozwój powikłań w cukrzycy:

częściowe zahamowanie agregacji i adhezji płytek oraz zmniejszenie stężenia czynników aktywujących płytki (beta-tromblobulina, tromboksan B2);

przywrócenie aktywności fibrynolitycznej śródbłonka naczyniowego i zwiększenie aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu.

Wskazania do użycia

Cukrzyca typu 2 z niewystarczającą skutecznością diety, ćwiczeń i utraty wagi.

Dawkowanie i podawanie

PRZYGOTOWANIE JEST PRZEZNACZONE TYLKO DO LECZENIA DOROSŁEGO.

Zalecaną dawkę leku należy przyjmować doustnie, 1 raz dziennie, najlepiej podczas śniadania.

Dawka dobowa może wynosić 30-120 mg (1/2 –2 tabletki) w pojedynczej dawce.

Zaleca się połknięcie pigułki lub połowy pigułki w całości, bez żucia lub kruszenia.

Po pominięciu jednej lub więcej dawek leku nie należy przyjmować większej dawki w następnej dawce, pominiętą dawkę należy przyjąć następnego dnia.

Podobnie jak w przypadku innych leków hipoglikemizujących, dawka leku w każdym przypadku musi być dobierana indywidualnie, w zależności od stężenia glukozy we krwi i HbA1c.

Zalecana dawka początkowa (w tym dla pacjentów w podeszłym wieku,  65 lat) - 30 mg na dobę (1/2 tabletki).

W przypadku odpowiedniej kontroli lek w tej dawce można stosować do leczenia podtrzymującego. Przy niedostatecznej kontroli glikemii dzienną dawkę leku można konsekwentnie zwiększać do 60, 90 lub 120 mg.

Zwiększenie dawki jest możliwe nie wcześniej niż po 1 miesiącu leczenia lekiem w poprzednio przepisanej dawce. Wyjątek stanowią pacjenci, u których stężenie glukozy we krwi nie zmniejszyło się po 2 tygodniach leczenia. W takich przypadkach dawkę leku można zwiększyć 2 tygodnie po rozpoczęciu podawania.

Maksymalna zalecana dzienna dawka leku wynosi 120 mg.

1 tabletka tabletek o przedłużonym uwalnianiu Diabeton® MR 60 mg odpowiada 2 tabletkom o przedłużonym uwalnianiu Diabeton® MR 30 mg. Obecność nacięć na tabletkach 60 mg pozwala podzielić tabletkę i przyjąć dzienną dawkę 30 mg (1/2 tabletki 60 mg) i, jeśli to konieczne, 90 mg (1 i 1/2 tabletki 60 mg).

Zmiana z gliklazydu w tabletkach 80 mg na tabletki o przedłużonym uwalnianiu Diabeton® MR 60 mg

W przypadku skutecznej kontroli stężenie glukozy we krwi pacjenta wynosi 80 mg tabletki gliklazydu, można je zastąpić Diabeton® MR 60 mg w stosunku 1 tabletka 80 mg gliklazydu = 1/2 tabletki Diabeton® MR 60 mg

Zmiana z innego leku hipoglikemicznego na Diabeton® MR

Tabletki Diabeton таблетки MR o przedłużonym uwalnianiu 60 mg można stosować zamiast innego leku hipoglikemicznego do podawania doustnego. Podczas przenoszenia na Diabeton MR pacjentów otrzymujących inne leki hipoglikemizujące do podawania doustnego, należy wziąć pod uwagę ich dawkę i okres półtrwania. Z reguły okres przejściowy nie jest wymagany. Dawka początkowa powinna wynosić 30 mg, a następnie powinna być dostosowywana w zależności od stężenia glukozy we krwi.

Gdy Diabeton MR jest podstawiony pochodnymi sulfonylomocznika o długim okresie półtrwania, aby uniknąć hipoglikemii spowodowanej dodatkowym działaniem dwóch środków hipoglikemicznych, można je zatrzymać na kilka dni. Początkowa dawka Diabeton-MR wynosi również 30 mg (1/2 tabletki 60 mg) i, jeśli to konieczne, można ją dalej zwiększyć, jak opisano powyżej.

Stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Diabeton® MR można podawać razem z biguanidami, inhibitorami alfa-glukozydazy lub insuliną. Jednoczesne przyjmowanie insuliny należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem lekarza.

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

Lek jest przepisywany w tej samej dawce, co pacjenci w wieku poniżej 65 lat.

Pacjenci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, lek jest przepisywany w zwykłych dawkach.

Pacjenci z ryzykiem rozwoju hipoglikemii

U pacjentów z ryzykiem rozwoju hipoglikemii (niedostateczna lub niezrównoważona dieta;

ciężkie lub słabo wyrównane zaburzenia endokrynologiczne - niewydolność przysadki i nadnerczy, niedoczynność tarczycy;

zniesienie glikokortykosteroidów (GCS) po ich przedłużonym przyjmowaniu i / lub podawaniu w dużych dawkach;

ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego - ciężka choroba niedokrwienna serca, ciężka miażdżyca tętnic szyjnych, miażdżyca pospolita),

Zaleca się stosowanie minimalnej dawki (30 mg) leku Diabeton® MR.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat.

Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie są dostępne.

Efekty uboczne

Hipoglikemia.

Podobnie jak inne leki z grupy pochodnych sulfonylomocznika, Diabeton® MR może powodować hipoglikemię w przypadku nieregularnego przyjmowania pokarmu, a zwłaszcza w przypadku pominięcia posiłku. Możliwe objawy hipoglikemii: ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, zaburzenia snu, drażliwość, pobudzenie, zmniejszenie koncentracji, opóźniona reakcja, depresja, splątanie, zaburzenia widzenia i mowy, afazja, drżenie, niedowład, utrata samokontroli, uczucie bezradności, naruszenie percepcji, zawroty głowy, osłabienie, drgawki, bradykardia, majaczenie, płytkie oddychanie, senność, utrata przytomności z możliwym rozwojem śpiączki, nawet śmierć.

Reakcje andrenergiczne można również zauważyć: zwiększone pocenie się, lepka skóra, lęk, tachykardia, podwyższone ciśnienie krwi, kołatanie serca, arytmia i dusznica bolesna.

Z reguły objawy hipoglikemii są zatrzymywane przez spożycie węglowodanów (cukru). Akceptacja substytutów cukru jest nieskuteczna. Na tle innych pochodnych sulfonylomocznika wystąpił nawrót hipoglikemii po udanej bańce.

W przypadku ciężkiej lub przedłużającej się hipoglikemii wskazana jest opieka medyczna w nagłych wypadkach, być może z hospitalizacją, nawet z wpływem spożycia węglowodanów.

Inne skutki uboczne

Zaburzenia żołądka i jelit: ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka, zaparcie. Przyjmowanie leku podczas śniadania pomaga uniknąć tych objawów lub je zminimalizować.

Następujące działania niepożądane są mniej powszechne:

Od strony skóry i wysypki podskórnego, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień, wysypkę makulopapulleznaya, reakcje pęcherzowe (takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, zespół), a w wyjątkowych przypadkach, wysypka leku objawy eozynofilii i (dressing zespół).

Ze strony organów krwiotwórczych i układu limfatycznego: rzadko rozwijają się zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia). Z reguły zjawiska te są odwracalne w przypadku zaprzestania terapii.

Po stronie wątroby i dróg żółciowych: zwiększona aktywność enzymów „wątrobowych” (aminotransferaza asparaginianowa (AST), aminotransferaza alaninowa (ALT), fosfataza alkaliczna), zapalenie wątroby (pojedyncze przypadki). Gdy pojawi się żółtaczka cholestatyczna, należy przerwać leczenie.

Zjawiska te są zwykle odwracalne w przypadku przerwania terapii.

Po stronie narządu wzroku: mogą wystąpić przejściowe zaburzenia widzenia spowodowane zmianami stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza na początku terapii.

Działania niepożądane nieodłącznie związane z pochodnymi sulfonylomocznika: Podobnie jak w przypadku przyjmowania innych pochodnych sulfonylomocznika, odnotowano następujące działania niepożądane: erytrocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia, alergiczne zapalenie naczyń, hiponatremia. Zaobserwowano wzrost aktywności enzymów „wątrobowych”, zaburzenia czynności wątroby (na przykład z rozwojem cholestazy i żółtaczki) i zapalenia wątroby; Objawy zmniejszyły się z czasem po odstawieniu leków sulfonylomocznikowych, ale w niektórych przypadkach spowodowały zagrażającą życiu niewydolność wątroby.

Przeciwwskazania

nadwrażliwość na gliklazyd, inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy lub substancje pomocnicze, które tworzą lek,

cukrzyca typu 1;

cukrzycowa kwasica ketonowa, precoma cukrzycowa, śpiączka cukrzycowa;

ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby (w tych przypadkach zalecana jest insulina);

przyjmowanie mikonazolu (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami”);

ciąża i okres laktacji (patrz punkt „Okres ciąży i laktacji”);

wiek dzieci do 18 lat.

Interakcje narkotykowe

Leki i substancje, które przyczyniają się do zwiększonego ryzyka hipoglikemii:

Z mikonazolem (przy podawaniu ogólnoustrojowym i przy użyciu żelu na błonę śluzową jamy ustnej) ances nasila hipoglikemiczne działanie gliklazydu (hipoglikemia może rozwinąć się w stan śpiączki).

Z fenylobutazonem (podawanie ogólnoustrojowe): wzmacnia działanie hipoglikemiczne pochodnych sulfonylomocznika (wypiera je z związku z białkami osocza i / lub spowalnia ich eliminację z organizmu).

Zaleca się stosowanie innego leku przeciwzapalnego. Jeśli konieczne jest przyjmowanie fenylobutazonu, należy ostrzec pacjenta o potrzebie kontroli glikemii. Jeśli to konieczne, dawkę Diabeton® MR należy dostosować podczas przyjmowania fenylobutazonu i po jego zakończeniu.

W przypadku alkoholu zwiększa hipoglikemię, hamując reakcje kompensacyjne, może przyczyniać się do rozwoju śpiączki hipoglikemicznej. Należy odmówić przyjmowania leków zawierających etanol i alkohol.

Kombinacje wymagające ostrożności

Przyjmowanie gliklazydu w połączeniu z niektórymi lekami: innymi środkami hipoglikemizującymi (insulina, akarboza, metformina, tiazolidynodion, inhibitory dipeptydylopeptydazy-4, agoniści GLP-1); beta-blokery, flukonazol; inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę - kaptopryl, enalapryl; blokery receptorów histaminowych H2; inhibitory monoaminooksydazy; sulfonamidy; klarytromycyna i niesteroidowe leki przeciwzapalne) towarzyszy zwiększony efekt hipoglikemii i ryzyko hipoglikemii.

Leki, które przyczyniają się do wzrostu stężenia glukozy we krwi: (osłabiają działanie gliklazydu)

Z danazolem ma działanie diabetogenne. W przypadku konieczności użycia tego leku pacjentowi zaleca się staranne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi. Jeśli to konieczne, wspólne przyjmowanie leków, zaleca się wybór dawki środków hipoglikemicznych, jak podczas przyjmowania danazolu i po jego anulowaniu.

Kombinacje wymagające ostrożności

W przypadku chlorpromazyny (neuroleptycznej) ses w wysokich dawkach (ponad 100 mg na dobę) zwiększa stężenie glukozy we krwi, zmniejszając wydzielanie insuliny. Zalecana jest dokładna kontrola glikemii. Jeśli to konieczne, wspólne przyjmowanie leków, zaleca się wybór dawki leków hipoglikemizujących, zarówno podczas przyjmowania leku przeciwpsychotycznego, jak i po jego anulowaniu.

W przypadku glikokortykosteroidów (stosowanie ogólnoustrojowe i miejscowe - podawanie dostawowe, skórne, doodbytnicze) i tetrakozaktyd: zwiększenie stężenia glukozy we krwi wraz z możliwym rozwojem kwasicy ketonowej (zmniejszenie tolerancji węglowodanów). Zaleca się ostrożną kontrolę glikemii, zwłaszcza na początku leczenia. Jeśli to konieczne, wspólne przyjmowanie leków, może być konieczne dostosowanie dawki leków hipoglikemizujących zarówno podczas przyjmowania GCS, jak i po ich anulowaniu.

W przypadku Ritodryny, salbutamolu, terbutaliny (podawanie dożylne): (I.V.) leki z grupy adrenergicznej beta-2 przyczyniają się do zwiększenia stężenia glukozy we krwi.

Szczególną uwagę należy zwrócić na znaczenie kontroli glikemii. W razie potrzeby zaleca się przeniesienie pacjenta na leczenie insuliną.

Z Hypericum (Hypericum perforatum): Hypericum (Hypericum perforatum) zmniejsza stężenie gliklazydu. Jeśli to konieczne, zaleca kontrolowanie poziomu glukozy we krwi.

Leki, które przyczyniają się do odchylenia glukozy od normy:

Kombinacje wymagające ostrożności:

W przypadku fluorochinolonu: przy jednoczesnym stosowaniu Diabeton® MR 60 mg z fluorochinolonami należy ostrzec pacjenta o możliwości odchylenia poziomu glukozy we krwi od normy i zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Kombinacje, które należy wziąć pod uwagę

Leki przeciwzakrzepowe (na przykład warfaryna): pochodne sulfonylomocznika mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych razem wziętych. Może wymagać dostosowania dawki antykoagulantu.

Specjalne instrukcje

Lek może być przepisywany tylko tym pacjentom, których posiłki są regularne i zawierają śniadanie. Bardzo ważne jest utrzymanie wystarczającej podaży węglowodanów w pożywieniu, ponieważ ryzyko hipoglikemii wzrasta wraz z nieregularnym lub nieodpowiednim odżywianiem, a także ze spożywaniem ubogiej w węglowodany żywności. Hipoglikemia często rozwija się przy diecie niskokalorycznej, po długotrwałym lub energicznym wysiłku fizycznym, po wypiciu alkoholu lub jednoczesnym przyjmowaniu kilku leków hipoglikemizujących. Podczas przyjmowania pochodnych sulfonylomocznika, w tym gliklazydu, może wystąpić hipoglikemia, w niektórych przypadkach w ciężkiej i przedłużonej postaci, która wymaga hospitalizacji i dożylnego podania roztworu dekstrozy przez kilka dni (patrz sekcja „Skutki uboczne”). Aby uniknąć rozwoju hipoglikemii, konieczne jest staranne dobranie poszczególnych leków i schematu dawkowania, a także zapewnienie pacjentowi pełnej informacji o przeprowadzanym leczeniu.

Zwiększone ryzyko hipoglikemii może wystąpić w następujących przypadkach:

odmowa lub niezdolność pacjenta (zwłaszcza osób starszych) do przestrzegania zaleceń lekarza i kontrolowania jego stanu;

nieodpowiednia i nieregularna dieta, pomijanie posiłków, post i zmiana diety;

brak równowagi między wysiłkiem fizycznym a spożyciem węglowodanów;

ciężka niewydolność wątroby;

przedawkowanie Diabeton® MR;

niektóre zaburzenia endokrynologiczne: choroba tarczycy, niewydolność przysadki i nadnerczy;

jednoczesne stosowanie niektórych leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami”).

Niewydolność nerek i wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby i (lub) ciężką niewydolnością nerek, właściwości farmakokinetyczne i / lub farmakodynamiczne gliklazydu mogą ulec zmianie. Stan hipoglikemii, który rozwija się u takich pacjentów, może być dość długi, w takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe przeprowadzenie odpowiedniej terapii.

Informacje o pacjencie

Konieczne jest poinformowanie pacjenta i członków jego rodziny o ryzyku hipoglikemii, jej objawach i warunkach sprzyjających jej rozwojowi. Pacjent musi zostać poinformowany o potencjalnym ryzyku i korzyściach wynikających z proponowanego leczenia.

Pacjent musi wyjaśnić znaczenie diety, potrzebę regularnych ćwiczeń i kontroli stężenia glukozy we krwi.

Niewystarczająca kontrola glikemii

Skuteczność kontrolowania stężenia glukozy we krwi pacjenta otrzymującego leczenie przeciwcukrzycowe może zmniejszyć się pod wpływem następujących czynników: przyjmowanie leków Hypericum perforatum (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami”), gorączka, uraz, zakażenie lub operacja. W niektórych przypadkach może być potrzebna insulina. Skuteczność hipoglikemii każdego doustnego środka przeciwcukrzycowego, w tym gliklazydu, u wielu pacjentów zmniejsza się z czasem: może to być spowodowane postępem cukrzycy lub osłabieniem reakcji na lek. Zjawisko to nazywane jest wtórnym brakiem efektu terapii, w przeciwieństwie do pierwotnej nieobecności na samym początku leczenia pierwszego rzutu. Wniosek o wtórnym braku efektu można uzyskać tylko po odpowiednim dostosowaniu dawki i pod warunkiem diety pacjenta.

Odchylenie stężenia glukozy we krwi od normy:

Chorzy na cukrzycę otrzymujący fluorochinolony, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, mieli nieprawidłowe poziomy glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperglikemię. Dla wszystkich pacjentów otrzymujących jednocześnie Diabeton МR 60 mg i grupę fluorochinolonów zaleca się staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Aby ocenić kontrolę glikemii, zaleca się regularne określanie stężenia glukozy we krwi na czczo i hemoglobiny glikozylowanej. Ponadto zaleca się regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Pochodne sulfonylomocznika mogą powodować niedokrwistość hemolityczną u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Ponieważ gliklazyd jest pochodną sulfonylomocznika, należy zachować ostrożność przepisując go pacjentom z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Powinieneś ocenić możliwość przepisania leku hipoglikemizującego z innej grupy.

Diabeton МR 60 mg nie powinien być przepisywany pacjentom z rzadkimi problemami dziedzicznej nietolerancji laktozy, niedoboru laktazy Lappa lub słabej absorpcji glukozy-galaktozy.

Stosować w czasie ciąży i podczas karmienia piersią

Brakuje doświadczenia z gliklazydem podczas ciąży. Dane dotyczące stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika w czasie ciąży są ograniczone. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych nie stwierdzono działania teratogennego gliklazydu. Aby zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych, potrzebna jest optymalna kontrola (właściwa terapia) cukrzycy. Doustne leki hipoglikemiczne podczas ciąży nie są stosowane. Insulina jest lekiem z wyboru w leczeniu cukrzycy u kobiet w ciąży. Zaleca się zastąpienie przyjmowania doustnych leków hipoglikemizujących insulinoterapią w przypadku planowanej ciąży oraz w przypadku zajścia w ciążę podczas przyjmowania leku.

Biorąc pod uwagę brak danych dotyczących wprowadzania gliklazydu do mleka matki i ryzyka hipoglikemii u noworodków, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia farmakologicznego.

Nie zidentyfikowano wpływu na płodność i funkcje rozrodcze samców i samic szczurów.

Cechy wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn

Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych mechanizmów, zwłaszcza na początku terapii.

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania pochodnych sulfonylomocznika może rozwinąć się hipoglikemia. Jeśli odczuwasz łagodne objawy hipoglikemii bez zakłócania świadomości lub objawów neurologicznych, powinieneś zwiększyć spożycie węglowodanów z jedzeniem, zmniejszyć dawkę leku i / lub zmienić dietę. Ścisłe monitorowanie stanu pacjenta powinno być kontynuowane, dopóki nie ma pewności, że jego zdrowie nie jest zagrożone. Być może rozwój ciężkich stanów hipoglikemicznych, któremu towarzyszy śpiączka, drgawki lub inne zaburzenia neurologiczne. Jeśli pojawią się te objawy, konieczna jest natychmiastowa opieka medyczna i natychmiastowa hospitalizacja. W przypadku śpiączki hipoglikemicznej lub podejrzenia o nią pacjenta podaje się dożylnie 50 ml 20-30% roztworu dekstrozy (glukozy). Następnie dożylnie podaje się 10% roztwór dekstrozy, aby utrzymać stężenie glukozy we krwi powyżej 1 g / l. Poziom glukozy we krwi należy dokładnie monitorować iw zależności od stanu pacjenta lekarz prowadzący decyduje o potrzebie dalszej obserwacji. Dializa jest nieskuteczna ze względu na wyraźne wiązanie gliklazydu z białkami osocza.

Formularz zwolnienia i opakowanie

Na 15 tabletkach w opakowaniu blistrowym z folii z polichlorku winylu i folii aluminiowej.

Na 2 opakowaniach planimetrycznych wraz z instrukcją stosowania medycznego w stanie i językach rosyjskich w opakowaniu z kartonu

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25С.

Trzymaj z dala od dzieci!

Okres trwałości

Nie używać po upływie daty ważności wydrukowanej na opakowaniu.