Diagnoza pacjentów z niedoczynnością tarczycy

Niedoczynność tarczycy jest częstą i raczej ciężką chorobą tarczycy. Dlatego ważne jest, aby na czas zidentyfikować patologię i kontynuować leczenie. Przede wszystkim należy przejść testy na niedoczynność tarczycy w celu oznaczenia hormonów, ESR, przeciwciał, aby przeprowadzić ogólne pobieranie krwi w celu wykrycia odchyleń od normy. Dodatkowymi metodami diagnozowania niedoczynności tarczycy będą badania instrumentalne, które pomogą w potwierdzeniu choroby na podstawie istniejących badań laboratoryjnych.

Jakie testy należy podjąć, aby określić niedoczynność tarczycy?

Co dokładnie jest konieczne, aby zdać testy na niedoczynność tarczycy, endokrynolog powie podczas badania. Z reguły pacjentowi przepisuje się badania laboratoryjne i instrumentalne. Jednak główna metoda wykrywania chorób tarczycy jest nadal uważana za pobieranie próbek krwi.

Aby określić niedoczynność tarczycy, przepisz następujące rodzaje testów:

  1. Ogólne badanie krwi.
  2. Zidentyfikuj poziom hormonów.
  3. Wspólne i wolne T3 i T4.
  4. Badanie krwi pod kątem przeciwciał.
  5. Instrumentalna diagnoza niedoczynności tarczycy.

Testy hormonalne

Testy hormonalne na niedoczynność tarczycy są jednym z głównych sposobów diagnozowania choroby. Wszyscy wiedzą, że hormony są integralną i ważną biologicznie czynną substancją, która bierze udział w wielu procesach życiowych, w tym w określaniu funkcji tarczycy.

Dlatego pacjentom przepisuje się badania hormonalne. Jeśli zgodnie z wynikami analiz, poziom niektórych hormonów nie spełnia przyjętych norm, mówią o obniżonej lub zwiększonej pracy tarczycy, w zależności od wskaźników, i zalecają określone leczenie.

Przeważnie przeprowadzano testy w celu identyfikacji następujących hormonów:

  1. Hormony stymulujące tarczycę - są przysadką mózgową i, jak nikt inny, wskazują na zaburzenie funkcji tarczycy. Wskaźniki ttg w normalnym zakresie 0,4-4 miodu / l. Jeśli zaburzenia czynności tarczycy rozwijają się w organizmie i pojawia się wpływ niekorzystnych czynników, poziom TGH w niedoczynności tarczycy znacznie zmniejsza się i prowadzi do jego pojawienia się.
  2. Hormony tyroksyny - są również ważne, aby potwierdzić diagnozę. Jeśli ich brakuje, rozwijają się zaburzenia w funkcjonowaniu tarczycy. Niedobór tych hormonów może być wizualnie określony przez zwiększoną wolę.
  3. Definicja trójjodotyroniny - taki hormon występuje w organizmie w stanie ogólnym i wolnym. W pierwszym przypadku podczas analizy cała ilość substancji biologicznie czynnej zostanie określona we krwi. Poziom wolnych trijodotyronin zmienia się dość rzadko, wraz z rozwojem niedoczynności tarczycy, hormon ten może być normalny. Jego stosunek ilościowy określa się tylko wtedy, gdy konieczne jest wykrycie pewnych zmian w tarczycy i określenie metod leczenia.

Całkowita morfologia niedoczynności tarczycy

Jakie inne testy są potrzebne do potwierdzenia niedoczynności tarczycy? Oprócz hormonów pacjentom przepisuje się pełną morfologię krwi w celu oceny stanu jej składników, określenia ESR i przeciwciał.

Uważa się, że identyfikacja szybkości sedymentacji erytrocytów jest bardzo ważna dla diagnozy. Normalnie zdrowi mężczyźni mają nieco niższe liczby ESR w stosunku do płci żeńskiej.

Jeśli ich poziom wzrasta u mężczyzn i kobiet, można ocenić występowanie lub początek chorób endokrynologicznych i patologii metabolicznych. W tym przypadku pacjentom przepisuje się dodatkowe metody badania, a następnie, potwierdzając zmniejszenie czynności tarczycy, określa się za pomocą leczenia.

Oprócz ESR pokazano badanie krwi na obecność przeciwciał. Powinien być przyjmowany oddzielnie od hormonów. Pokazuje, jak ludzkie ciało zachowuje się podczas choroby. Jeśli wskaźnik przeciwciał przekracza normę - wskazuje to na wystąpienie procesu patologicznego.

Przygotowanie do analizy niedoczynności tarczycy

Dla wiarygodności wyników badań laboratoryjnych i instrumentalnych konieczne jest wcześniejsze przygotowanie się do nich. Aby to zrobić, wystarczy przestrzegać następujących zaleceń:

  1. Dzień przed proponowanymi testami konieczne jest wyeliminowanie kofeiny z diety i zaprzestanie używania napojów alkoholowych oraz palenie tytoniu.
  2. Ważne jest, aby normalizować stan psycho-emocjonalny. W czasie testów nie może być nerwowy, być przygnębiony lub zestresowany.
  3. W ciągu dnia wyeliminuj ciężki wysiłek fizyczny, ciało musi się całkowicie zrelaksować.
  4. Zaleca się oddawanie krwi na pusty żołądek, więc pacjentom zaleca się nie jeść 12 godzin przed zabiegiem.
  5. Konieczne jest ograniczenie przyjmowania leków lub zmniejszenie dawki zgodnie z zaleceniami lekarza.
  6. Leki wpływające na pracę tarczycy są również wykluczone w celu oceny ich niezależnej produkcji.
  7. Kobietom nie zaleca się wykonywania testów podczas miesiączki. Optymalne dni dla procedury to 4-7 cykli.

Dodatkowe metody testowania niedoczynności tarczycy

Jeśli testy laboratoryjne na niedoczynność tarczycy są pozytywne, aby dokładniej potwierdzić diagnozę, pacjentowi przepisuje się instrumentalne metody badania:

  1. Ultradźwięki - pozwalają zidentyfikować uszczelnienia w ciele, a także ich lokalizację, kształt, strukturę i kontury. Dzięki ultradźwiękom można wykryć edukację o średnicy 1 mm.
  2. Scyntygrafia tarczycy - jest metodą diagnozowania za pomocą radioizotopów. Przed manipulacją wymagane jest przygotowanie w celu zwiększenia wiarygodności badania.
  3. Biopsja, a następnie badanie histologiczne.

Jeśli takie metody również dają pozytywny wynik, wówczas lekarz jest ustalany z leczeniem i przepisuje pacjentowi leki i inne terapie, w zależności od wyników badania.

Testy na niedoczynność tarczycy

Niedoczynność tarczycy jest chorobą tarczycy, która jest jednym z etapów uogólnionego ataku układu odpornościowego na ciało gruczołu. Czasami choroba postępuje w monofazie, bez wchodzenia w inne patologie. Jedną z metod diagnozowania niedoczynności tarczycy są laboratoryjne badania krwi pod kątem stężenia w niej hormonów.

Objawy

Niedoczynność tarczycy nie może objawiać się przez długi czas i tylko w zaawansowanym przypadku może wykazywać żywy obraz kliniczny. Największy wpływ na ostateczną diagnozę ma właśnie analiza niedoczynności tarczycy.

Wśród wyraźnego obrazu klinicznego niedoczynności tarczycy należy zauważyć:

  • Słabość, letarg;
  • Obojętność na wszystko, co się dzieje;
  • Szybkie zmęczenie, zmniejszona wydajność;
  • Senność;
  • Roztargnienie, zła pamięć;
  • Obrzęk dłoni, stóp;
  • Sucha skóra, kruche paznokcie, włosy.

Wszystko to - konsekwencje braku hormonów tarczycy w tarczycy w organizmie. Oprócz diagnostyki laboratoryjnej przepisano badanie ultrasonograficzne gruczołu, a pacjentom z podejrzeniem guzków złośliwych można przepisać biopsję. Rozważmy bardziej szczegółowo, co pokazują testy na niedoczynność tarczycy.

Hormon stymulujący tarczycę

Większość endokrynologów polega na poziomie hormonu stymulującego tarczycę we krwi pacjenta lub TSH. Hormon ten jest wytwarzany przez przysadkę mózgową i jest przeznaczony do stymulowania tarczycy.

Przy wysokim poziomie takiego hormonu we krwi można stwierdzić, że przysadka mózgowa działa odpowiednio na aktywację gruczołu, organizm nie ma wystarczającej ilości hormonów tarczycy.

Poziom hormonu stymulującego tarczycę jest różny w różnych krajach. Zakres jest następujący:

  • Dla Rosji normalny poziom TSH we krwi pacjenta waha się w granicach 0,4-4,0 mIU / L.
  • Amerykańscy endokrynolodzy przyjęli nowy zakres, zgodnie z wynikami ich badań, który odpowiada bardziej realistycznemu obrazowi - 0,3-3,0 mIU / l.

Wcześniej zakres TSH wynosił zwykle 0,5–5,0 mIU / L - wskaźnik ten zmieniono na pierwszy 15 lat temu, co doprowadziło do wzrostu rozpoznania nieprawidłowości tarczycy.

W naszym regionie warto kierować się na pierwszy wskaźnik. TSH powyżej czterech mIU / L mówi o niedoczynności tarczycy, a poniżej - o nadczynności tarczycy.

Z drugiej strony, stężenie TSH zależy od wielu innych czynników. Na przykład w nowotworze przysadki mózgowej obserwuje się niskie stężenia hormonu stymulującego tarczycę, ponieważ nie jest on w stanie wytwarzać hormonów. Podobny wzorzec obserwuje się po udarze lub urazie dotykającym podwzgórza.

Duży wpływ na wynik badania ma czas pobierania krwi. Wczesnym rankiem poziom TSH we krwi jest uśredniany, zmniejsza się po obiedzie, a wieczorem ponownie wzrasta powyżej średniego zakresu.

Hormon T4 można badać w takich postaciach:

  • Razem T4 - stężenie związanych i wolnych postaci hormonu T4;
  • Wolny - hormon, który nie jest związany z cząsteczką białka i jest dostępny do użytku w organizmie;
  • Związane - stężenie hormonu T4, który jest już związany przez cząsteczkę białka i nie może być używany przez organizm. Większość T4 w ciele jest w stanie związanym.

Kompleksowa diagnostyka laboratoryjna niedoczynności tarczycy nie może opierać się wyłącznie na badaniu koncentracji, ponieważ oświetla problem tylko z jednej strony - ile mózg stymuluje czynność tarczycy. Do pełnoprawnego badania przypisano testy na wolne formy hormonów T3 i T4.

Całkowity T4 jest bezpośrednio zależny od powiązanego T4. Ale ostatnio zwracano mu mniej uwagi, ponieważ wiązanie cząsteczki białka T4 zależy również od ilości samego białka we krwi. A ponieważ stężenie białka może wzrosnąć w przypadku chorób nerek i wątroby, podczas ciąży i laktacji, pomiar całkowitego T4 nie zawsze jest wystarczająco skuteczny.

Więcej uwagi poświęca się wolnemu T4 - jest to forma hormonu, który musi następnie wejść do komórek i przekształcić się w T3. Ta ostatnia jest aktywną postacią hormonu tarczycy.

Jeśli wolna T4 - tyroksyna - jest poniżej normy, podczas gdy TSH jest podwyższona, obraz naprawdę popycha endokrynologa do niedoczynności tarczycy. Wskaźniki te są często rozpatrywane łącznie.

Jak wspomniano powyżej, T3 powstaje w komórkach ciała z T4. Hormon ten nazywany jest triyotyroniną i jest aktywną postacią hormonu tarczycy.

Podobnie jak w przypadku T4, badane są wspólne, wolne i związane formy trijodotyroniny. Całkowity T3 nie jest dokładnym wskaźnikiem niedoczynności tarczycy, ale może uzupełniać obraz diagnostyczny.

Większe znaczenie dla diagnozy ma wolny T3, chociaż często obserwuje się niedoczynność tarczycy, aby utrzymać ją w normalnym zakresie. Wynika to z faktu, że nawet przy niedoborze tyroksyny organizm wytwarza więcej enzymów, które przekształcają T4 w T3, a zatem resztkowe stężenia tyroksyny przekształcają się w trójjodotyroninę, utrzymując poziom T3 w normie.

AT-TPO

Każda choroba w organizmie spowodowana infekcją, bakterią lub wirusem powoduje natychmiastową reakcję układu odpornościowego w postaci izolacji przeciwciał, które muszą zniszczyć ciało obce - przyczynę choroby.

Gdy chorobą jest autoimmunologiczna niedoczynność tarczycy, układ odpornościowy nieco nieprawidłowo określa patogen, wpływając na ludzki tarczycę przeciwciałami.

W procesie ataku autoimmunologicznego na gruczole wytwarzane są specyficzne i niespecyficzne przeciwciała. Specyficzne przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej są również AT-TPO.

Takie przeciwciała atakują komórki gruczołu, niszcząc je. Ponieważ komórki mają strukturę pęcherzyków, po ich zniszczeniu błony przenikają do krwi. Układ odpornościowy wykrywa ciała obce we krwi - błony - określa ich źródło i ponownie rozpoczyna atak - w ten sposób produkcja AT-TPO występuje w kręgu.

Określenie tych przeciwciał we krwi jest dość proste i stają się złotym standardem w diagnostyce autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Jeśli wyniki badań wykazują zwiększoną ilość AT-TPO we krwi, niedoczynność tarczycy jest prawdopodobnie jednym ze stadiów zapalenia tarczycy, a ten etap może trwać przez lata.

Inne wskaźniki

Wskaźniki te są złożone i często sprawdzane razem, a po rozszyfrowaniu są ze sobą powiązane. Ponadto lekarz może przepisać immunogram, biopsję gruczołu i analizę moczu.

  • Analiza moczu pozostaje bez odchylenia od normy.
  • Immunogram pokazuje spadek stężenia limfocytów T poniżej normalnych granic, wzrost stężenia immunoglobulin, podobny wzór i biopsję - w komórkach gruczołu znajduje się wiele przeciwciał.
  • Całkowita liczba krwinek - wskazuje na wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów, względną limfocytozę - zmniejszenie liczby limfocytów.
  • Badania biochemiczne wykazują spadek frakcji albuminy białka, zwiększenie stężenia triglicerydów i cholesterolu, globulin i lipoprotein o niskiej gęstości.

Rozszyfrowanie wyników badań diagnostyki laboratoryjnej z endokrynologiem, który kieruje tym badaniem. Każde laboratorium nie bierze odpowiedzialności za samodzielne leczenie pacjentów, ponieważ wyniki testów na niedoczynność tarczycy, nawet jeśli opisany obraz pokrywa się z uzyskanym, nie są diagnozą kliniczną, a jedynie pomocą.

Jakie testy są potrzebne, jeśli podejrzewasz niedoczynność tarczycy?

Lekarze twierdzą, że w ostatnich latach choroby tarczycy są częstsze u pacjentów. Jednym z tych problemów jest niedoczynność tarczycy. Jego wygląd jest w dużej mierze spowodowany niską zawartością jodu w środowisku zewnętrznym, a także słabą ekologią. Czym jest niedoczynność tarczycy? Jakie są jego objawy? A jakie testy na niedoczynność tarczycy muszą przejść?

Definicja niedoczynności tarczycy

Lista niektórych objawów wynikających z braku równowagi hormonalnej tarczycy nazywa się niedoczynnością tarczycy. Częściej choroba ta dotyka kobiety, ale także mężczyźni nie są na nią odporni.

Objawy niedoczynności tarczycy

Obecność tej choroby u ludzi można wyrazić następującymi objawami:

  • letarg, letarg, obniżona wydajność;
  • zwiększone zmęczenie, utrata pamięci;
  • obrzęk kończyn;
  • senność;
  • pogorszenie się skóry, włosów i skóry.

Testy na niedoczynność tarczycy

Jakie testy należy przekazać pacjentowi w przypadku niedoczynności tarczycy, poinformuje lekarz prowadzący. Jednym z głównych wskaźników rozpoznania choroby jest badanie krwi, które pozwala określić, czy w tarczycy występują nieprawidłowości i jak dobrze produkuje hormony.

Lista testów wymaganych do diagnozy:

  • TSH;
  • ATPO;
  • tyreoglobulina;
  • wolny i całkowity T4;
  • przeciwciała na receptory TSH;
  • wolny i całkowity T3;
  • AMC;
  • kalcytonina.

TSH z niedoczynnością tarczycy

Większość endokrynologów kieruje się poziomem TSH obecnego we krwi podczas ustalania diagnozy. Hormon ten jest wytwarzany przez przysadkę mózgową i ma za zadanie informować tarczycę o produkcji hormonów w wymaganej ilości. W związku z tym, jeśli wskaźnik TSH zostanie przekroczony, oznacza to, że przysadka mózgowa powoduje wytwarzanie większej ilości hormonów tarczycy. Optymalnym wskaźnikiem TSH jest 0,4-4,0 mIU / L. Cokolwiek mniej lub więcej niż normalnie, jest oznaką niedoczynności tarczycy.

Poziom TSH jest jednym z najdokładniejszych parametrów wskazujących na naruszenie aktywności tarczycy. Ale nie we wszystkich przypadkach ten wskaźnik pokazuje prawdziwy obraz. Na przykład, jeśli osoba ma guz przysadki, wytwarzanie normalnych poziomów TSH jest niemożliwe. To samo można powiedzieć o obrażeniach podwzgórza, udarach. W takich okolicznościach, nawet jeśli tarczyca ma niski poziom hormonów, TSH może być prawidłowy.

Lepiej wziąć tę analizę rano, ponieważ w tym przedziale poziom TSH ma średni zakres.

Wspólne i bezpłatne T4

Aby przeprowadzić kompleksową ankietę, musisz zdać testy, aby określić poziom T4. Wcześniej ocena wskaźników całkowitej T4 była aktywnie wykorzystywana do określenia niedoczynności tarczycy, ale obecnie tego typu badania stały się mniej istotne. Wynika to z faktu, że jego stężenie jest powiązane z liczbą wiążących się globulin, i są one dotknięte ciążą, chorobą nerek i wątroby. Ale z reguły niskie wskaźniki całkowitego T4 wskazują na obecność niedoczynności tarczycy.

Bardziej akceptowalną opcją z punktu widzenia określenia choroby jest analiza wolnego T4. Ten rodzaj badań pozwala zidentyfikować wskaźniki wolnej tyroksyny we krwi. Okazuje się, że słabe wyniki wskazują na obecność niedoczynności tarczycy. U osób z początkowym stopniem choroby obserwuje się podwyższone wskaźniki TSH i standardowe T4 lub odwrotnie.

Ogólne i bezpłatne T3

Wskaźniki całkowitej T3 nie są dokładnym objawem choroby, ale uzyskane informacje są wykorzystywane do ogólnej diagnostyki. Okresowe określanie poziomu wolnego T3 pomaga w sformułowaniu opinii lekarskiej. Osoby cierpiące na niedoczynność tarczycy rzadko mają niskie wskaźniki T3, co do zasady odpowiada normie.

Analiza przeciwciał

Ludzki układ odpornościowy jest zaprojektowany w taki sposób, że gdy choroba zaczyna reprodukować przeciwciała. Jednakże, jeśli dolegliwość ma charakter autoimmunologiczny, wytwarzane są autoprzeciwciała, które walczą z tkankami pacjenta. W takim przypadku tarczyca może stać się celem ataku. W rezultacie w wyniku tego ataku rozpocznie się wytwarzanie przeciwciał. Identyfikacja ich obecności we krwi jest dość prosta, a analiza jest niezbędna do udowodnienia przebiegu procesu patologicznego. Obecne w organizmie zaburzenie autoimmunologiczne prowokuje reprodukcję przeciwciał przeciwko TPO.

Doświadczony endokrynolog z diagnostą niedoczynności tarczycy nie ufa tylko analizie hormonów TSH, ponieważ nie odzwierciedla pełnego obrazu. Aby przeprowadzić kompleksową ankietę, wymagana jest analiza wolnego T3 i T4.

Przygotowanie do testów

Aby analizy pokazywały najbardziej wiarygodne informacje, musisz przestrzegać następujących zasad:

  1. Około miesiąca przed badaniem należy przerwać stosowanie hormonów tarczycy. Jednak należy to zrobić po konsultacji z endokrynologiem.
  2. Trzy dni przed porodem należy wykluczyć leki zawierające jod w kompozycji.
  3. Dzień przed badaniem zrezygnuj z wysiłku fizycznego, stresu, używania alkoholu i nikotyny.
  4. Pobieranie krwi odbywa się na pusty żołądek. Bezpośrednio przed wykonaniem testu pacjent musi odpoczywać przez pół godziny.

Ogólnie rzecz biorąc, metody określania testów na niedoczynność tarczycy są zadaniem endokrynologa. Że wyznaczy wszystkie niezbędne badania i powie, jak je przekazać.

Jakie jest ryzyko niedoczynności tarczycy?

Prawidłowe funkcjonowanie prawie wszystkich układów ciała zależy od prawidłowej aktywności tarczycy. Dlatego bardzo ważne jest dokładne monitorowanie stanu tarczycy i, jeśli podejrzewasz cokolwiek, odwiedź endokrynologa. Niedoczynność tarczycy jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży i diabetyków. Również awarie w funkcjonowaniu układu hormonalnego mogą powodować bezpłodność.

Im dłużej trwa choroba, tym bardziej prawdopodobne jest nieodwracalność zmian, które nastąpiły, spowodowane naruszeniem zawartości hormonów we krwi. Dlatego test hormonalny jest bardzo ważny.

Biorąc pod uwagę, że aktualnie czytasz ten artykuł, można wywnioskować, że ta dolegliwość nadal nie daje ci odpoczynku.

Prawdopodobnie odwiedziłeś także pomysł operacji. Jest jasne, ponieważ tarczyca jest jednym z najważniejszych narządów, od których zależy twoje samopoczucie i zdrowie. A duszność, ciągłe zmęczenie, drażliwość i inne objawy wyraźnie kolidują z radością życia.

Ale widzisz, bardziej poprawne jest traktowanie przyczyny, a nie skutku. Zalecamy przeczytanie historii Iriny Savenkovej o tym, jak udało jej się wyleczyć tarczycę.

Wszystkie niuanse diagnozy niedoczynności tarczycy

W ostatnich latach wzrosła liczba osób cierpiących na choroby tarczycy. Niedoczynność tarczycy jest jedną z najczęstszych chorób u kobiet - wytwarzanie hormonów tarczycy w niewystarczających ilościach.

Wśród mężczyzn choroba ta występuje również, ale znacznie rzadziej. W tej publikacji opisujemy, jak diagnoza różnicowa niedoczynności tarczycy. Szczegółowo opisujemy, jakie testy należy przejść i jak właściwie się do nich przygotować.

Jakie są rodzaje niedoczynności tarczycy

Niedoczynność tarczycy występuje, gdy tarczyca odtwarza hormony w niewystarczających ilościach przez długi czas. W zależności od poziomu uszkodzenia tarczycy istnieje kilka rodzajów niedoczynności tarczycy.

Rozważ różnicę między nimi i jakie przyczyny prowadzą do tej choroby.

Pierwotna niedoczynność tarczycy

Występuje w wyniku zakłócenia struktury i funkcjonowania tarczycy, co prowadzi do rozwoju niewystarczającej ilości hormonów tarczycy.

Przyczyną rozwoju patologii mogą być infekcje po zapaleniu płuc, zapaleniu migdałków lub innych chorobach, które wzdłuż krwiobiegu znajdują się w tarczycy. Innym powodem jest rozwój guzów w tarczycy lub obecność w niej przerzutów.

Takie środki terapeutyczne mogą wywołać rozwój choroby:

  1. W wyniku operacji usunięto część tarczycy.
  2. Wole toksyczne poddano działaniu radioaktywnego jodu.
  3. Radioterapię stosowano w przypadku raka narządów znajdujących się w pobliżu szyi.
  4. Pacjent wziął za dużo leków zawierających jod.

Innym prowokatorem pierwotnej niedoczynności tarczycy jest rozrost - niedorozwój tarczycy podczas wewnątrzmacicznego rozwoju dziecka. Ta patologia występuje u dzieci od urodzenia do 2 lat.

Terminowe leczenie daje szybki rezultat. Brak terapii prowadzi do poważnych problemów, w tym nieodwracalnych zmian w intelekcie.

Wtórna niedoczynność tarczycy

Gatunek ten jest związany z uszkodzeniem przysadki mózgowej, która syntetyzuje hormon stymulujący tarczycę (TSH).

Następujące wewnątrzmózgowe procesy patologiczne prowadzą do porażki przysadki:

  • urazy głowy;
  • zaburzenia krążenia w tętnicach mózgowych po udarach;
  • rozwój guzów przysadki.

Istnieje również trzeciorzędowa niedoczynność tarczycy, która jest związana z zaburzeniami podwzgórza - częścią mózgu. W hormonie podwzgórza syntetyzuje się tyroliberynę, która reguluje aktywność hormonalnej produkcji TSH przez przysadkę mózgową.

W przypadku trzeciorzędowej niedoczynności tarczycy istnieje taki łańcuch: podwzgórze nie syntetyzuje tyroliberiny - przysadka nie wytwarza TSH - tarczyca nie rozmnaża hormonów tarczycy.

Jak zdiagnozować chorobę

Aby przeprowadzić diagnostykę różnicową między wszystkimi rodzajami niedoczynności tarczycy i potwierdzić wstępną diagnozę (na przykład wtórną niedoczynność tarczycy), endokrynolog będzie potrzebował:

    Dane kliniczne - wyniki badań i zidentyfikowane objawy choroby.
    W pierwotnej niedoczynności tarczycy badanie ujawni na przykład, że tarczyca jest powiększona i trudna do połknięcia dla pacjenta.

Te ultradźwięki gruczołu tarczowego, MRI, jak również diagnoza radioizotopowa.
Takie badanie pozwala zidentyfikować zmiany strukturalne w tkankach tarczycy i wykryć funkcjonalne zmiany w aktywności narządu.

  • Wyniki badań krwi.
    Jakie badania należy wykonać, gdy o niedoczynności tarczycy decyduje lekarz. Kobietom przypisuje się standardową diagnostykę laboratoryjną w postaci ogólnych i biochemicznych badań krwi. Na podstawie ich wyników lekarz będzie w stanie wykryć obecność zakażenia (podwyższoną liczbę leukocytów), a także objawy zapalenia autoimmunologicznego (wzrost liczby ESR i białka C-reaktywnego). Najcenniejsze są testy hormonalne. Poziom hormonów we krwi może określać specyficzny rodzaj niedoczynności tarczycy u kobiet i stadium rozwoju choroby.
  • Aby ustalić dokładną diagnozę, nie należy ignorować żadnego z powyższych punktów. Zajmiemy się nimi szczegółowo.

    Jakie są objawy choroby

    Wszystkie objawy choroby można połączyć w grupy, biorąc pod uwagę ich wpływ na określony system kobiecego ciała:

    1. Nerwowy: senność, zapomnienie, pojawia się pewne zahamowanie. Pani jest narażona na częste depresje. Nie jest odporny na działanie stresu i często apatyczny. W późnych stadiach choroby mowa spowalnia, wydaje się kobiecie, że ma „język”.
    2. Układ sercowo-naczyniowy: częste bóle głowy, które mogą stać się trwałe, spadek ciśnienia krwi (średnio 100/60 mm Hg), ból po lewej stronie mostka, który nie ustępuje po przyjęciu nitrogliceryny.
    3. Trawienie - możliwa biegunka lub opóźniony stolec, powiększona wątroba, nudności.
    4. Płaszcz okrywający - skóra staje się sucha i podatna na łuszczenie się, złuszcza paznokcie, włosy intensywnie wypadają.
    5. Rozmnażanie - spadek libido, zaburzenia cyklu miesiączkowego, możliwa mastopatia. Ze znacznym niedoborem hormonów tarczycy jest bezpłodność.

    Oprócz wyraźnego wpływu na aktywność organizmu, objawy przejawiają się w pojawieniu się kobiety. Twarz staje się opuchnięta, a powieki puchną. Kolor skóry staje się żółtawy. Płynące kończyny.

    Wtórna niedoczynność tarczycy nie wykazuje objawów uszkodzenia narządów wydzielania wewnętrznego (jajników i nadnerczy) - jest to cecha charakterystyczna pierwotnego typu choroby. Pani będzie miała następujące objawy: nadmierna owłosienie, zmniejszona inteligencja, zaburzenia sfery intymnej, pojawienie się bezsenności i inne.

    Jakie testy będą wymagane?

    Jeśli podejrzewasz niedoczynność tarczycy, jakie testy należy najpierw wykonać? Lekarz prześle Ci skierowanie na badania po badaniu.

    Istnieje jednak lista standardowych testów, które należy wykonać, aby potwierdzić wstępną diagnozę.

    Testy hormonalne

    Konieczne jest zaliczenie następujących testów na niedoczynność tarczycy:

    TTG.
    Wskaźnik TSH dla kobiety jest ograniczony do takich liczb: 0,4–4,0 mIU / l. Wskaźniki poziomu hormonów powyżej i poniżej wskazanego limitu wskazują na chorobę tarczycy. Gdy poziom TSH jest niski, tarczyca wytwarza niewystarczającą ilość hormonów. Można stwierdzić, że poziom TSH w niedoczynności tarczycy jest zawsze obniżony. Ale tak nie jest. Pani, która doznała udaru lub urazu podwzgórza, poziom TSH może być prawidłowy, a tarczyca wytwarza również zmniejszoną ilość własnych hormonów. Dlatego w wtórnej niedoczynności tarczycy TSH jest zmniejszone lub normalne. Jeśli poziom TSH jest podwyższony, to przysadka mózgowa stymuluje tarczycę do wytwarzania większej ilości hormonów tarczycy. W pierwotnej niedoczynności tarczycy poziom TSH może być wysoki.

  • Ogólne i wolne T4 (hormony tyroksyny).
    Jeśli ogólne i wolne wskaźniki T4 są niskie, oznacza to niedoczynność tarczycy. W początkowej fazie niedoczynności tarczycy TSH może być podwyższone, a częstość wolnych T4 może być prawidłowa lub odwrotnie.
  • Ogólne i wolne T3 (hormony trijodotyroniny).
    Analiza całkowitej T3 - diagnostyczna. Pokazuje poziom hormonu we krwi. Z reguły u pacjentów z niedoczynnością tarczycy wskaźniki T3 w większości przypadków odpowiadają normie. Podczas gdy analiza dla wolnego T3 jest przepisywana pacjentom okresowo. Jego wyniki pomagają lekarzowi określić, które zmiany zachodzą w tarczycy i czy konieczne jest przepisanie leczenia.
  • Bardzo potrzebna analiza

    Ludzki układ odpornościowy podczas choroby wytwarza przeciwciała. W chorobach autoimmunologicznych reprodukowane są autoprzeciwciała, które niszczą własne tkanki organizmu. Gdy niedoczynność tarczycy „zaatakują” komórki tarczycy.

    Odpowiedzią odporności kobiet będzie wytwarzanie przeciwciał.

    Przygotowujemy się do dostarczenia testów według wszystkich zasad.

    Aby oddać krew na badania, musisz się wcześniej przygotować.

    Eksperci opracowali odpowiednie zasady:

    1. 3 dni przed oddaniem krwi, musisz przestać brać leki zawierające jod w swoim składzie.
    2. Dzień przed pobraniem krwi nie pij alkoholu, kawy i nie pal.
    3. Jeśli kobieta przyjmuje jakiekolwiek leki, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli to możliwe, dzień przed analizą należy przerwać przyjmowanie leków, w tym hormonalną terapię zastępczą. Kiedy kobieta nie może odmówić przyjmowania leków, lekarz weźmie ten fakt pod uwagę podczas badania wyników testów.
    4. Dzień przed analizą kobieta powinna przestać uprawiać sport, intensywny wysiłek fizyczny i stosunek seksualny.
    5. Oddaj krew tylko w spokojnym stanie. Dlatego konieczne jest wykluczenie wszystkich stresujących sytuacji, przynajmniej na dzień przed procedurą.
    6. Kobieta powinna dobrze spać.
    7. Analiza przechodzi rano na pusty żołądek. Zalecenie lekarzy, aby nie jedli co najmniej 12 godzin przed pobraniem krwi.
    8. Jeśli podczas niedoczynności tarczycy poziom TSH zostanie ponownie określony, to krew należy oddać o tej samej porze dnia. Tak więc zeznanie pozwoli lekarzowi wybrać optymalną dawkę leku.

    Wiarygodność wyników wpływa na dzień cyklu miesiączkowego. Z reguły data oddawania krwi do analizy jest określona od 4 do 7 dni cyklu. W celu uzyskania bardziej wiarygodnych danych lekarz może zlecić kobiecie analizę w innych dniach cyklu.

    W celu rozpoznania choroby niedoczynność tarczycy jest konieczna do przeprowadzenia kompleksowej diagnozy. Obejmuje: badanie endokrynologa, oddawanie krwi do badań, USG tarczycy i inne badania przepisane przez lekarza.

    Analizy muszą zostać przekazane, zgodnie ze specjalnie opracowanymi zasadami. Następnie wyniki będą niezwykle wiarygodne, a lekarz będzie mógł wybrać najlepsze leki do leczenia. Życzymy dobrego zdrowia!

    A co wiesz o niuansach diagnozowania niedoczynności tarczycy?

    Objawy niedoczynności tarczycy i leczenie u kobiet, które muszą przejść testy

    W ostatnich latach wzrosła liczba osób cierpiących na choroby tarczycy. Niedoczynność tarczycy jest jedną z najczęstszych chorób u kobiet - wytwarzanie hormonów tarczycy w niewystarczających ilościach.

    Wśród mężczyzn choroba ta występuje również, ale znacznie rzadziej. W tej publikacji opisujemy, jak diagnoza różnicowa niedoczynności tarczycy. Szczegółowo opisujemy, jakie testy należy przejść i jak właściwie się do nich przygotować.

    Jakie są rodzaje niedoczynności tarczycy

    Niedoczynność tarczycy występuje, gdy tarczyca odtwarza hormony w niewystarczających ilościach przez długi czas. W zależności od poziomu uszkodzenia tarczycy istnieje kilka rodzajów niedoczynności tarczycy.

    Rozważ różnicę między nimi i jakie przyczyny prowadzą do tej choroby.

    Pierwotna niedoczynność tarczycy

    Występuje w wyniku zakłócenia struktury i funkcjonowania tarczycy, co prowadzi do rozwoju niewystarczającej ilości hormonów tarczycy.

    Przyczyną rozwoju patologii mogą być infekcje po zapaleniu płuc, zapaleniu migdałków lub innych chorobach, które wzdłuż krwiobiegu znajdują się w tarczycy. Innym powodem jest rozwój guzów w tarczycy lub obecność w niej przerzutów.

    Takie środki terapeutyczne mogą wywołać rozwój choroby:

    1. W wyniku operacji usunięto część tarczycy.
    2. Wole toksyczne poddano działaniu radioaktywnego jodu.
    3. Radioterapię stosowano w przypadku raka narządów znajdujących się w pobliżu szyi.
    4. Pacjent wziął za dużo leków zawierających jod.

    Innym prowokatorem pierwotnej niedoczynności tarczycy jest rozrost - niedorozwój tarczycy podczas wewnątrzmacicznego rozwoju dziecka. Ta patologia występuje u dzieci od urodzenia do 2 lat.

    Terminowe leczenie daje szybki rezultat. Brak terapii prowadzi do poważnych problemów, w tym nieodwracalnych zmian w intelekcie.

    Wtórna niedoczynność tarczycy

    Gatunek ten jest związany z uszkodzeniem przysadki mózgowej, która syntetyzuje hormon stymulujący tarczycę (TSH).

    Następujące wewnątrzmózgowe procesy patologiczne prowadzą do porażki przysadki:

    • urazy głowy;
    • zaburzenia krążenia w tętnicach mózgowych po udarach;
    • rozwój guzów przysadki.

    Jak wygląda kobieta PRZED i PO zabiegu.

    Tak więc wtórna niedoczynność tarczycy nie jest związana z patologiami tarczycy. Jego prowokacja narusza regulację jego aktywności przez przysadkę mózgową. Gdy przysadka mózgowa wytwarza mniej TSH, tarczyca zmniejsza syntezę hormonów tarczycy.

    Istnieje również trzeciorzędowa niedoczynność tarczycy, która jest związana z zaburzeniami podwzgórza - częścią mózgu. W hormonie podwzgórza syntetyzuje się tyroliberynę, która reguluje aktywność hormonalnej produkcji TSH przez przysadkę mózgową.

    W przypadku trzeciorzędowej niedoczynności tarczycy istnieje taki łańcuch: podwzgórze nie syntetyzuje tyroliberiny - przysadka nie wytwarza TSH - tarczyca nie rozmnaża hormonów tarczycy.

    Jak zdiagnozować chorobę

    Aby przeprowadzić diagnostykę różnicową między wszystkimi rodzajami niedoczynności tarczycy i potwierdzić wstępną diagnozę (na przykład wtórną niedoczynność tarczycy), endokrynolog będzie potrzebował:

      Dane kliniczne - wyniki badań i zidentyfikowane objawy choroby.
      W pierwotnej niedoczynności tarczycy badanie ujawni na przykład, że tarczyca jest powiększona i trudna do połknięcia dla pacjenta.

    Te ultradźwięki gruczołu tarczowego, MRI, jak również diagnoza radioizotopowa.
    Takie badanie pozwala zidentyfikować zmiany strukturalne w tkankach tarczycy i wykryć funkcjonalne zmiany w aktywności narządu.

  • Wyniki badań krwi.
    Jakie badania należy wykonać, gdy o niedoczynności tarczycy decyduje lekarz. Kobietom przypisuje się standardową diagnostykę laboratoryjną w postaci ogólnych i biochemicznych badań krwi. Na podstawie ich wyników lekarz będzie w stanie wykryć obecność zakażenia (podwyższoną liczbę leukocytów), a także objawy zapalenia autoimmunologicznego (wzrost liczby ESR i białka C-reaktywnego). Najcenniejsze są testy hormonalne. Poziom hormonów we krwi może określać specyficzny rodzaj niedoczynności tarczycy u kobiet i stadium rozwoju choroby.
  • Aby ustalić dokładną diagnozę, nie należy ignorować żadnego z powyższych punktów. Zajmiemy się nimi szczegółowo.

    Jakie są objawy choroby

    Objawy niedoczynności tarczycy z różnych systemów.

    Wszystkie objawy choroby można połączyć w grupy, biorąc pod uwagę ich wpływ na określony system kobiecego ciała:

    1. Nerwowy: senność, zapomnienie, pojawia się pewne zahamowanie. Pani jest narażona na częste depresje. Nie jest odporny na działanie stresu i często apatyczny. W późnych stadiach choroby mowa spowalnia, wydaje się kobiecie, że ma „język”.
    2. Układ sercowo-naczyniowy: częste bóle głowy, które mogą stać się trwałe, spadek ciśnienia krwi (średnio 100/60 mm Hg), ból po lewej stronie mostka, który nie ustępuje po przyjęciu nitrogliceryny.
    3. Trawienie - możliwa biegunka lub opóźniony stolec, powiększona wątroba, nudności.
    4. Płaszcz okrywający - skóra staje się sucha i podatna na łuszczenie się, złuszcza paznokcie, włosy intensywnie wypadają.
    5. Rozmnażanie - spadek libido, zaburzenia cyklu miesiączkowego, możliwa mastopatia. Ze znacznym niedoborem hormonów tarczycy jest bezpłodność.

    Oprócz wyraźnego wpływu na aktywność organizmu, objawy przejawiają się w pojawieniu się kobiety. Twarz staje się opuchnięta, a powieki puchną. Kolor skóry staje się żółtawy. Płynące kończyny.

    Wtórna niedoczynność tarczycy nie wykazuje objawów uszkodzenia narządów wydzielania wewnętrznego (jajników i nadnerczy) - jest to cecha charakterystyczna pierwotnego typu choroby. Pani będzie miała następujące objawy: nadmierna owłosienie, zmniejszona inteligencja, zaburzenia sfery intymnej, pojawienie się bezsenności i inne.

    Niedoczynność tarczycy nie ma żadnych szczególnych objawów. Jego objawy są podobne do innych chorób psychicznych i somatycznych. Dlatego, gdy wskazane objawy występują u kobiety, powinna natychmiast skontaktować się z endokrynologiem, aby ustalić dokładną diagnozę.

    Jakie testy będą wymagane?

    Jeśli podejrzewasz niedoczynność tarczycy, jakie testy należy najpierw wykonać? Lekarz prześle Ci skierowanie na badania po badaniu.

    Istnieje jednak lista standardowych testów, które należy wykonać, aby potwierdzić wstępną diagnozę.

    Testy hormonalne

    Konieczne jest zaliczenie następujących testów na niedoczynność tarczycy:

    Podstawowe analizy i ich wskaźniki.

    TTG.
    Wskaźnik TSH dla kobiety jest ograniczony do takich liczb: 0,4–4,0 mIU / l. Wskaźniki poziomu hormonów powyżej i poniżej wskazanego limitu wskazują na chorobę tarczycy. Gdy poziom TSH jest niski, tarczyca wytwarza niewystarczającą ilość hormonów. Można stwierdzić, że poziom TSH w niedoczynności tarczycy jest zawsze obniżony. Ale tak nie jest. Pani, która doznała udaru lub urazu podwzgórza, poziom TSH może być prawidłowy, a tarczyca wytwarza również zmniejszoną ilość własnych hormonów. Dlatego w wtórnej niedoczynności tarczycy TSH jest zmniejszone lub normalne. Jeśli poziom TSH jest podwyższony, to przysadka mózgowa stymuluje tarczycę do wytwarzania większej ilości hormonów tarczycy. W pierwotnej niedoczynności tarczycy poziom TSH może być wysoki.

  • Ogólne i wolne T4 (hormony tyroksyny).
    Jeśli ogólne i wolne wskaźniki T4 są niskie, oznacza to niedoczynność tarczycy. W początkowej fazie niedoczynności tarczycy TSH może być podwyższone, a częstość wolnych T4 może być prawidłowa lub odwrotnie.
  • Ogólne i wolne T3 (hormony trijodotyroniny).
    Analiza całkowitej T3 - diagnostyczna. Pokazuje poziom hormonu we krwi. Z reguły u pacjentów z niedoczynnością tarczycy wskaźniki T3 w większości przypadków odpowiadają normie. Podczas gdy analiza dla wolnego T3 jest przepisywana pacjentom okresowo. Jego wyniki pomagają lekarzowi określić, które zmiany zachodzą w tarczycy i czy konieczne jest przepisanie leczenia.
  • Lekarz ogólny, profesor nadzwyczajny, nauczyciel położnictwa, doświadczenie zawodowe 11 lat.

    Kiedy lekarz przeprowadzi diagnozę niedoczynności tarczycy, na pewno przepisze wszystkie opisane powyżej badania krwi.

    Bardzo potrzebna analiza

    Ludzki układ odpornościowy podczas choroby wytwarza przeciwciała. W chorobach autoimmunologicznych reprodukowane są autoprzeciwciała, które niszczą własne tkanki organizmu. Gdy niedoczynność tarczycy „zaatakują” komórki tarczycy.

    Odpowiedzią odporności kobiet będzie wytwarzanie przeciwciał.

    Zatem test na przeciwciała będzie w stanie potwierdzić, że w ciele kobiety występuje zaburzenie autoimmunologiczne. Przecież to sprowokowało produkcję przeciwciał. Test na przeciwciała jest rodzajem testu, który potwierdza obecność choroby autoimmunologicznej.

    Przygotowujemy się do dostarczenia testów według wszystkich zasad.

    Aby oddać krew na badania, musisz się wcześniej przygotować.

    Eksperci opracowali odpowiednie zasady:

    1. 3 dni przed oddaniem krwi, musisz przestać brać leki zawierające jod w swoim składzie.
    2. Dzień przed pobraniem krwi nie pij alkoholu, kawy i nie pal.
    3. Jeśli kobieta przyjmuje jakiekolwiek leki, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli to możliwe, dzień przed analizą należy przerwać przyjmowanie leków, w tym hormonalną terapię zastępczą. Kiedy kobieta nie może odmówić przyjmowania leków, lekarz weźmie ten fakt pod uwagę podczas badania wyników testów.
    4. Dzień przed analizą kobieta powinna przestać uprawiać sport, intensywny wysiłek fizyczny i stosunek seksualny.
    5. Oddaj krew tylko w spokojnym stanie. Dlatego konieczne jest wykluczenie wszystkich stresujących sytuacji, przynajmniej na dzień przed procedurą.
    6. Kobieta powinna dobrze spać.
    7. Analiza przechodzi rano na pusty żołądek. Zalecenie lekarzy, aby nie jedli co najmniej 12 godzin przed pobraniem krwi.
    8. Jeśli podczas niedoczynności tarczycy poziom TSH zostanie ponownie określony, to krew należy oddać o tej samej porze dnia. Tak więc zeznanie pozwoli lekarzowi wybrać optymalną dawkę leku.

    Wiarygodność wyników wpływa na dzień cyklu miesiączkowego. Z reguły data oddawania krwi do analizy jest określona od 4 do 7 dni cyklu. W celu uzyskania bardziej wiarygodnych danych lekarz może zlecić kobiecie analizę w innych dniach cyklu.

    W celu rozpoznania choroby niedoczynność tarczycy jest konieczna do przeprowadzenia kompleksowej diagnozy. Obejmuje: badanie endokrynologa, oddawanie krwi do badań, USG tarczycy i inne badania przepisane przez lekarza.

    Analizy muszą zostać przekazane, zgodnie ze specjalnie opracowanymi zasadami. Następnie wyniki będą niezwykle wiarygodne, a lekarz będzie mógł wybrać najlepsze leki do leczenia. Życzymy dobrego zdrowia!

    A co wiesz o niuansach diagnozowania niedoczynności tarczycy?

    Jeśli podejrzewasz objawy choroby, pojawia się pytanie, które testy są wykonywane w przypadku niedoczynności tarczycy. W tym artykule dowiesz się, co powinieneś wiedzieć, przechodząc testy, a także wskazać główne punkty tej choroby.

    Konieczne jest oddanie krwi na niedoczynność tarczycy w celu ustalenia ilościowej zawartości hormonów tarczycy (T3 i T4), TSH, TRH i przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej.

    Testy na niedoczynność tarczycy mogą odpowiedzieć na trzy główne pytania:

    1. Czy osoba ma niedoczynność tarczycy?
    2. Jaka jest ciężkość niedoczynności tarczycy?
    3. Co to jest niedoczynność tarczycy: tarczyca, przysadka mózgowa, podwzgórze lub układ odpornościowy?

    Wykrywanie jakiejkolwiek postaci niedoczynności tarczycy

    Jaki rodzaj niedoczynności tarczycy należy przetestować, aby go wykryć? Na pierwsze pytanie odpowiada treść T3 i T4, a także TSH. Niedoczynność tarczycy jest stanem, w którym tarczyca wytwarza niewystarczające hormony lub wcale ich nie produkuje. Co ciekawe, aktywność biologiczna T3 jest większa niż T4, ale jod jest mniej potrzebny do jego produkcji. To właśnie ciało wykorzystuje, gdy nie ma wystarczającej ilości jodu - T4 staje się mniejszy, ale T3 wzrasta.

    Osoba może żyć w takim stanie przez dłuższy czas, nie wpłynie to znacząco na jego samopoczucie. Możliwe są bardzo niespecyficzne objawy: zmniejszona wydajność, kruche włosy, paznokcie, letarg... Zwykła hipowitaminoza lub zmęczenie, prawda? Ta forma niedoczynności tarczycy nie koliduje z życiem człowieka, dlatego nie zwraca się odpowiednio do lekarza i nie otrzymuje leczenia.

    Jeśli zmniejszy się zarówno T3, jak i T4, jest to już pełna niedoczynność tarczycy. Jego nasilenie można określić na podstawie nasilenia objawów i poziomu hormonów w analizie.

    Klasyfikacja klasyczna dzieli niedoczynność tarczycy na:

    • Utajony - subkliniczny, utajony, łagodny).
    • Manifest - odpowiada umiarkowanej surowości.
    • Skomplikowane - najtrudniejsza, może nawet śpiączka. Ta postać obejmuje obrzęk śluzowy, śpiączkę śluzową (obrzęk śluzowy + śpiączka spowodowane niedoczynnością tarczycy) i kretynizm u dzieci.

    O czym mówią TTG i TRG?

    Ale nawet normalny poziom hormonów tarczycy we wszystkich analizach nie gwarantuje, że osoba nie ma niedoczynności tarczycy! W celu wczesnego rozpoznania lub wykrycia subklinicznej niedoczynności tarczycy konieczne jest przeprowadzenie analizy TSH. Hormon ten, zwany także tyreotropią, wytwarza przysadkę mózgową w celu stymulowania aktywności hormonów tarczycy. Jeśli TSH jest podwyższone, organizmowi brakuje hormonów tarczycy. W tym przypadku nawet normalne stężenie T3 i T4 zgodnie z analizami nie zaspokaja potrzeb organizmu. Taka niedoczynność tarczycy jest również nazywana ukrytą.

    Dla dokładnie subklinicznej, utajonej niedoczynności tarczycy, TSH w analizie powinien mieścić się w zakresie od 4,5 do 10 mIU / L. Jeśli TSH jest większy, to jest to również niedoczynność tarczycy, ale już bardziej nasilona. Nawiasem mówiąc, norma do 4 mIU / l jest stara, aw nowych zaleceniach dotyczących niedoczynności tarczycy u lekarzy zmniejszono ją do 2 mIU / l.

    TSH wytwarza przysadkę mózgową. Aby to zrobić, podwzgórze stymuluje go przez TRG. Lekarze wykorzystują ten fakt, aby udowodnić / wykluczyć choroby przysadki mózgowej jako przyczynę niedoczynności tarczycy. Preparat TRG podaje się osobie z niskim TSH i obserwuje się zmiany w testach. Jeśli przysadka mózgowa zareaguje na polecenie TRG, aby zwiększyć stężenie hormonu stymulującego tarczycę i zrobi to w odpowiednim czasie, wówczas przyczyna niedoczynności tarczycy nie występuje. Jeśli nie ma analizy danych wejściowych reakcji TRG, konieczne jest poszukiwanie przyczyny niezdolności przysadki mózgowej - z reguły przepisuje się MRI.

    Pośrednio na chorobę przysadki mózgowej wskazuje niewystarczające stężenie jej innych hormonów, które można dalej badać.

    Poziom TRG lub tyroliberyny wskazuje na aktywność podwzgórza.

    Przeciwciała anty-tyroperoksydaza i inne testy

    Thyroperoxidase, thyroperoxidase, thyroid peroxidase, TPO - wszystko to są różne nazwy dla jednego enzymu. Jest niezbędny do syntezy T3 i T4. Przeciwciała niszczą odpowiednio enzym peroksydazę, jeśli oddasz krew na hormony tarczycy, okaże się, że ich brak. Jeśli te przeciwciała są obecne we krwi, oznacza to proces autoimmunologiczny w organizmie, niedoczynność tarczycy jest spowodowana auto-depresją układu odpornościowego.

    Proces autoimmunologiczny to także stan zapalny, dlatego często charakterystyczne są dla niego zjawiska zapalne we krwi. Rutynowa pełna morfologia krwi wskaże przynajmniej wzrost ESR, co jest całkiem możliwe, ale leukocytoza nie jest konieczna. Zależy to od tego, jak aktywny jest proces autoimmunologiczny.

    Diagnostycznie istotny poziom anty-TPO wynosi 100 U / ml i więcej.

    Niedoczynność tarczycy jest stanem całego organizmu, nawet bezobjawowa niedoczynność tarczycy jest szkodliwa dla zdrowia.

    • W ten sposób zwiększa się poziom cholesterolu i trójglicerydów - powoduje miażdżycę, która zwęża naczynia krwionośne i zakłóca krążenie krwi.
    • Niedoczynność tarczycy powoduje różne formy niedokrwistości. Niedokrwistość hipochromowa z brakiem hemoglobiny, normochromowa z niewystarczającą liczbą czerwonych krwinek.
    • Kreatynina jest zwiększona.
    • Mechanizm wzrostu enzymów AST i ALT w niedoczynności tarczycy nie został wiarygodnie ustalony, ale dzieje się tak u prawie każdej osoby z taką diagnozą.
    • Niedoczynność tarczycy wychwytuje również inne składniki układu hormonalnego, powodując zaburzenia seksualne u obu płci, częściej u kobiet. Ilość prolaktyny wzrasta, co zmniejsza skuteczność hormonów gonadotropowych.

    Niedoczynność tarczycy obwodowa lub receptorowa

    Rzadka forma. Ze względu na zmiany poziomu genu od urodzenia u ludzi, receptory hormonów tarczycy są wadliwe. W tym przypadku układ hormonalny w dobrej wierze próbuje dostarczyć organizmowi hormonów, ale komórki nie są w stanie ich dostrzec. Stężenie hormonów wzrasta, próbując „dotrzeć” do receptorów, ale oczywiście bezskutecznie.

    W tym przypadku tarczyca, hormony tarczycy we krwi są podwyższone, przysadka mózgowa próbuje stymulować już nadczynność tarczycy, ale objawy niedoczynności tarczycy nie znikają. Jeśli wszystkie receptory hormonów tarczycy są niedostateczne, jest to niezgodne z życiem. Niewiele jest przypadków, gdy zmienia się tylko część receptorów. W tym przypadku mówimy o mozaikowatości genetycznej, gdy część komórek w organizmie z normalnymi receptorami i normalnym genotypem oraz część z wadliwym i zmienionym genotypem.

    Ta interesująca mutacja występuje rzadko, a jej leczenie dzisiaj nie jest rozwinięte, lekarze muszą stosować się do terapii objawowej.

    Niedoczynność tarczycy jest chorobą tarczycy, która jest jednym z etapów uogólnionego ataku układu odpornościowego na ciało gruczołu. Czasami choroba postępuje w monofazie, bez wchodzenia w inne patologie. Jedną z metod diagnozowania niedoczynności tarczycy są laboratoryjne badania krwi pod kątem stężenia w niej hormonów.

    Objawy

    Niedoczynność tarczycy nie może objawiać się przez długi czas i tylko w zaawansowanym przypadku może wykazywać żywy obraz kliniczny. Największy wpływ na ostateczną diagnozę ma właśnie analiza niedoczynności tarczycy.

    Wśród wyraźnego obrazu klinicznego niedoczynności tarczycy należy zauważyć:

    • Słabość, letarg;
    • Obojętność na wszystko, co się dzieje;
    • Szybkie zmęczenie, zmniejszona wydajność;
    • Senność;
    • Roztargnienie, zła pamięć;
    • Obrzęk dłoni, stóp;
    • Sucha skóra, kruche paznokcie, włosy.

    Wszystko to - konsekwencje braku hormonów tarczycy w tarczycy w organizmie. Oprócz diagnostyki laboratoryjnej przepisano badanie ultrasonograficzne gruczołu, a pacjentom z podejrzeniem guzków złośliwych można przepisać biopsję. Rozważmy bardziej szczegółowo, co pokazują testy na niedoczynność tarczycy.

    Hormon stymulujący tarczycę

    Większość endokrynologów polega na poziomie hormonu stymulującego tarczycę we krwi pacjenta lub TSH. Hormon ten jest wytwarzany przez przysadkę mózgową i jest przeznaczony do stymulowania tarczycy.

    Przy wysokim poziomie takiego hormonu we krwi można stwierdzić, że przysadka mózgowa działa odpowiednio na aktywację gruczołu, organizm nie ma wystarczającej ilości hormonów tarczycy.

    Poziom hormonu stymulującego tarczycę jest różny w różnych krajach. Zakres jest następujący:

    • Dla Rosji normalny poziom TSH we krwi pacjenta waha się w granicach 0,4-4,0 mIU / L.
    • Amerykańscy endokrynolodzy przyjęli nowy zakres, zgodnie z wynikami ich badań, który odpowiada bardziej realistycznemu obrazowi - 0,3-3,0 mIU / l.

    Wcześniej zakres TSH wynosił zwykle 0,5–5,0 mIU / L - wskaźnik ten zmieniono na pierwszy 15 lat temu, co doprowadziło do wzrostu rozpoznania nieprawidłowości tarczycy.

    W naszym regionie warto kierować się na pierwszy wskaźnik. TSH powyżej czterech mIU / L mówi o niedoczynności tarczycy, a poniżej - o nadczynności tarczycy.

    Z drugiej strony, stężenie TSH zależy od wielu innych czynników. Na przykład w nowotworze przysadki mózgowej obserwuje się niskie stężenia hormonu stymulującego tarczycę, ponieważ nie jest on w stanie wytwarzać hormonów. Podobny wzorzec obserwuje się po udarze lub urazie dotykającym podwzgórza.

    Duży wpływ na wynik badania ma czas pobierania krwi. Wczesnym rankiem poziom TSH we krwi jest uśredniany, zmniejsza się po obiedzie, a wieczorem ponownie wzrasta powyżej średniego zakresu.

    Hormon T4 można badać w takich postaciach:

    • Razem T4 - stężenie związanych i wolnych postaci hormonu T4;
    • Wolny - hormon, który nie jest związany z cząsteczką białka i jest dostępny do użytku w organizmie;
    • Związane - stężenie hormonu T4, który jest już związany przez cząsteczkę białka i nie może być używany przez organizm. Większość T4 w ciele jest w stanie związanym.

    Kompleksowa diagnostyka laboratoryjna niedoczynności tarczycy nie może opierać się wyłącznie na badaniu koncentracji, ponieważ oświetla problem tylko z jednej strony - ile mózg stymuluje czynność tarczycy. Do pełnoprawnego badania przypisano testy na wolne formy hormonów T3 i T4.

    Całkowity T4 jest bezpośrednio zależny od powiązanego T4. Ale ostatnio zwracano mu mniej uwagi, ponieważ wiązanie cząsteczki białka T4 zależy również od ilości samego białka we krwi. A ponieważ stężenie białka może wzrosnąć w przypadku chorób nerek i wątroby, podczas ciąży i laktacji, pomiar całkowitego T4 nie zawsze jest wystarczająco skuteczny.

    Więcej uwagi poświęca się wolnemu T4 - jest to forma hormonu, który musi następnie wejść do komórek i przekształcić się w T3. Ta ostatnia jest aktywną postacią hormonu tarczycy.

    Jeśli wolna T4 - tyroksyna - jest poniżej normy, podczas gdy TSH jest podwyższona, obraz naprawdę popycha endokrynologa do niedoczynności tarczycy. Wskaźniki te są często rozpatrywane łącznie.

    Jak wspomniano powyżej, T3 powstaje w komórkach ciała z T4. Hormon ten nazywany jest triyotyroniną i jest aktywną postacią hormonu tarczycy.

    Podobnie jak w przypadku T4, badane są wspólne, wolne i związane formy trijodotyroniny. Całkowity T3 nie jest dokładnym wskaźnikiem niedoczynności tarczycy, ale może uzupełniać obraz diagnostyczny.

    Większe znaczenie dla diagnozy ma wolny T3, chociaż często obserwuje się niedoczynność tarczycy, aby utrzymać ją w normalnym zakresie. Wynika to z faktu, że nawet przy niedoborze tyroksyny organizm wytwarza więcej enzymów, które przekształcają T4 w T3, a zatem resztkowe stężenia tyroksyny przekształcają się w trójjodotyroninę, utrzymując poziom T3 w normie.

    AT-TPO

    Każda choroba w organizmie spowodowana infekcją, bakterią lub wirusem powoduje natychmiastową reakcję układu odpornościowego w postaci izolacji przeciwciał, które muszą zniszczyć ciało obce - przyczynę choroby.

    Gdy chorobą jest autoimmunologiczna niedoczynność tarczycy, układ odpornościowy nieco nieprawidłowo określa patogen, wpływając na ludzki tarczycę przeciwciałami.

    W procesie ataku autoimmunologicznego na gruczole wytwarzane są specyficzne i niespecyficzne przeciwciała. Specyficzne przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej są również AT-TPO.

    Takie przeciwciała atakują komórki gruczołu, niszcząc je. Ponieważ komórki mają strukturę pęcherzyków, po ich zniszczeniu błony przenikają do krwi. Układ odpornościowy wykrywa ciała obce we krwi - błony - określa ich źródło i ponownie rozpoczyna atak - w ten sposób produkcja AT-TPO występuje w kręgu.

    Określenie tych przeciwciał we krwi jest dość proste i stają się złotym standardem w diagnostyce autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Jeśli wyniki badań wykazują zwiększoną ilość AT-TPO we krwi, niedoczynność tarczycy jest prawdopodobnie jednym ze stadiów zapalenia tarczycy, a ten etap może trwać przez lata.

    Inne wskaźniki

    Wskaźniki te są złożone i często sprawdzane razem, a po rozszyfrowaniu są ze sobą powiązane. Ponadto lekarz może przepisać immunogram, biopsję gruczołu i analizę moczu.

    • Analiza moczu pozostaje bez odchylenia od normy.
    • Immunogram pokazuje spadek stężenia limfocytów T poniżej normalnych granic, wzrost stężenia immunoglobulin, podobny wzór i biopsję - w komórkach gruczołu znajduje się wiele przeciwciał.
    • Całkowita liczba krwinek - wskazuje na wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów, względną limfocytozę - zmniejszenie liczby limfocytów.
    • Badania biochemiczne wykazują spadek frakcji albuminy białka, zwiększenie stężenia triglicerydów i cholesterolu, globulin i lipoprotein o niskiej gęstości.

    Rozszyfrowanie wyników badań diagnostyki laboratoryjnej z endokrynologiem, który kieruje tym badaniem. Każde laboratorium nie bierze odpowiedzialności za samodzielne leczenie pacjentów, ponieważ wyniki testów na niedoczynność tarczycy, nawet jeśli opisany obraz pokrywa się z uzyskanym, nie są diagnozą kliniczną, a jedynie pomocą.

    Niedoczynność tarczycy jest kompleksem objawowym, który występuje, gdy funkcja tarczycy jest niewystarczająca z powodu niedoboru syntetyzowanych w niej hormonów. Około 2-3% populacji Rosji cierpi na tę patologię, a jej ukryta forma występuje u kolejnych 10% dorosłych i 3% dzieci. Występuje głównie u kobiet w wieku dojrzałym i starszym - 50-60 lat, ale może być zdiagnozowany zarówno u mężczyzn, jak iu dzieci, w tym noworodków, a także kobiet po porodzie.

    W naszym artykule dowiesz się, dlaczego i jak rozwija się ten zespół, jego objawy kliniczne, zasady diagnozowania i leczenia.

    Eksperci uważają podział niedoczynności tarczycy na następujące formy jako najbardziej akceptowalne:

    • pierwotne (spowodowane wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami syntezy hormonów tarczycy);
    • podwzgórze-przysadka lub ośrodkowa (rozwija się w patologii przysadki mózgowej (jest to wtórna niedoczynność tarczycy) lub podwzgórze (i jest to trzeciorzędowa forma patologii));
    • obwodowe (obecne są hormony tarczycy, ale tkanki ciała są na nie niewrażliwe);
    • subkliniczne (poziomy tyroksyny i trójjodotyroniny są prawidłowe, a ilość hormonu stymulującego tarczycę, która stymuluje ich produkcję jest zwiększona);
    • przejściowy (może wystąpić w niektórych innych chorobach lub na tle przyjmowania wielu leków; po wyeliminowaniu czynnika sprawczego jest wyeliminowany sam, bez leczenia).

    Przyczyny i mechanizm choroby

    Pierwotna niedoczynność tarczycy może powodować:

    • autoimmunologiczne zapalenie tarczycy;
    • usunięcie gruczołu tarczowego przez operację;
    • leczenie radioaktywnym jodem;
    • wrodzona hipoplazja tarczycy;
    • wady wrodzone syntezy jego hormonów;
    • niedobór jodu, nadmiar jodu w organizmie;
    • narażenie na substancje toksyczne (takie jak tyreostatyki, preparaty litu i inne).

    Przyczyny ośrodkowej niedoczynności tarczycy mogą być:

    • guzy podwzgórza i przysadki;
    • interwencje chirurgiczne, radioterapia w tym obszarze;
    • zaburzenia krążenia (udary - zarówno niedokrwienne, jak i krwotoczne), tętniak mózgu;
    • przewlekłe limfocytowe zapalenie przełyku;
    • wrodzony niedorozwój niektórych struktur mózgu;
    • choroby zakaźne (gruźlica, ropień itp.) regionu podwzgórzowo-przysadkowego.

    Przejściowa niedoczynność tarczycy jest zwykle wynikiem bezobjawowego zapalenia tarczycy, jak również leczenia przewlekłych chorób zapalnych cytokin.

    Subkliniczna niedoczynność tarczycy występuje w autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy, po usunięciu tarczycy, w wyniku leczenia radioaktywnym jodem.

    Przyczyną obwodowej niedoczynności tarczycy jest mutacja genetyczna, która powoduje niewrażliwość receptorów na hormony tarczycy.

    Według statystyk ponad 95% przypadków niedoczynności tarczycy jest reprezentowanych przez pierwotną formę patologii wynikającej z autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, operacji na tarczycy i leczenia różnych postaci wola radioaktywnym jodem.

    Podstawą patogenetyczną tej patologii jest naruszenie procesów energetycznych, które powstało z powodu braku hormonów tarczycy. Wiele systemów ciała cierpi. Przyjrzyjmy się bliżej.

    1. Metabolizm. Zmniejszone zużycie tlenu przez tkanki. Intensywność procesów metabolicznych zmniejsza się o 35-40%. To oczywiście prowadzi do zwiększenia masy ciała pacjenta. Zmniejsza się synteza i metabolizm białek i lipidów, w wyniku czego wzrasta poziom albuminy surowicy, cholesterolu i hiperlipidemia.
    2. Układ nerwowy Ciężka, długotrwała nieleczona niedoczynność tarczycy prowadzi do zaniku komórek nerwowych, pojawienia się ognisk degeneracji.
    3. Układ mięśniowo-szkieletowy. Procesy tworzenia kości spowalniają, mięśnie szkieletowe ulegają hipertrofii. Jest to połączone z osłabieniem mięśni i powolnym ruchem.
    4. Serce i naczynia. Zmniejsza się częstotliwość skurczów serca, zmniejsza się kurczliwość mięśnia sercowego i pojemność minutowa serca. Oznacza to, że serce nie może wydalić z siebie takiej ilości krwi, jak w stanie zdrowym, dlatego narządy i tkanki, zwłaszcza te znajdujące się z dala od niej, mają niedobór składników odżywczych. Występuje niewielki wzrost ciśnienia krwi, przerost mięśnia sercowego. W przypadku niedoczynności tarczycy rozwija się niewydolność serca.
    5. Układ oddechowy. Zmniejsza się pojemność życiowa płuc, obserwuje się hipowentylację pęcherzyków płucnych. Zmiany te są związane ze słabością mięśnia przepony, która występuje podczas niedoczynności tarczycy.
    6. Układ pokarmowy. U osoby cierpiącej na tę patologię, z powodu spadku tempa metabolizmu, zapotrzebowanie organizmu na energię zmniejsza się, co objawia się zmniejszeniem apetytu lub jego całkowitą nieobecnością. Zmniejsza się także perystaltyka jelit, co wraz z brakiem pożywienia w jelitach powoduje zaparcia. Zmniejsza się kurczliwość dróg żółciowych, rozwija się dyskineza, co prowadzi do rozwoju kamicy żółciowej.
    7. Układ moczowy. Zakłócenie pracy serca i zmniejszenie objętości krwi krążącej prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi w nerkach, co powoduje wzrost poziomu kreatyniny we krwi. Sód jest zatrzymywany w organizmie, ale to nie wzrost jest określany we krwi, lecz spadek jego poziomu.
    8. Układ rozrodczy. Produkcja, wymiana i działanie hormonów płciowych są zmniejszone. Obniża się poziom estradiolu i testosteronu, zwiększa się prolaktyna. Klinicznie objawia się to hiperprolaktynemicznym zespołem hipogonadyzmu, którego objawy opisujemy poniżej - w odpowiedniej sekcji.
    9. Układ krwi Tworzenie krwi w szpiku kostnym jest zahamowane, co prowadzi do anemii i spadku właściwości agregacji płytek. To ostatnie zwiększa krwawienie, które objawia się częstym krwawieniem, a one z kolei są drugą przyczyną niedokrwistości.

    Objawy, objawy kliniczne

    Choroba rozwija się stopniowo, powoli. Początkowo objawy zewnętrzne są całkowicie nieobecne, a we krwi zmiany charakterystyczne dla subklinicznej niedoczynności tarczycy mogą zostać przypadkowo wykryte. Następnie jeden po drugim te lub inne objawy pojawiają się i stają się wyraźniejsze. Często pacjenci przyzwyczajają się do niezupełnie zadowalającego stanu zdrowia i nie mogą nawet powiedzieć, kiedy po raz pierwszy mieli jeden lub inny nieprzyjemny objaw.

    Po szczegółowym przesłuchaniu pacjenci skarżą się na:

    • ogólna słabość;
    • powolność;
    • letarg;
    • senność;
    • upośledzenie pamięci, przenikliwość;
    • zmniejszona inteligencja;
    • ciągłe uczucie chłodu, chłodu;
    • hartowanie głosu;
    • utrata słuchu;
    • trudności w defekacji - zaparcia;
    • drętwienie rąk, uczucie pełzania (parestezje), zaburzenia wszystkich rodzajów wrażliwości;
    • częste przedłużone zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli;
    • ból stawów;
    • pogrubienie struktury, bolesność, osłabienie mięśni, ich wzrost objętości; pacjentowi trudno jest otworzyć usta lub otworzyć pięść;
    • kobiety doświadczają krwawienia z macicy, stają się ciężkie i przedłużają się;
    • kobieta nie może zajść w ciążę;
    • mleko zaczyna wypływać z gruczołów mlecznych.

    Przy obiektywnym badaniu pacjenta lekarz może wykryć następujące objawy, sugerując niedoczynność tarczycy:

    • skóra jest bardzo sucha, żółtawa, chłodna w dotyku, łuszcząca się (zwłaszcza w łokciach i kolanach);
    • często skóra jest spuchnięta, słabo zebrana w fałdzie, po jej naciśnięciu nie tworzy skamieniałości;
    • opuchlizna jest również określona na twarzy, zwłaszcza wokół oczu; jego skóra jest blada z żółtawym odcieniem, na policzkach może być rumieniec;
    • kolor włosów na głowie jest matowy, są suche i kruche, energicznie wypadają;
    • włosy na innych częściach ciała - brwi, łonowe, w okolicach pachowych;
    • temperatura ciała poniżej wartości normalnych;
    • mowa jest trudna, powolna z powodu powiększonego, opuchniętego języka;
    • głos jest ochrypły;
    • tętno poniżej normy;
    • dźwięki serca są osłabione, zwiększa się ich rozmiar;
    • zwiększone rozkurczowe ciśnienie krwi;
    • jelito jest opuchnięte, jego perystaltyka jest słaba;
    • w ciężkiej niedoczynności tarczycy można wykryć wodobrzusze;
    • obrzęk kończyn dolnych.

    Istnieją 3 stopnie niedoczynności tarczycy:

    • światło (pacjent staje się powolny, myślenie jest zakłócone, potencjał intelektualny jest zmniejszony, częstotliwość skurczów serca jest zmniejszona; wydajność nadal pozostaje w normalnym zakresie);
    • pożywka (zauważono bradykardię, skóra pacjenta jest sucha, skarży się na zaparcia, senność, drażliwość bez przyczyny; kobiety mają krwawienie z macicy, wydajność jest umiarkowanie zmniejszona; w ogólnym badaniu krwi niedokrwistość jest wykrywana);
    • ciężkie (ciało pacjenta jest obrzmiałe (stan ten jest określany jako „obrzęk śluzowy”), blada skóra z żółtawym odcieniem, sucha, występują obszary wyraźnego łuszczenia, osoba zauważa trudności z wypróżnieniem (uporczywe zaparcia) i zgrubienie, zmiana tonu głosu (staje się niska) wydajność jest znacznie zmniejszona, w ciężkich przypadkach może rozwinąć się śpiączka niedoczynności tarczycy.

    Śpiączka niedoczynności tarczycy

    Może to być wynikiem długotrwałej nieleczonej niedoczynności tarczycy. Czynnikami prowokującymi są:

    • ostre infekcje dróg oddechowych;
    • hipotermia;
    • chirurgia i znieczulenie;
    • toksykoinfekcja żywności;
    • zatrucie narkotykami;
    • przyjmowanie leków, które działają hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (środki uspokajające, neuroleptyki i inne).

    Coma rozwija się stopniowo. Pacjent zauważa wzrost słabości, obojętność na to, co dzieje się wokół niego, jest senny, opóźniony, jego ruchy są powolne. Jeśli na tym etapie nie ma opieki medycznej, pacjent popada w otępienie, które następnie zapada w śpiączkę.

    Niedoczynność tarczycy i ciąża

    Jak wspomniano powyżej, kobieta cierpiąca na niedoczynność tarczycy prawdopodobnie nie zajdzie w ciążę (istnieje hipogonadyzm hiperprolaktynemiczny, z powodu którego owulacja jest zablokowana). Jeśli kobieta otrzymuje leczenie, gdy jej poziom hormonów tarczycy normalizuje się, przywracana jest jej funkcja rozrodcza.

    Ciąża kobiety cierpiącej na tę patologię musi być zaplanowana. Zapłodnienie musi nastąpić na tle normalnych poziomów hormonów tarczycy we krwi. Gdy ciąża zostanie potwierdzona, dawka hormonu zwiększa się o co najmniej jedną trzecią. Takie podejście zapewnia fizjologiczny przebieg ciąży i normalny rozwój płodu.

    W przypadku wykrycia choroby już na etapie ciąży, pacjentce przepisuje się hormonalną terapię zastępczą i kontroluje poziom hormonów tarczycy co 1-1,5 miesiąca. Jeśli to konieczne, dostosuj dawkę leku.

    Niedoczynność tarczycy u osób starszych

    Przyczyną tego w tej kategorii populacji jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, które prowadzi do zaniku gruczołu tarczowego. Choroba rozwija się bardzo powoli i objawia się zaparciem, obrzękiem stóp i nóg oraz silnym chrapaniem. Niedokrwistość, wysoki ESR, podwyższone poziomy cholesterolu często występują we krwi takich pacjentów. Pacjenci rzadko przychodzą do lekarza z tymi dolegliwościami, postrzegając ich stan jako wiek - przejaw starości.

    Diagnostyka

    Lekarz może potwierdzić rozpoznanie niedoczynności tarczycy po określeniu poziomu hormonów tarczycy we krwi.

    Lekarz podejrzewa niedoczynność tarczycy u pacjenta na podstawie wielu różnych, pozornie niezwiązanych ze sobą dolegliwości. Również na tym etapie można wyjaśnić pewne fakty z życia pacjenta, które mogą prowadzić do niedoczynności tarczycy - chirurgia tarczycy, przyjmowanie toksycznych leków i inne. Przeprowadzając obiektywne badanie, lekarz znajdzie oznaki dysfunkcji różnych narządów i układów - opisano je w poprzedniej części. Następnie, aby potwierdzić lub odrzucić diagnozę, specjalista skieruje pacjenta do dalszego badania.

    Główną analizą laboratoryjną jest oznaczenie we krwi poziomu hormonów tarczycy tyroksyny i trójjodotyroniny, a także hormonu stymulującego tarczycę przysadki mózgowej (TSH). W niedoczynności tarczycy poziom tych ostatnich zostanie zwiększony, a hormony tarczycy zostaną odpowiednio obniżone (z których dwie, tyroksyna ma większą wartość diagnostyczną - jest syntetyzowana bezpośrednio przez komórki tarczycy). Jeśli poziom TSH jest podwyższony, a tyroksyna jest w normalnym zakresie, oznacza to utajoną niedoczynność tarczycy.

    Aby ocenić stan gruczołu tarczowego, należy przeprowadzić badanie ultrasonograficzne. Pozwala ocenić rozmiar i strukturę ciała, wykryć węzły lub inne objawy choroby.

    Te dwa badania są wystarczające do ustalenia ostatecznej diagnozy. Inne laboratoryjne i instrumentalne metody diagnozowania mogą być zalecane pacjentowi, w zależności od cech objawów jego patologii, aby wyjaśnić naturę uszkodzenia narządu. Może to być analiza biochemiczna krwi, EKG, ultrasonografii narządów jamy brzusznej lub innych badań.

    Analiza wrodzonej niedoczynności tarczycy przeprowadzana jest bezpośrednio w szpitalu położniczym, przy użyciu specjalnej bibuły filtracyjnej.

    Diagnostyka różnicowa

    Ponieważ niedoczynność tarczycy może występować pod pozorem wielu innych chorób, ważne jest, aby lekarz odróżniał je od siebie, ponieważ od tego zależy powodzenie leczenia i jakość życia pacjenta.

    Zespół obrzękowy oprócz niedoczynności tarczycy występuje w chorobie nerek - przewlekłe zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, a także w niewydolności serca. Jeśli istnieje patologia gruczołu tarczowego na tle terapii zastępczej, regresja obrzęków.

    Niedokrwistość tarczycy różni się od innych typów zmianami poziomu hormonów tarczycy we krwi i skutecznością leczenia L-tyroksyną.

    Podobnie jak w przypadku niedoczynności tarczycy, uszkodzenie obwodowego układu nerwowego może wystąpić w przypadku cukrzycy (polineuropatia cukrzycowa), alkoholizmu, choroby wibracyjnej i zatrucia solami rtęci, ołowiu i arsenu. Jednak w przypadku patologii tarczycy oprócz objawów neurologicznych pacjenta pojawi się wiele innych objawów choroby - typowa klinika niedoczynności tarczycy.

    Zasady leczenia

    Głównym środkiem terapeutycznym jest terapia zastępcza hormonem tarczycy - L-tyroksyna i L-trójjodotyronina - oddzielnie od siebie lub jako część preparatów złożonych.

    Minimalna dzienna dawka L-tyroksyny wynosi 25 mg. W razie potrzeby zwiększaj ją stopniowo - co 14 dni 2 razy, osiągając najwyższą skuteczność (zwykle wynosi 100-150 mg dziennie). Po kilku tygodniach od rozpoczęcia leczenia objawy patologii cofają się i zanikają całkowicie po 2-3 miesiącach codziennego przyjmowania leku w odpowiedniej dawce. Lek należy przyjmować 1 raz dziennie, rano, pół godziny przed śniadaniem.

    Wniosek

    Niedoczynność tarczycy nie jest niezależną patologią, ale kompleksem objawów towarzyszącym konkretnej chorobie tarczycy lub regionu mózgu podwzgórzowo-przysadkowego. W większości przypadków rozwija się na tle autoimmunologicznego zapalenia tarczycy lub po operacji w celu usunięcia tarczycy.

    Objawy patologii są zróżnicowane, ponieważ cierpią prawie wszystkie układy ciała pacjenta.

    Główną rzeczą w diagnostyce jest ocena poziomu tyroksyny i hormonu stymulującego tarczycę w przysadce mózgowej we krwi, a także badanie ultrasonograficzne tarczycy. Pozostałe pomiary diagnostyczne są pomocnicze i zależą od charakterystyki choroby.

    Leczenie to terapia zastępcza hormonem tarczycy. Po kilku tygodniach przyjmowania leku pacjent zauważa poprawę stanu zdrowia. Niestety, wiele chorób, którym towarzyszy niedoczynność tarczycy, wymaga przez całe życie leków od osoby. Nie jest to trudne - leki te mają przystępną cenę i są przyjmowane tylko raz dziennie.

    Z którym lekarzem się skontaktować

    Zwracamy uwagę czytelnika na fakt, że na podstawie materiałów zawartych w artykule nie należy samemu postawić diagnozy - objawy patologii są niespecyficzne i mogą wystąpić w innych, nawet poważniejszych chorobach! Zasięgnij porady u lekarza ogólnego lub endokrynologa - pomogą ci zrozumieć przyczyny złego stanu zdrowia.

    Dodatkowej pomocy w rozpoznawaniu i leczeniu wszystkich przejawów choroby zapewnią lekarze specjalności specjalistycznych: neurolog, kardiolog, pulmonolog, ginekolog, androlog, nefrolog. W zaburzeniach podwzgórzowo-przysadkowych leczenie często wykonuje się z udziałem neurochirurga.

    Pierwsze objawy problemów z tarczycą, których nie należy ignorować

    Kanał zdrowia, endokrynolog opowiada o niedoczynności tarczycy:

    Przyczyny i objawy niedoczynności tarczycy - brak hormonów tarczycy. Objawy

    Specjalista kliniki „Siena-Med” opowiada o niedoczynności tarczycy:

    Niedoczynność tarczycy Leczenie niedoczynności tarczycy Klinika i diagnoza niedoczynności tarczycy

    Objawy choroby tarczycy u kobiet