Amaryl 2 i 4 mg: cena, recenzje pigułek na cukrzycę, analogi

Jednym z najczęstszych leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomoczników jest Amaryl.

Dzięki aktywnym i dodatkowym składnikom lek pomaga zmniejszyć stężenie glukozy i skutecznie zmniejsza nasilenie objawów cukrzycy.

Leczniczy lek przeciwcukrzycowy Amaril dopuszczony do stosowania doustnego. Wspólna międzynarodowa nazwa leku to Amaryl. Lek jest produkowany w Niemczech, producent - firma Aventis Pharma Deutschland GmbH.

Lek jest dostępny w różnych opakowaniach w zależności od ilości substancji czynnej:

  • Amaryl 1 mg;
  • Amaryl 2 mg;
  • 3 mg amarylu;
  • Amaryl 4 mg.

Wielkości opakowań mogą się różnić, liczba tabletek w każdym z nich - od 30 do 120. Wygląd leku zmienia się również w zależności od stężenia glimepirydu i metforminy. Tabletki z 1 mg składnika aktywnego - różowy, 2 mg - zielony, 3 mg - żółty. Barwiące tabletki Amaryl 4 mg - niebieski. Forma tabletu jest płaska po obu stronach, owalna. Na tabletach, niezależnie od stężenia aktywnego składnika, znajduje się grawer: „ff” i „NMK”, które mogą pomóc w odróżnieniu podróbki.

Oprócz standardowego leku istnieje kombinacja - Amaril m. Różni się od Amarilu swoim składem. Oprócz głównego składnika glimepirydu lek zawiera inny składnik o działaniu hipoglikemicznym - metforminę. Narzędzie kombinowane jest dostępne tylko w dwóch opcjach dawkowania:

  1. Glimepiryd (1 miligram), metformina (250 mg).
  2. Glimepirid - 2 mg, metformina - 500 mg.

Tabletki Amaryl M wyglądają tak samo, nawet jeśli dawka glimepirydu jest inna: kształt tabletek jest okrągły, płaski, kolor jest biały.

Główne właściwości leku

Główny składnik aktywny leku - glimepiryd (nazwa łacińska - Glimepiride) aktywnie wpływa na uwalnianie insuliny.

Ze względu na ten składnik lek ma działanie trzustkowe.

Wraz z uwolnieniem hormonu z komórek beta następuje znaczny spadek poziomu cukru we krwi. Ten mechanizm działania wiąże się z poprawą podatności komórek beta na glukozę.

Oprócz głównego aktywnego składnika leku obejmuje następujące dodatkowe substancje:

  • Powidon;
  • monohydrat laktozy;
  • indygo karmin;
  • stearynian magnezu;
  • celuloza mikrokrystaliczna.

Ponadto lek reguluje wytwarzanie hormonu trzustkowego. Wynika to z interakcji glimepirydu i metforminy z kanałami potasowymi na błonie komórek beta. Wiązanie aktywnego składnika z białkami reguluje aktywność kanału, a mianowicie zamknięcie i otwarcie.

Amaril ma działanie pozatrzustkowe - poprawia wykorzystanie insuliny przez mięśnie i tkankę tłuszczową. Dzieje się tak w wyniku zablokowania kanałów potasowych w błonie komórkowej i zwiększonego przepływu wapnia do komórek. Działanie pozatrzustkowe powoduje zmniejszenie insulinooporności, ale także nieznacznie wpływa na funkcjonowanie serca i naczyń krwionośnych.

Najwyższe stężenie substancji czynnej osiąga się przy częstym stosowaniu. Na przykład, przyjmując 4 mg glimepirydu na dobę, najwyższe stężenie osiąga się w ciągu 2,5 godziny.

Pełne wchłanianie leku osiąga się tylko po podaniu doustnym. Trochę spowalnia proces wchłaniania leku, ale ten efekt jest znikomy. Wydalanie glimepirydu przechodzi przez jelita i nerki.

Lista wskazań i przeciwwskazań do przyjęcia

Amaryl ma następujące wskazania do stosowania. Głównym jest leczenie cukrzycy typu 2. Odbiór Amaril jest uzasadniony zarówno dla pacjentów, którzy nie potrzebują zastrzyków z insuliny, jak i dla tych, którzy otrzymują insulinę w celu poprawy ich samopoczucia.

W leczeniu cukrzycy tabletki Amaryl są przepisywane głównie jako główny lek. Jednak przy niedostatecznej kontroli metabolicznej (zwłaszcza jeśli pacjentowi przepisano dawkę leku), glimepiryd jest przepisywany w skojarzeniu z metforminą. Może to znacznie poprawić kontrolę metaboliczną. Jednocześnie wyniki są znacznie lepsze w porównaniu z wynikami uzyskanymi przy oddzielnym przyjmowaniu leków.

Dobry efekt uzyskany dzięki kompleksowej terapii Glimepirida i Metforminą doprowadził do opracowania złożonego leku Amaryl M. W przypadku tego leku przepisuje się receptę, jeśli konieczne jest leczenie złożonych leków cukrzycą, co jest wygodne dla pacjentów.

Lek redukujący cukier Amaril może być przyjmowany przez pacjentów wymagających regularnych wstrzyknięć insuliny. Jednocześnie poprawia się kontrola metaboliczna, ale zaleca się zmniejszenie dawki glimepiridu.

Tak jak w przypadku każdego leku, leku nie można uznać za całkowicie bezpieczny. Lek Amaryl ma przeciwwskazania, a ich lista jest dość duża.

Przede wszystkim zaleca się uważać na przyjmowanie leku w pierwszym etapie leczenia: w tym okresie pozostaje ryzyko gwałtownego spadku poziomu glukozy. Jeśli ryzyko hipoglikemii utrzymuje się w czasie, zaleca się zmianę schematu leczenia lub dawki leku Amaril. Należy zachować ostrożność w przypadku niektórych chorób, niezdrowego stylu życia, niezrównoważonej diety.

Głównymi przeciwwskazaniami do powołania Amaril są następujące choroby (lub schorzenia ciała):

  1. Śpiączka cukrzycowa lub przodek.
  2. Kwasica ketonowa
  3. Ciężka choroba wątroby i nerek.
  4. Nietolerancja lub nadwrażliwość głównych lub dodatkowych składników leku.
  5. Rzadkie choroby dziedziczne (nietolerancja laktozy, niedobór laktazy itp.).
  6. Ciąża Podczas planowania ciąży należy zmienić schemat leczenia. Pacjent jest przenoszony na zastrzyki z insuliny, lek nie jest przepisywany.
  7. Podczas karmienia piersią kontynuowana jest terapia insulinowa. Jeśli z jakiegoś powodu taki schemat leczenia nie jest odpowiedni, Amaryl jest przepisywany pacjentowi, ale zaleca się przerwanie laktacji.

Nie przepisuje się żadnego leku w leczeniu cukrzycy typu I. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest wiek dziecka. Brakuje danych klinicznych dotyczących tolerancji leków u dzieci.

Dlatego w leczeniu cukrzycy u dzieci zwykle przepisywane są bezpieczniejsze analogi leków.

Skutki uboczne korzystania z funduszy

W wyniku przyjmowania leku Amaril mogą wystąpić działania niepożądane.

W niektórych przypadkach istnieje prawdopodobieństwo awarii w pracy różnych organów i układów ciała.

Po stronie metabolicznej obserwuje się reakcje hipoglikemiczne. Zwykle występują bardzo szybko, ale są niezwykle trudne do wyleczenia.

Niektóre pigułki na cukrzycę powodują zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Ci, którzy przyjmują Amaril, mają podobne objawy:

  • zawroty głowy;
  • pogorszenie uwagi;
  • brak koordynacji;
  • powolna reakcja;
  • pogarszający się sen;
  • dezorientacja lub utrata przytomności;
  • stan depresji;
  • upośledzenie mowy;
  • nerwowość, lęk itp.

Skutki przyjmowania leku jako naruszenie przewodu pokarmowego są powszechne. Mogą objawiać się bólem brzucha lub brzucha, nudnościami, biegunką, wymiotami, zwiększonym głodem.

Ze względu na działanie glimepirydu możliwy jest spadek poziomu glukozy, który może niekorzystnie wpływać na stan narządów wzroku, z powodu którego wzrok może być upośledzony.

Lek wpływa na procesy powstawania krwi, co może stwarzać niebezpieczeństwo takich zmian, jak:

  1. Niedokrwistość
  2. Małopłytkowość (o różnym nasileniu).
  3. Pancytopenia.

Standardowe reakcje alergiczne są mniej powszechne:

  • swędzenie;
  • wysypka skórna;
  • zaczerwienienie skóry;
  • zapalenie naczyń

Po zażyciu leków Amaril objawy alergii najczęściej nie są wyraźne i przy odpowiednim leczeniu szybko mijają.

Ale niezwykle ważne jest, aby rozpocząć leczenie na czas: niebezpieczeństwo wstrząsu anafilaktycznego pozostaje.

Instrukcje dotyczące stosowania leku

Skuteczne leczenie jest niemożliwe bez zastosowania się do instrukcji stosowania Amarilu. Podstawowa zasada przyjęcia - tabletu w żadnym wypadku nie można zgnieść. Tabletkę leku Amaryl 3 należy przyjmować całkowicie, wycisnąć dużą ilością wody, aby ułatwić połknięcie.

Optymalna dawka leku Amaril jest obliczana indywidualnie dla pacjenta. Głównym parametrem, który jest ukierunkowany na powołanie leku - stężenie glukozy we krwi. Zalecana jest najniższa możliwa dawka, która może pomóc w normalizacji kontroli metabolicznej. Oprócz poziomu glukozy, w sekcji instrukcji, sposób stosowania leku wskazuje, że wymagane jest stałe monitorowanie nie tylko poziomu glukozy, ale także glikozylowanej hemoglobiny.

Istnieją sytuacje, w których pacjent zapomniał wziąć tabletki Amaryl na czas. W takich przypadkach nie zaleca się uzupełniania ilości leku, podwajając dawkę. Zazwyczaj dawka pozostaje taka sama, pominięte pigułki nie są uzupełniane. Lepiej porozmawiać z lekarzem z wyprzedzeniem o działaniach w takich sytuacjach.

W pierwszym etapie leczenia pacjentom przepisuje się amaryl 1 mg na dobę. Z czasem, jeśli zajdzie taka potrzeba, dozwolone jest stopniowe zwiększanie dawki leku o 1 mg, do 6 mg dziennie, a następnie do 8 mg. Przy normalnej kontroli choroby maksymalna dawka nie przekracza 4 mg na dobę. Duża dawka większa niż 6 mg na dobę rzadko daje zauważalną poprawę. Ilość leku w 8 mg jest przepisywana w wyjątkowych przypadkach.

Odstęp między każdym zwiększeniem dawki zależy od stanu pacjenta i skuteczności przyjmowanych leków, ale nie powinien być krótszy niż 1-2 tygodnie.

Konieczne jest przyjmowanie leku po posiłku, ponieważ hipoglikemia może wystąpić w inny sposób.

Połączony lek Amaryl M powinien być przyjmowany na tej samej zasadzie. Dawkowanie leku wskazanego na receptę dzieli się na 2 dawki: rano i wieczorem lub w całości na raz. Najczęściej zaleca się przyjmowanie Amarilu 2m + 500 mg.

Ilość amarylu w cukrzycy u pacjentów w podeszłym wieku dobiera się ze szczególną ostrożnością, a leczenie prowadzi się przy stałym monitorowaniu nerek.

Dodatkowe informacje o leku

Przepisując Amaril lub Amaril M, lekarz musi nie tylko udzielać instrukcji dotyczących prawidłowego stosowania leku, ale także ostrzegać przed możliwymi działaniami niepożądanymi. Zwłaszcza należy zwrócić uwagę na ryzyko hipoglikemii, która może się rozwinąć, jeśli pacjent zapomni wziąć jedzenie natychmiast po przyjęciu leku Amaril. Aby uniknąć hipoglikemii, lepiej jest mieć kawałek cukru lub cukierka.

Oprócz poziomu cukru i stężenia glukozy w moczu, pacjent powinien regularnie sprawdzać pracę nerek i wątroby.

Częstym pytaniem jest, czy możliwe jest przyjmowanie alkoholu podczas terapii lekiem Amaril. Warto pamiętać, że alkohol jest zazwyczaj słabo tolerowany podczas leczenia cukrzycy i nie łączy się z większością leków. Należą do nich Amaryl. Konsekwencje przyjmowania zarówno leków, jak i alkoholu mogą być nieprzewidywalne. W niektórych przypadkach skuteczność leku wzrasta, podczas gdy w innych jest znacznie zmniejszona. Dlatego w trakcie leczenia musisz zrezygnować z alkoholu i narkotyków na bazie alkoholu.

Jeśli chodzi o interakcję Amarilu z innymi lekami, wszystko tutaj zależy również od rodzaju leku. Przyjmowanie niektórych leków poprawia skuteczność Amarilu, inne - zmniejsza skuteczność. Lista tych i innych leków jest dość obszerna. Dlatego, jeśli to konieczne, należy przyjmować inne leki, należy poinformować lekarza o rozpoznaniu i przyjmowanym leku. W takim przypadku lekarz będzie mógł pobrać lek, który nie będzie miał znaczącego wpływu na skuteczność leku Amaril.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, lek należy przerwać i skonsultować się z lekarzem.

Tylko lekarz może zalecić odpowiednie analogi Amarilu.

Oceny leków

Podczas stosowania amarylu w cukrzycy typu 2 otrzymałem pozytywne opinie od wielu pacjentów. Potwierdza to fakt, że przy odpowiednim doborze dawki lek skutecznie zwalcza hiperglikemię.

Oprócz skuteczności, wielu nabywców nazywa różne kolory tabletek pozytywną jakością leku - pomaga to nie mylić leków z różnymi dawkami glimepirydu.

Informacje zwrotne otrzymane na temat Amaril potwierdziły nie tylko jego skuteczność, ale także skutki uboczne wskazane w instrukcjach Amarila.

Najczęściej pacjenci przyjmujący leki wykazują objawy hipoglikemii:

  1. Słabość
  2. Drżenie
  3. Drżenie na całym ciele.
  4. Zawroty głowy.
  5. Zwiększony apetyt.

Często w wyniku hipoglikemii w cukrzycy istnieje niebezpieczeństwo utraty przytomności. Dlatego ci, którzy przyjmują Amaryl, muszą stale nosić przy sobie produkty zawierające cukier (na przykład cukierki), aby w razie potrzeby szybko zwiększyć poziom cukru i poprawić ich samopoczucie. Jednak według lekarzy zmiana poziomu cukru nie jest wskaźnikiem nieskuteczności leku. Jeśli pojawią się te objawy, wystarczy dostosować dawkę.

Częstym problemem dla kierowców zmuszonych do przyjmowania leków obniżających poziom glukozy jest pogorszenie reakcji podczas prowadzenia pojazdu. Podobny efekt uboczny jest wskazany w instrukcjach na liście możliwych działań niepożądanych. Zmniejszenie reakcji jest spowodowane wpływem glimepirydu na układ nerwowy.

Wśród starszych pacjentów z cukrzycą, w recenzjach dotyczących Amarilu, wielu zauważyło inny negatywny punkt: pomimo skuteczności, z jaką poziom cukru amarylowego spada, lek na cukrzycę ma bardzo wysoką cenę, ponieważ lek może kosztować więcej niż niektóre analogi, w tym Rosja produkcja.

Cena i analogi leku

Amaril można kupić w zwykłej aptece miejskiej, ale jest jeden niuans: nie jest dostępny w sprzedaży. Podobnie jak w przypadku wielu innych leków przeciwcukrzycowych, musisz kupić receptę na Amaryl.

Innym popularnym pytaniem wielu diabetyków jest to, ile kosztuje Amaril. Cena leku w tym przypadku będzie zależeć od liczby tabletek w opakowaniu i dawki leku. Na przykład opakowanie leku na 30 tabletek kosztuje, w zależności od dawki, od 200 do 850 rubli. Jednocześnie Amaril 1 mg kosztuje średnio 230-280 rubli, opakowanie tabletek Amaril 2 mg - 450-560 rubli, 3 mg - za 630-830 rubli. Najdroższe tabletki Amaryl 4 mg 90 szt. - kosztują średnio 870-1080 rubli.

Lek Amaryl M można kupić za 570-600 rubli. Ważne jest, aby pamiętać, że za taką cenę można kupić tabletki Amaril 2 mg + 500 mg. Bardzo trudno jest kupić niższą dawkę (1 mg + 250), ponieważ jest ona rzadziej przepisywana przez lekarzy, rzadziej trafia do sprzedaży.

Istnieje wiele leków o podobnym działaniu. Najczęstsze analogi to:

Na przykład, Amaryl jest często podstawiony gliklazydem (GLN - gliklazyd). Należy również do grupy sulfonylomocznika. Skład leku to tylko substancja czynna - gliklazyd i dodatkowe składniki. Lek wpływa na komórki beta, poprawiając produkcję insuliny. Ponadto lek pomaga w obrzękach, ponieważ poprawia mikrokrążenie krwi, hamuje adhezję płytek krwi, zmniejszając w ten sposób ryzyko zakrzepicy i innych powikłań.

Jakie leki hipoglikemiczne są najbardziej skutecznymi ekspertami w filmie w tym artykule.

Recenzje Amaril

Formularz wydania: Tablety

Analogi Amaril

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 90 rubli. Analogowe tańsze o 1716 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 97 rubli. Analogowe tańsze o 1709 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 115 rubli. Analogowe tańsze o 1691 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 130 rubli. Analogowe jest tańsze za 1676 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 273 rubli. Analogowe tańsze o 1533 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 287 rubli. Analogowe tańsze o 1519 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena wynosi 288 rubli. Analogowe tańsze o 1518 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 435 rubli. Analogowe tańsze o 1371 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 499 rubli. Analogowe tańsze o 1307 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 735 rubli. Analogowe tańsze o 1071 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 982 rubli. Analogowe tańsze o 824 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 1060 rubli. Analogowe tańsze o 746 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 1301 rubli. Analogowe tańsze o 505 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 1395 rubli. Analogowe tańsze o 411 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 2128 rubli. Analog droższy o 322 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 2569 rubli. Analogowe droższe o 763 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 3396 rubli. Analog jest droższy za 1590 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 4919 rubli. Analog droższy o 3113 rubli

Zbiega się zgodnie ze wskazaniami

Cena od 8880 rubli. Analog droższy o 7074 rubli

Instrukcja użycia Amaryl

Forma uwalniania, skład i opakowanie

Tabletki koloru niebieskiego, podłużne, płaskie, z podziałem ryzyka po obu stronach, z grawerowaniem „NMO” i stylizowanym „h” po obu stronach.

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna - 135,85 mg, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) - 8 mg, powidon 25 000 - 1 mg, celuloza mikrokrystaliczna - 20 mg, stearynian magnezu - 1 mg, indygokarmin (E132) - 0,15 mg.

15 szt. - pęcherze (2) - pakuje karton.
15 szt. - pęcherze (4) - pakuje karton.
15 szt. - pęcherze (6) - pakuje karton.
15 szt. - pęcherze (8) - pakuje karton.

Działanie farmakologiczne

Doustny lek hipoglikemiczny jest pochodną sulfonylomocznika trzeciej generacji.

Glimepirid zmniejsza stężenie glukozy we krwi, głównie ze względu na stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki. Jego działanie jest związane przede wszystkim ze zwiększoną zdolnością komórek β trzustki do reagowania na stymulację fizjologiczną glukozą. W porównaniu z glibenklamidem, glimepiryd w niskich dawkach powoduje uwalnianie mniejszej ilości insuliny, gdy osiąga w przybliżeniu taki sam spadek stężenia glukozy we krwi. Fakt ten przemawia za obecnością pozatrzustkowego działania hipoglikemicznego w glimepirydu (zwiększona wrażliwość tkanek na insulinę i działanie insulinomimetyczne).

Wydzielanie insuliny. Podobnie jak wszystkie inne pochodne sulfonylomocznika, glimepiryd reguluje wydzielanie insuliny, oddziałując z wrażliwymi na ATP kanałami potasowymi na błonach komórek β. W przeciwieństwie do innych pochodnych sulfonylomocznika, glimepiryd selektywnie wiąże się z białkiem o masie cząsteczkowej 65 kilodaltonów, zlokalizowanym w błonach komórek β trzustki. Ta interakcja glimepirydu z białkiem wiążącym się z nim reguluje otwieranie lub zamykanie kanałów potasowych wrażliwych na ATP.

Glimepirid zamyka kanały potasowe. Powoduje to depolaryzację komórek β i prowadzi do odkrycia wrażliwych na napięcie kanałów wapniowych i wejścia wapnia do komórki. W rezultacie wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia aktywuje wydzielanie insuliny przez egzocytozę.

Glimepiryd jest znacznie szybszy, a zatem częściej tworzy wiązanie i jest uwalniany z wiązania z związanym z nim białkiem niż glibenklamid. Zakłada się, że ta właściwość wysokiej szybkości wymiany glimepirydu z wiążącym się z nim białkiem powoduje jego wyraźny efekt uwrażliwienia komórek β na glukozę i ich ochronę przed odczulaniem i przedwczesnym wyczerpaniem.

Efekt zwiększenia wrażliwości tkanek na insulinę. Glimepiryd nasila działanie insuliny na wychwyt glukozy przez tkanki obwodowe.

Insulinomimetyczny efekt. Glimepiryd ma działanie podobne do działania insuliny na wychwyt glukozy przez tkanki obwodowe i uwalnianie glukozy z wątroby.

Wychwyt glukozy przez tkanki obwodowe odbywa się poprzez jego transport do komórek mięśniowych i adipocytów. Glimepirid bezpośrednio zwiększa liczbę cząsteczek transportujących glukozę w błonach komórkowych komórek mięśniowych i adipocytów. Zwiększenie spożycia komórek glukozy prowadzi do aktywacji fosfolipazy C specyficznej dla glikozylofosfatydyloinozytolu. W rezultacie stężenie wewnątrzkomórkowego wapnia zmniejsza się, powodując spadek aktywności kinazy białkowej A, co z kolei prowadzi do stymulacji metabolizmu glukozy.

Glimepiryd hamuje uwalnianie glukozy z wątroby poprzez zwiększenie stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu, który hamuje glukoneogenezę.

Wpływ na agregację płytek krwi. Glimepiryd zmniejsza agregację płytek in vitro i in vivo. Efekt ten wydaje się być związany z selektywnym hamowaniem COX, który jest odpowiedzialny za powstawanie tromboksanu A, ważnego endogennego czynnika agregacji płytek.

Działanie przeciwmiażdżycowe. Glimepirid przyczynia się do normalizacji lipidów, zmniejsza poziom malonodialdehydu we krwi, co prowadzi do znacznego zmniejszenia peroksydacji lipidów. U zwierząt glimepiryd prowadzi do znacznego zmniejszenia powstawania blaszek miażdżycowych.

Zmniejszenie nasilenia stresu oksydacyjnego, który jest stale obecny u pacjentów z cukrzycą typu 2. Glimepiryd zwiększa poziom endogennego α-tokoferolu, aktywność katalazy, peroksydazy glutationowej i dysmutazy ponadtlenkowej.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Poprzez kanały potasowe wrażliwe na ATP pochodne sulfonylomocznika wpływają również na układ sercowo-naczyniowy. W porównaniu z tradycyjnymi pochodnymi sulfonylomocznika glimepiryd ma znacznie mniejszy wpływ na układ sercowo-naczyniowy, co można wyjaśnić specyficznym charakterem jego interakcji z wiążącym się z nim kanałem potasowym wrażliwym na ATP.

U zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka glimepirydu wynosi 0,6 mg. Działanie glimepirydu jest zależne od dawki i odtwarzalne. Reakcja fizjologiczna na aktywność fizyczną (zmniejszone wydzielanie insuliny) podczas przyjmowania glimepirydu utrzymuje się.

Nie ma znaczących różnic w skutkach w zależności od tego, czy lek został przyjęty 30 minut przed posiłkiem, czy tuż przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą wystarczającą kontrolę metaboliczną można osiągnąć w ciągu 24 godzin po podaniu pojedynczej dawki leku. Ponadto w badaniu klinicznym z udziałem 12 z 16 pacjentów z niewydolnością nerek (CC 4–79 ml / min) uzyskano również wystarczającą kontrolę metaboliczną.

Leczenie skojarzone z metforminą. U pacjentów z niedostateczną kontrolą metaboliczną podczas stosowania maksymalnej dawki glimepirydu można rozpocząć leczenie skojarzone glimepirydem i metforminą. W dwóch badaniach wykazano, że terapia skojarzona poprawia kontrolę metaboliczną w porównaniu z terapią każdego z tych leków oddzielnie.

Leczenie skojarzone z insuliną. U pacjentów z niedostateczną kontrolą metaboliczną podczas stosowania glimepirydu w dawkach maksymalnych można rozpocząć równoczesne leczenie insuliną. Zgodnie z wynikami dwóch badań z zastosowaniem tej kombinacji uzyskuje się taką samą poprawę kontroli metabolicznej, jak w przypadku stosowania tylko jednej insuliny. Jednak w terapii skojarzonej wymagana jest mniejsza dawka insuliny.

Farmakokinetyka

Porównując dane otrzymane z pojedynczym i wielokrotnym (1 raz na dobę) podawaniem glimepirydu, nie stwierdzono istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych, a ich zmienność między różnymi pacjentami była bardzo niska. Brak znaczącej akumulacji leku.

Przy wielokrotnym przyjmowaniu leku w dziennej dawce 4 mg Cmax w surowicy osiąga się po około 2,5 h i wynosi 309 ng / ml. Istnieje liniowa zależność między dawką a Cmax glimepiryd w osoczu krwi, a także pomiędzy dawką a AUC. Biodostępność glimepirydu po spożyciu wynosi 100%. Posiłek nie ma znaczącego wpływu na wchłanianie, z wyjątkiem niewielkiego spowolnienia jego prędkości.

Dla glimepirydu charakteryzującego się bardzo niskim Vd (około 8,8 L), w przybliżeniu równy Vd albumina, wysoki stopień wiązania z białkami osocza (ponad 99%) i niski klirens (około 48 ml / min).

Glimepiryd przenika do mleka matki i przenika przez barierę łożyskową.

Glimepiryd jest metabolizowany w wątrobie (głównie z udziałem izoenzymu CYP2C9) z utworzeniem 2 metabolitów - hydroksylowanych i karboksylowanych pochodnych, które znajdują się w moczu i kale.

T1/2 przy stężeniach leku w osoczu w osoczu, odpowiadających schematowi dawkowania wielokrotnego, wynosi około 5-8 godzin Po przyjęciu glimepirydu w dużych dawkach T1/2nieznacznie wzrasta.

Po pojedynczym przyjęciu 58% glimepirydu jest wydalane przez nerki, a 35% przez jelita. Niezmieniona substancja czynna nie jest wykrywana w moczu.

T1/2 hydroksylowane i karboksylowane metabolity glimepirydu wynosiły odpowiednio około 3-5 godzin i 5-6 godzin.

Farmakokinetyka w szczególnych sytuacjach klinicznych

Parametry farmakokinetyczne są podobne u pacjentów różnych płci i różnych grup wiekowych.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (z niską QC) zwykle zwiększają klirens glimepirydu i zmniejszają jego średnie stężenia w surowicy krwi, co jest prawdopodobnie spowodowane szybszą eliminacją leku ze względu na niższe wiązanie białka. Zatem w tej kategorii pacjentów nie ma dodatkowego ryzyka kumulacji glimepirydu.

Wskazania

Schemat dawkowania

Z reguły dawka Amarylu jest określana przez docelowe stężenie glukozy we krwi. Lek należy stosować w minimalnej dawce, wystarczającej do uzyskania niezbędnej kontroli metabolicznej.

Podczas leczenia preparatem Amaryl ® konieczne jest regularne określanie poziomu glukozy we krwi. Ponadto zaleca się regularne monitorowanie poziomu hemoglobiny glikowanej.

Naruszenie leku, na przykład pomijanie odbioru kolejnej dawki, nie powinno być uzupełniane przez kolejne podanie leku w wyższej dawce.

Lekarz powinien z wyprzedzeniem poinstruować pacjenta o działaniach, które należy podjąć, gdy występują błędy w przyjmowaniu leku Amaryl® (w szczególności pomijając kolejną dawkę lub pomijając posiłki), lub w sytuacjach, w których nie można zażyć leku.

Tabletki Amaryl® należy przyjmować w całości, bez żucia, z wystarczającą ilością płynu (około 1/2 szklanki). W razie potrzeby tabletki Amaryl® można podzielić na dwie równe części po ryzyku.

Początkowa dawka Amaryl® wynosi 1 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można stopniowo zwiększać (w odstępach 1-2 tygodni) pod regularną kontrolą stężenia glukozy we krwi iw następującej kolejności: 1 mg-2 mg-3 mg-4 mg-6 mg (-8 mg) na dobę.

U pacjentów z dobrze kontrolowaną cukrzycą typ 2 dzienna dawka leku wynosi zwykle 1-4 mg. Dawka dobowa większa niż 6 mg jest skuteczniejsza tylko u niewielkiej liczby pacjentów.

Czas przyjmowania leku Amaryl ® i rozkład dawki w ciągu dnia, lekarz określa, biorąc pod uwagę styl życia pacjenta (czas posiłku, ilość aktywności fizycznej). Dzienna dawka jest przepisywana w 1 przyjęciu, co do zasady, bezpośrednio przed pełnym śniadaniem lub, jeśli dzienna dawka nie została przyjęta, bezpośrednio przed pierwszym głównym posiłkiem. Bardzo ważne jest, aby nie opuszczać posiłków po zażyciu tabletek Amaryl®.

Ponieważ Poprawa kontroli metabolicznej wiąże się ze zwiększoną wrażliwością na insulinę, aw trakcie leczenia możliwe jest zmniejszenie zapotrzebowania na glimepiryd. Aby uniknąć rozwoju hipoglikemii, konieczne jest terminowe zmniejszenie dawki lub zaprzestanie przyjmowania leku Amaryl ®.

Stany, w których konieczne może być dostosowanie dawki glimepirydu:

- utrata masy ciała;

- zmiany stylu życia (zmiana diety, czas posiłków, ilość aktywności fizycznej);

- występowanie innych czynników, które prowadzą do podatności na rozwój hipoglikemii lub hiperglikemii.

Leczenie glimepirydem jest zazwyczaj długotrwałe.

Przeniesienie pacjenta z innego doustnego leku hipoglikemicznego na przyjmowanie leku Amaryl ®

Nie ma dokładnego związku między dawkami Amarylu ® a innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi. Przy przenoszeniu z takich leków do Amaryl® zalecana początkowa dawka dzienna tego ostatniego wynosi 1 mg (nawet jeśli pacjent zostanie przeniesiony do Amaryl® z maksymalnej dawki innego doustnego leku hipoglikemizującego). Każde zwiększenie dawki należy przeprowadzać etapami, biorąc pod uwagę reakcję na glimepiryd zgodnie z powyższymi zaleceniami. Należy wziąć pod uwagę intensywność i czas trwania efektu poprzedniego środka hipoglikemicznego. Konieczne może być przerwanie leczenia, aby uniknąć efektu addytywnego, który zwiększa ryzyko hipoglikemii.

Stosować w połączeniu z metforminą

U pacjentów z niedostatecznie kontrolowaną cukrzycą, przyjmujących glimepiryd lub metforminę w maksymalnych dawkach dobowych, leczenie można rozpocząć od połączenia tych dwóch leków. W takim przypadku wcześniejsze leczenie glimepirydem lub metforminą kontynuowane jest w tych samych dawkach, a dodatkowe podawanie metforminy lub glimepirydu rozpoczyna się od małej dawki, która jest następnie zwiększana w zależności od docelowego poziomu kontroli metabolicznej, aż do maksymalnej dawki dobowej. Leczenie skojarzone należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem lekarza.

Stosować w połączeniu z insuliną

Pacjentom z niedostatecznie kontrolowaną cukrzycą podczas przyjmowania glimepirydu w maksymalnej dawce dobowej można jednocześnie podawać insulinę. W takim przypadku ostatnia dawka glimepirydu przypisana pacjentowi pozostaje niezmieniona. W tym przypadku leczenie insuliną rozpoczyna się od niskich dawek, które stopniowo zwiększają się pod kontrolą stężenia glukozy we krwi. Leczenie skojarzone przeprowadza się pod ścisłym nadzorem lekarza.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek mogą być bardziej wrażliwi na hipoglikemiczne działanie glimepirydu. Dane dotyczące stosowania leku Amaryl ® u pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone.

Dane dotyczące stosowania leku Amaryl ® u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone.

Efekty uboczne

Ze strony metabolizmu: hipoglikemia jest możliwa, co, podobnie jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, może być przedłużone. Objawy hipoglikemii - ból głowy, głód, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, lęk, agresywność, zaburzenia koncentracji, czujność i szybkość reakcji, depresja, dezorientacja, zaburzenia mowy, afazja, zaburzenia widzenia, drżenie, niedowład, zaburzenia czucia, zawroty głowy, utrata samokontroli, majaczenie, drgawki mózgowe, senność lub utrata przytomności do śpiączki, płytkie oddychanie, bradykardia. Ponadto mogą wystąpić objawy przeciwregulacji adrenergicznej w odpowiedzi na hipoglikemię, takie jak zimny lepki pot, lęk, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, dusznica bolesna, kołatanie serca i zaburzenia rytmu serca. Obraz kliniczny ciężkiej hipoglikemii może przypominać udar. Objawy hipoglikemii prawie zawsze zanikają po jej eliminacji.

Po stronie narządu wzroku: możliwe są przemijające zaburzenia widzenia spowodowane zmianami stężenia glukozy we krwi (zwłaszcza na początku leczenia). Są one spowodowane chwilową zmianą pęcznienia soczewki, w zależności od stężenia glukozy we krwi, a tym samym zmianą współczynnika załamania soczewki.

Ze strony układu pokarmowego: rzadko - nudności, wymioty, uczucie ciężkości lub pełności w nadbrzuszu, ból brzucha, biegunka; w niektórych przypadkach zapalenie wątroby, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i / lub cholestaza i żółtaczka, które mogą przejść do zagrażającej życiu niewydolności wątroby, ale mogą zostać cofnięte, gdy lek zostanie wycofany.

Z układu krwiotwórczego: rzadko - małopłytkowość; w niektórych przypadkach leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, erytrocytopenia, granulocytopenia, agranulocytoza i pancytopenia. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki ciężkiej małopłytkowości z liczbą płytek krwi.

Przeciwwskazania

- cukrzyca typu 1;

- cukrzycowa kwasica ketonowa, precoma cukrzycowa i śpiączka;

- poważne naruszenia wątroby (brak doświadczenia klinicznego z aplikacją);

- ciężkie zaburzenie czynności nerek, w tym pacjenci poddawani hemodializie (brak doświadczenia klinicznego);

- laktacja (karmienie piersią);

- wiek dzieci (brak doświadczenia klinicznego);

- rzadkie choroby dziedziczne, takie jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy;

- nadwrażliwość na lek;

- nadwrażliwość na inne pochodne sulfonylomocznika i leki sulfonamidy (ryzyko reakcji nadwrażliwości).

Z ostrożnością należy stosować lek w pierwszych tygodniach leczenia (zwiększone ryzyko hipoglikemii); w obecności czynników ryzyka rozwoju hipoglikemii (może wymagać dostosowania dawki glimepirydu lub całej terapii); z współistniejącymi chorobami podczas leczenia lub ze zmianą stylu życia pacjentów (zmiana diety i czasu posiłków, zwiększenie lub zmniejszenie aktywności fizycznej); w przypadku niedoboru dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej; z naruszeniem wchłaniania pokarmu i leków z przewodu pokarmowego (niedrożność jelit, niedowład jelit).

Stosować w czasie ciąży i laktacji

Amaryl ® jest przeciwwskazany do stosowania w czasie ciąży. W przypadku planowanej ciąży lub zajścia w ciążę, kobietę należy przenieść na leczenie insuliną.

Ustalono, że glimepiryd przenika do mleka kobiecego. W okresie laktacji należy przenieść kobietę na insulinę lub przerwać karmienie piersią.

Wniosek o naruszenie wątroby

Przeciwwskazane stosowanie w przypadku poważnych naruszeń wątroby.

Wniosek o naruszenie funkcji nerek

Przeciwwskazane stosowanie w ciężkich zaburzeniach czynności nerek (w tym u pacjentów poddawanych hemodializie);

Stosuj u dzieci

Przeciwwskazane u dzieci.

Specjalne instrukcje

W szczególności w stresujących warunkach klinicznych, takich jak uraz, operacja, infekcje z gorączką, kontrola metaboliczna może ulec pogorszeniu u pacjentów z cukrzycą, dlatego konieczne może być czasowe utrzymanie leczenia insuliną w celu utrzymania odpowiedniej kontroli metabolicznej.

W pierwszych tygodniach leczenia może wystąpić zwiększone ryzyko hipoglikemii, co wymaga szczególnie ostrożnego monitorowania stężenia glukozy we krwi.

Do czynników ryzyka hipoglikemii należą:

- niechęć lub niezdolność pacjenta (częściej obserwowana u pacjentów w podeszłym wieku) do współpracy z lekarzem;

- niedożywienie, nieregularne przyjmowanie pokarmu lub brakujące posiłki;

- brak równowagi między wysiłkiem fizycznym a spożyciem węglowodanów;

- spożywanie alkoholu, zwłaszcza w połączeniu z pominięciem przyjmowania pokarmu;

- Ciężka niewydolność nerek;

- Ciężka nieprawidłowa czynność wątroby (u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wskazane jest przejście na leczenie insuliną, przynajmniej do osiągnięcia kontroli metabolicznej);

- niektóre zdekompensowane zaburzenia endokrynologiczne, które zakłócają metabolizm węglowodanów lub przeciwdziałanie adrenergiczne w odpowiedzi na hipoglikemię (na przykład niektóre zaburzenia czynności tarczycy i przedniej przysadki mózgowej, niewydolność nadnerczy);

- jednoczesne przyjmowanie niektórych leków;

- odbiór glimepirydu w przypadku braku wskazań do jego odbioru.

Leczenie sulfonylomocznikiem, w tym glimepirydem, może prowadzić do rozwoju niedokrwistości hemolitycznej, dlatego u pacjentów z niedoborem glukozy dehydrogenaza 6-fosforanowa należy zachować szczególną ostrożność przepisując glimepiryd, zaleca się stosowanie leków hipoglikemizujących, które nie są pochodnymi sulfonylomocznika.

W przypadku powyższych czynników ryzyka rozwoju hipoglikemii, jak również w przypadku współistniejących chorób podczas leczenia lub zmiany stylu życia pacjenta, może być konieczne dostosowanie dawki glimepirydu lub całej terapii.

Objawy hipoglikemii wynikające z przeciwdziałania regulacji adrenergicznej organizmu w odpowiedzi na hipoglikemię mogą być łagodne lub nieobecne wraz ze stopniowym rozwojem hipoglikemii u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami autonomicznego układu nerwowego lub u pacjentów otrzymujących leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, klonidynę, rezerpinę, guanetydyna i inne leki sympatykolityczne.

Hipoglikemię można szybko wyeliminować, natychmiast przyjmując szybko strawne węglowodany (glukozę lub sacharozę). Podobnie jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, pomimo początkowego udanego złagodzenia hipoglikemii, hipoglikemia może zostać wznowiona. Dlatego pacjenci powinni pozostać pod stałym nadzorem. W ciężkiej hipoglikemii wymagane jest również natychmiastowe leczenie i obserwacja przez lekarza, aw niektórych przypadkach hospitalizacja pacjenta.

Podczas leczenia glimepirydem wymagane jest regularne monitorowanie czynności wątroby i obraz krwi obwodowej (zwłaszcza liczba leukocytów i płytek krwi).

Takie działania niepożądane, jak ciężka hipoglikemia, poważne zmiany w obrazie krwi, ciężkie reakcje alergiczne, niewydolność wątroby mogą zagrażać życiu, dlatego jeśli takie reakcje wystąpią, pacjent powinien natychmiast poinformować o tym lekarza prowadzącego, zaprzestać przyjmowania leku i nie wznawiać go bez zalecenia lekarza.

Użyj w pediatrii

Dane dotyczące długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa leku u dzieci nie są dostępne.

Wpływ na zdolność prowadzenia transportu i mechanizmów kontrolnych

Na początku leczenia, po zmianie leczenia lub nieregularnym przyjmowaniu glimepirydu, może wystąpić zmniejszenie koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych spowodowanych hipo- lub hiperglikemią. Może to niekorzystnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów silnikowych lub kontrolowania różnych maszyn i mechanizmów.

Przedawkowanie

Objawy: w przypadku ostrego przedawkowania, a także długotrwałego leczenia glimepirydem w nadmiernie dużych dawkach, może wystąpić ciężka zagrażająca życiu hipoglikemia.

Leczenie: hipoglikemię prawie zawsze można szybko przerwać przyjmując węglowodany natychmiast (glukoza lub kostka cukru, słodki sok owocowy lub herbata). W związku z tym pacjent powinien zawsze mieć przy sobie co najmniej 20 g glukozy (4 kawałki cukru). Substancje słodzące są nieskuteczne w leczeniu hipoglikemii.

Dopóki lekarz nie zdecyduje, że pacjent jest zagrożony, pacjent wymaga starannego nadzoru medycznego. Należy pamiętać, że hipoglikemia może zostać wznowiona po początkowym odzyskaniu stężenia glukozy we krwi.

Jeśli pacjent cierpiący na cukrzycę jest leczony przez różnych lekarzy (na przykład podczas pobytu w szpitalu po wypadku, podczas choroby w weekendy), musi poinformować go o swojej chorobie i wcześniejszym leczeniu.

Czasami pacjent może wymagać hospitalizacji, nawet jeśli jest to tylko środek ostrożności. Znaczące przedawkowanie i ciężka reakcja z objawami, takimi jak utrata przytomności lub inne poważne zaburzenia neurologiczne, są pilnymi chorobami i wymagają natychmiastowego leczenia i hospitalizacji.

W razie konieczności utraty przytomności konieczne jest dożylne wstrzyknięcie stężonego roztworu dekstrozy (glukozy) (dla dorosłych, poczynając od 40 ml 20% roztworu). Alternatywnie, dorośli mogą podawać glukagon w / w, p / k lub i / m, na przykład w dawce 0,5-1 mg.

Podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym stosowaniem leku Amaryl ® przez niemowlęta lub małe dzieci, dawkę dekstrozy należy starannie dostosować, aby uniknąć niebezpiecznej hiperglikemii; wprowadzenie dekstrozy należy przeprowadzać pod stałą kontrolą stężenia glukozy we krwi.

W przypadku przedawkowania Amaryl ® może wymagać płukania żołądka i przyjęcia węgla aktywowanego.

Po szybkim odzyskaniu stężenia glukozy we krwi konieczne jest, aby infuzja dożylna roztworu dekstrozy w niższym stężeniu była konieczna, aby zapobiec wznowieniu hipoglikemii. Stężenie glukozy we krwi tych pacjentów powinno być stale monitorowane przez 24 h. W ciężkich przypadkach z przedłużonym przebiegiem hipoglikemii ryzyko zmniejszenia stężenia glukozy we krwi może utrzymywać się przez kilka dni.

Natychmiast po wykryciu przedawkowania należy natychmiast powiadomić lekarza.

Interakcje narkotykowe

Glimepiryd jest metabolizowany z udziałem izoenzymu CYP2C9, co należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu leku z induktorami (na przykład ryfampicyną) lub inhibitorami (na przykład flukonazolem) CYP2C9.

Wzmocnienie działania hipoglikemii i, w niektórych przypadkach, możliwy rozwój hipoglikemii z tym związanej można zaobserwować w połączeniu Amaryl® i jednego z następujących leków: insuliny, innych hipoglikemicznych środków doustnych, inhibitorów ACE, sterydów anabolicznych i męskich hormonów płciowych, chloramfenikolu, pochodnych kumaryny cyklofosfamid, disopiramid, fenfluramina, feniramidol, fibraty, fluoksetyna, guanetydyna, ifosfamid, inhibitory MAO, flukonazol, PAS, pentoksyfilina (wysokie dawki pozajelitowe), fenylobutazon, azapropazon, oksyfenbutazon, probenecyd, chinolony, salicylany, sulfinpirazon, klarytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny, tritoqualina, trofosfamid.

Redukcja działania hipoglikemicznego i związany z tym wzrost stężenia glukozy we krwi jest możliwy w połączeniu z jednym z następujących leków: acetazolamid, barbiturany, GCS, diazoksyd, diuretyki, leki sympatykomimetyczne (w tym epinefryna), glukagon, środki przeczyszczające (przy długotrwałym stosowaniu, kwas nikotynowy (w dużych dawkach), estrogeny i progestageny, fenotiazyny, fenytoina, ryfampicyna, hormony tarczycy zawierające jod.

Blokery histaminy N2-receptory, beta-blokery, klonidyna i rezerpina są w stanie zarówno wzmocnić, jak i zmniejszyć hipoglikemizujące działanie glimepirydu.

Pod wpływem środków sympatykolitycznych, takich jak leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy wyrównania adrenergicznego w odpowiedzi na hipoglikemię mogą być zmniejszone lub nieobecne.

Podczas przyjmowania glimepirydu możliwe jest wzmocnienie lub osłabienie działania pochodnych kumaryny.

Picie pojedyncze lub przewlekłe może zarówno wzmacniać, jak i osłabiać hipoglikemiczne działanie glimepirydu.

Sekwestranty kwasów żółciowych: kołodziej wiąże się z glimepirydem i zmniejsza wchłanianie glimepirydu z przewodu pokarmowego. W przypadku glimepirydu, co najmniej 4 godziny przed spożyciem koła, nie obserwuje się interakcji. Dlatego glimepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed przyjęciem wózka inwalidzkiego.

Warunki przechowywania

Lista B. Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nieprzekraczającej 30 ° C. Okres ważności - 3 lata.

Jak stosować tabletki Amaryl i jak je wymienić

Amaril jest uważany za popularny wśród diabetyków. Jego odbiór pozwala pacjentom kontrolować ich stan, aby zminimalizować prawdopodobieństwo rozwoju hiperglikemii. Przepisz ten lek tylko osobom z cukrzycą typu II.

Skład

Aktywnym składnikiem Amarylu jest glimepiryd. Skład tabletek obejmuje również składniki pomocnicze. Ich lista będzie zależeć od dawki glimepirydu. Różne kombinacje dodatkowych substancji w tabletkach ze względu na inny kolor.

INN (nazwa międzynarodowa): glimepiride (nazwa łacińska Glimepiride).

Apteki sprzedają również Amaril M1, M2. Oprócz glimepirydu skład tabletek obejmuje metforminę w ilości odpowiednio 250 lub 500 mg. Tylko endokrynolog ma prawo przepisać ten lek złożony.

Formularz wydania

Amaryl w sprzedaży w postaci tabletek. Kolor zależy od dawki substancji czynnej:

  • 1 mg glimepirydu - różowy;
  • 2 - zielony;
  • 3 - jasnożółty;
  • 4 - niebieski.

Różnią się znakowaniem na tabletach.

Działanie farmakologiczne

Glimepirid ma działanie hipoglikemiczne na organizm. Jest pochodną sulfonylomocznika trzeciej generacji.

Amaryl ma przede wszystkim przedłużony efekt. Po spożyciu pigułek pobudza się trzustkę i aktywują komórki beta. W rezultacie insulina zaczyna się z nich uwalniać, hormon wchodzi do krwi. Pomaga to zmniejszyć stężenie cukru po posiłku.

Jednocześnie glimepiryd ma działanie pozatrzustkowe. Zwiększa wrażliwość mięśni, tkanki tłuszczowej na insulinę. Podczas stosowania leku występuje ogólne działanie przeciwutleniające, przeciwmiażdżycowe i przeciwpłytkowe.

Amaril różni się od innych pochodnych sulfonylomocznika tym, że gdy jest stosowany, zawartość uwalnianej insuliny jest niższa niż w przypadku stosowania innych leków hipoglikemizujących. Z tego powodu ryzyko hipoglikemii jest minimalne.

Wzmocnienie procesu wykorzystania glukozy w tkankach mięśniowych i tłuszczowych staje się możliwe dzięki obecności specjalnych białek transportowych w błonach komórkowych. Amaril zwiększa ich aktywność.

Lek praktycznie nie blokuje wrażliwych na ATP kanałów potasowych miocytów serca. Zachowują zdolność przystosowywania się do stanów niedokrwiennych.

Podczas leczenia preparatem Amaril produkcja glukozy przez komórki wątroby jest zablokowana. Efekt ten jest spowodowany rosnącą zawartością 2,6-biofosforanu fruktozy w hepatocytach. Ta substancja zatrzymuje glukoneogenezę.

Lek przyczynia się do blokowania wydzielania cyklooksygenazy, zmniejszając proces transformacji tromboksanu A2 z kwasu arachidonowego. Zmniejsza to intensywność agregacji płytek. Pod wpływem Amarylu zmniejsza nasilenie reakcji oksydacyjnych, które obserwuje się w cukrzycy insulinoniezależnej.

Wskazania

Zalecane leki oparte na pacjentach z glimepirydem z chorobą typu II, jeśli aktywność fizyczna, dieta nie pozwala na kontrolowanie poziomu cukru.

Instrukcje użycia wskazują, że dozwolone jest łączenie odbioru Amarilu z metforminą, zastrzykami z insuliny.

Dr Bernstein twierdzi, że przepisywanie leków hipoglikemizujących nie jest uzasadnione, nawet przy wskazaniach do stosowania. Twierdzi, że leki są szkodliwe, zwiększając zaburzenia metaboliczne. Aby znormalizować stan, nie można stosować pochodnych sulfonylomocznika, ale dietę w połączeniu ze specjalnym schematem leczenia.

Przeciwwskazania

Amaril nie powinien być podawany pacjentom, u których:

  • zależność od insuliny;
  • kwasica ketonowa, śpiączka cukrzycowa;
  • zakłócenie czynności nerek (w tym w przypadkach konieczności hemodializy);
  • nieprawidłowe działanie wątroby;
  • indywidualna nietolerancja lub nadwrażliwość na glimepiryd, substancje pomocnicze, inne leki z grupy sulfonylomocznika;
  • wiek dzieci.

Lekarze nie powinni przepisywać leku pacjentom niedożywionym, nieregularnie jedzącym, ograniczającym spożycie kalorii, spożywającym mniej niż 1000 kcal. Przeciwwskazaniem jest naruszenie procesu wchłaniania pokarmu z przewodu pokarmowego.

Efekty uboczne

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Amaril należy zapoznać się z adnotacją do leku. Pacjenci powinni wiedzieć, jakie powikłania mogą wystąpić.

Najbardziej znanym działaniem niepożądanym są zaburzenia metaboliczne. Pacjent może wkrótce rozwinąć hipoglikemię po zażyciu pigułki. W domu ten stan jest trudny do normalizacji, potrzebujesz pomocy lekarzy. Jednak w rzadkich przypadkach obserwuje się nagły spadek stężenia glukozy we krwi, nie częściej niż u 1 pacjenta na 1000.

Podczas przyjmowania leku Amaril takie komplikacje wynikają również z:

  • Przewód pokarmowy: biegunka, uczucie głodu, ból w okolicy nadbrzusza, żółtaczka, nudności, zapalenie wątroby, rozwój niewydolności wątroby;
  • narządy krwiotwórcze: małopłytkowość, agranulocytoza, erytrocytopenia, leukopenia;
  • układ nerwowy: zwiększona senność, zmęczenie, bóle głowy, zwiększony niepokój, agresywność, zaburzenia mowy, splątanie, niedowłady, napady mózgu, pojawienie się lepkiego zimnego potu;
  • narządy wzroku: przemijające zaburzenia spowodowane zmianami poziomu cukru we krwi.

Niektóre rozwijają reakcje nadwrażliwości. Pacjenci skarżą się na świąd, wysypkę skórną, pokrzywkę, alergiczne zapalenie naczyń. Zazwyczaj te działania niepożądane są łagodne, w indywidualnych przypadkach nie można wykluczyć prawdopodobieństwa wstrząsu anafilaktycznego.

Instrukcje użytkowania

Jest upoważniony do przyjęcia Amaril przez wyznaczenie lekarza prowadzącego. Specjalista wybierze dawkę początkową osobiście dla każdego pacjenta. Zależy to od stężenia glukozy we krwi, intensywności wydalania cukru w ​​moczu.

Na początku leczenia zaleca się picie tabletek zawierających 1 mg glimepirydu. Konieczne jest stopniowe zwiększanie dawki. Tabletki 2 mg przenosi się nie wcześniej niż 1-2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia. W początkowej fazie lekarz monitoruje stan pacjenta, w zależności od reakcji na lek, koryguje leczenie. Maksymalna dopuszczalna dawka dobowa wynosi 6-8 mg glimepirydu.

Jeśli pożądanego efektu terapeutycznego nie można osiągnąć nawet podczas przyjmowania maksymalnej ilości leku Amaril, przepisywana jest również insulina.

Tabletki należy przyjmować przed głównym posiłkiem raz dziennie. Lekarze zalecają picie leku przed śniadaniem. W razie potrzeby pozwolono przesunąć czas odbioru na lunch.

Odmowa jedzenia po wypiciu Amarylu jest surowo zabroniona. W końcu spowoduje to gwałtowny spadek stężenia glukozy. Hipoglikemia może powodować zaburzenia neurologiczne, powodować śpiączkę cukrzycową i śmierć.

Tabletki połykają w całości bez żucia.

Przedawkowanie

Konieczne jest stosowanie leku Amaril w ilościach podanych przez lekarza. Przedawkowanie powoduje hipoglikemię. Gwałtowny spadek cukru czasami wywołuje śpiączkę cukrzycową.

Przy przekroczeniu dopuszczalnej szybkości stosowania pojawiają się nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu. Mogą wystąpić różne skutki uboczne:

  • zaburzenia widzenia;
  • senność;
  • drżenie;
  • drgawki;
  • śpiączka;
  • problemy z koordynacją.

W przypadku przedawkowania umyć żołądek. Po oczyszczeniu podać enterosorbenty. Jednocześnie dożylnie wstrzyknięty roztwór glukozy. Dalsza taktyka działania jest opracowywana w zależności od stanu pacjenta. W ciężkich przypadkach pacjent jest hospitalizowany na oddziale intensywnej terapii.

Interakcja

Przed przepisaniem leku Amaryl lekarz musi dowiedzieć się, jakie leki przyjmuje pacjent. Niektóre leki nasilają się, inne zmniejszają hipoglikemiczne działanie glimepirydu.

Podczas prowadzenia badań stwierdzono, że po spożyciu obserwuje się gwałtowny spadek poziomu cukru we krwi:

  • doustne środki przeciwcukrzycowe;
  • Fenylobutazon;
  • Oksyfenbutazon;
  • Azapropazon;
  • Sulfinpirazon;
  • Metformina;
  • Tetracyklina;
  • Mikonazol;
  • salicylany;
  • Inhibitory MAO;
  • męskie hormony płciowe;
  • sterydy anaboliczne;
  • antybiotyki chinolowe;
  • Klarytromycyna;
  • Flukonazol;
  • sympatykolityki;
  • fibraty.

Dlatego nie zaleca się samodzielnego picia amarylu bez uzyskania odpowiedniej recepty od lekarza.

Taka skuteczność zmniejsza skuteczność glimepirydu:

  • progestageny;
  • estrogeny;
  • diuretyki tiazydowe;
  • saluretyki;
  • glukokortykoidy;
  • kwas nikotynowy (w przypadku stosowania w dużych dawkach);
  • leki przeczyszczające (podlegające przedłużonemu użyciu);
  • barbiturany;
  • Ryfampicyna;
  • Glukagon

Ten efekt jest koniecznie brany pod uwagę przy wyborze dawki.

Sympatykolityki (beta-blokery, rezerpina, klonidyna, guanetydyna) mają nieprzewidywalny wpływ na działanie hipoglikemiczne Amarilu.

Podczas stosowania pochodnych kumaryny należy wziąć pod uwagę: glimepiryd nasila lub osłabia działanie tych leków na organizm.

Lekarz wybiera pacjenta na leki na nadciśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, inne popularne leki.

Połączyć Amaryl z insuliną, metforminą. Taka kombinacja jest wymagana, gdy podczas przyjmowania glimepirydu nie można osiągnąć pożądanej kontroli metabolicznej. Dawkowanie każdego leku określa lekarz indywidualnie.

W niektórych przypadkach lekarze zalecają picie Janumet i Amaryl w tym samym czasie. Dzięki tej terapii pacjent wchodzi do ciała:

  • metformina;
  • sitagliptyna;
  • glimepiryd.

Ta kombinacja składników aktywnych pozwala zwiększyć skuteczność terapii, pomaga lepiej kontrolować stan cukrzyków.

Warunki sprzedaży

W aptekach możesz kupić Amaryl, jeśli masz receptę od swojego lekarza.

Funkcje pamięci masowej

Tabletki na bazie glimepirydu powinny być w ciemności, chronione przed bezpośrednim promieniowaniem słonecznym, niedostępnym dla dzieci. Temperatura przechowywania - do +30 o C.

Okres trwałości

Użyj leku jest dozwolone przez 36 miesięcy od daty wydania.

Analogi

Aby wybrać odpowiedni substytut Amaril, należy leczyć endokrynologa. Może przepisać analog wykonany na podstawie tego samego składnika aktywnego lub pobrać lek z innych składników.

Pacjenci mogą być przypisani do rosyjskiego substytutu diameridu, który jest stosunkowo tani. Za 30 tabletek leku, sporządzonych na bazie glimepirydu, w dawce 1 mg w aptece, pacjenci zapłacą 179 p. Z entuzjazmem stężenia substancji czynnej, koszty rosną. W przypadku Diameride w dawce 4 mg konieczne będzie podanie 383 r.

Jeśli to konieczne, zastąp Amaryl Glimepiride, który jest produkowany przez rosyjską firmę Vertex. Te tabletki są tanie. Do pakietu 30 sztuk. 2 mg będzie musiało zapłacić 191 s.

Koszt Glimepiridon Canon, który jest produkowany przez Canonfarm, jest jeszcze niższy. Cena paczki 30 tabletek 2 mg jest uważana za tanią, wynosi 154 p.

W przypadku nietolerancji glimepirydu pacjentom przepisuje się inne analogi wytwarzane na podstawie metforminy (Avandamet, Glimekomb, Metglib) lub wildagliptyny (Galvus). Są one wybierane z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta.

Alkohol i Amaryl

Nie można przewidzieć z góry, jak napoje zawierające alkohol wpłynie na osobę przyjmującą preparaty glimepirydu. Alkohol jest w stanie osłabić lub wzmocnić hipoglikemiczne działanie Amarilu. Dlatego nie można ich jednocześnie używać.

Leki hipoglikemiczne należy przyjmować przez długi czas. Z tego powodu kategoryczny zakaz używania napojów alkoholowych dla wielu staje się problemem.

Ciąża, laktacja

W okresie ciąży wewnątrzmacicznej dziecka, karmienia piersią noworodka, niemożliwe jest stosowanie pochodnych sulfonylomocznika. We krwi ciężarnej stężenie glukozy powinno mieścić się w normalnym zakresie. Hiperglikemia prowadzi do zwiększonego ryzyka wrodzonych wad rozwojowych, zwiększa śmiertelność niemowląt.

Kobiety w ciąży są przenoszone na insulinę. Wyeliminuj prawdopodobieństwo toksycznego działania leku na dziecko w macicy, jeśli odmówisz przyjmowania leków sulfonylomocznikowych na etapie planowania poczęcia.

Terapia amarilomem jest zabroniona podczas laktacji. Substancja czynna przenika do mleka matki, ciała noworodka. Podczas karmienia piersią kobieta musi całkowicie przejść na terapię insulinową.

Recenzje

Dla wielu pacjentów zalecenie endokrynologa nie wystarcza, aby zacząć pić nowy lek. Lekarze twierdzą, że tabletki pomagają trzustce wytwarzać insulinę, zwiększając jednocześnie wrażliwość tkanek na nią. Przyczynia się to do tego, że glukoza zaczyna być absorbowana w organizmie.

Ale pacjenci chcą usłyszeć opinię na temat przepisanych leków od innych diabetyków. Chęć uzyskania informacji zwrotnej od innych pacjentów wynika z wysokich kosztów leku. W końcu istnieje wiele odmian leków, które mają na celu obniżenie poziomu glukozy, których cena jest znacznie mniejsza.

Podczas przyjmowania leku Amaril przez 1-2 lata nie obserwuje się żadnych negatywnych skutków. Praktyka pokazuje, że niewiele osób doświadcza komplikacji podczas używania leku. Częściej pojawiają się problemy przy stosowaniu w leczeniu Amaril M, który obejmuje metforminę oprócz glimepirydu. Pacjenci skarżą się na pojawienie się wysypki na ciele, świąd, rozwój nadciśnienia. Po zażyciu tabletek niektórzy ludzie mają poczucie zbliżającego się kryzysu hipoglikemicznego, chociaż podczas sprawdzania okazuje się, że spadek stężenia glukozy nie jest krytyczny.

W pierwszych miesiącach stosowania preparaty glimepirydu doskonale obniżają poziom cukru. Ale niektórzy lekarze zauważają, że skuteczność leku zaczyna się pogarszać z czasem. Pacjent najpierw zwiększa dawkę, a następnie przepisuje kombinację leków. To jedyny sposób na tymczasową normalizację stanu. Ale ze względu na zmniejszenie skuteczności leczenia pacjent ma stałe skoki cukru w ​​ciele. Prowadzi to do ogólnego pogorszenia.

Niektórym diabetykom, z pomocą Amaril, udało się stopniowo pozbyć się konieczności ciągłego wstrzykiwania insuliny. Chociaż na początku leczenia wielu ludzi ma objawy hipoglikemii. Pacjenci skarżą się na nudności, drżenie rąk, zawroty głowy, ciągłe uczucie głodu. Stopniowo stan się poprawia, przejawiają się negatywne manifestacje.

Cena gdzie kupić

Tabletki Amaril są sprzedawane w prawie każdej aptece. Cena pakietu 30 sztuk bezpośrednio zależy od dawki zalecanej przez lekarza.