Taktyka i pomoc w nagłych wypadkach dla śpiączki w fazie przedszpitalnej

Śpiączka jest najbardziej znaczącym stopniem patologicznego zahamowania ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzującym się głęboką utratą świadomości, brakiem odruchów na bodźce zewnętrzne i zaburzeniem regulacji funkcji życiowych organizmu.

Stany śpiączki rozwijają się z różnych powodów, które można połączyć w cztery grupy:

  • procesy wewnątrzczaszkowe (naczyniowe, zapalne, objętościowe itp.);
  • stany niedotlenienia: z patologią somatyczną; z naruszeniem oddychania tkankowego (niedotlenienie tkanek); około kiedy ciśnienie tlenu w wdychanym powietrzu spada;
  • zaburzenia metaboliczne;
  • zatrucie.

Należy pamiętać, że pomoc pacjentowi w każdej śpiączce rozpoczyna się od podstawowych czynności:

  • przywrócenie drożności górnych dróg oddechowych (VDP);
  • ocena spontanicznego oddychania i przywrócenie odpowiedniej wentylacji płuc;
  • zapobieganie urazom rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym kręgosłupa;
  • ocena hemodynamiczna i jej stabilizacja;
  • zapewnienie niezawodnego dostępu żylnego;
  • ulga w zespole drgawkowym;
  • łagodzenie wymiotów;
  • normalizacja temperatury ciała.

Rozważmy protokoły kliniczne z najczęstszymi typami śpiączki występującymi w fazie przedszpitalnej.

Śpiączka alkoholowa

W przypadku zatrucia alkoholem emitują śpiączkę pierwotną (rozwijającą się w pierwszych minutach lub godzinach po wypiciu alkoholu z powodu działania narkotycznego) i śpiączkę wtórną (rozwija się w wysokości wstrząsu egzotoksycznego i niewydolności wielonarządowej). Nie ma ani jednego patognomonicznego objawu śpiączki alkoholowej!

Stan śpiączki z zatruciem etanolem, jak każda inna śpiączka, może mieć 3 etapy: powierzchowny, głęboki, poza.

Wszyscy pacjenci w stanie śpiączki alkoholowej: badanie EKG (w celu wykluczenia zawału mięśnia sercowego i zaburzeń rytmu serca); glukometr (aby wykluczyć hipoglikemię i cukrzycę), termometria.

Pomoc medyczna dla śpiączki alkoholowej

Wszyscy pacjenci:

  • przywrócenie przepuszczalności VDP: ewakuacja śluzu i / lub wymiotów z jamy ustnej, z nadmiernym ślinieniem i oskrzelikiem - atropina 0,1% 0,5 ml i / v;
  • terapia tlenowa (tlen 40-60%);
  • zapobieganie wymiotom i niedomykalności (dające pacjentowi stabilną pozycję boczną, przyjmowanie Cellica, metoklopramid (cerowy) 0,5% 2-4 ml lub ondansetron (zofran) 0,2% 4 ml i / v;
  • zapewnić niezawodny dostęp żylny;
  • ocieplenie pacjenta (jeśli to konieczne);
  • cewnikowanie pęcherza moczowego (z ostrym zatrzymaniem moczu).

Dla powierzchownej śpiączki:

  • sondować płukanie żołądka (w stabilnej pozycji bocznej!) ciepłą wodą w celu oczyszczenia wód płuczących o całkowitej objętości 10–12 l (najwcześniejsza próba płukania żołądka jest najskuteczniejszą metodą leczenia!);
  • terapia detoksykacyjna: dekstran 40 (reopolyglukina) 400 ml lub reamberin 1,5% 400 ml i / lub roztwory poliolowe (roztwór Ringera lub jego modyfikacja) i glukoza 5% w / w w całkowitej objętości co najmniej 1000 ml;
  • terapia metaboliczna: chlorek tiaminy (wit. B1) 5% 2 ml IV, nalokson 0,04% 1 ml IV, tiosiarczan sodu 30% 10 ml IV, cytoflawina 10 ml IV;
  • z hipoglikemią - glukoza 40% 60 ml (po wcześniejszym wstrzyknięciu witaminy B1 5% 2 ml).

Z głęboką i poza śpiączką:

  • Przywrócenie VDP (stosowana jest rura „Combitube” lub maska ​​krtaniowa), z zagrożeniem zatrzymania oddechu - ALV, z bezdechem - ALV;
  • sondować płukanie żołądka (po intubacji tchawicy);
  • detoksykacja i terapia metaboliczna, jak w przypadku śpiączki powierzchownej;
  • korekcja hemodynamiczna: podczas zapadania się mezaton 1% 1 ml w kompozycji roztworów infuzyjnych, w celu złagodzenia zaburzeń rytmu serca - asparaginian potasowo-magnezowy powoli 250 ml i / v.

Kiedy przywracasz przytomność do umiarkowanego ogłuszenia, jednocześnie wykluczając inne przyczyny śpiączki, pozostawiając pacjenta w domu pod nadzorem krewnych, jeśli pacjent mieszka samotnie - zasób po 2 godzinach.

Z głęboką i poza śpiączką - wszyscy pacjenci są hospitalizowani.

Dla powierzchownej śpiączki:

  • pacjenci z miejsc publicznych, którzy po udzieleniu pomocy nie mogą samodzielnie się przemieszczać, podlegają hospitalizacji;
  • pacjenci z miejsc publicznych, którzy po udzieleniu pomocy mogą się przemieszczać niezależnie - są przenoszeni do funkcjonariuszy policji;
  • pacjenci przebywający w domu, którzy po udzieleniu pomocy pozostają na poziomie głębokiego oszołomienia, otępienia lub śpiączki należy dostarczyć do szpitala.

W przypadku awarii - atut w placówkach służby zdrowia.

Hiperglikemiczna śpiączka ketonowa

Hiperglikemiczna śpiączka ketonowa rozwija się w wyniku bezwzględnego lub względnego niedoboru insuliny, a następnie w organizmie pacjenta powstaje nadmiar ciał ketonowych i rozwój kwasicy.

Referencyjne cechy diagnostyczne: stopniowy początek, zapach acetonu w wydychanym powietrzu, oddychanie Kussmaulem, poziomy glukozy we krwi powyżej 30 mmol / l.

Opieka medyczna nad śpiączką ketonową

  1. Przywrócenie VDP, ewakuacja śluzu i / lub wymioty z jamy ustnej.
  2. Terapia tlenowa (tlen 40-60%).
  3. Zapewnij niezawodny dostęp żylny.
  4. Wlew 0,9% roztworu chlorku sodu z szybkością 1000 ml w ciągu pierwszej godziny po rozpoczęciu leczenia (leczenie infuzyjne nie powinno opóźniać hospitalizacji pacjenta).
  5. Hospitalizacja na noszach. W przypadku awarii - atut w placówkach służby zdrowia.

Hiperglikemiczna śpiączka hiperosmolarna

Hiperosmolarna śpiączka rozwija się w wyniku niedostatecznej kompensacji cukrzycy, cukromoczu z rozwojem diurezy osmotycznej i odwodnienia.

Wspomagające objawy diagnostyczne: stopniowy rozwój śpiączki, odwodnienie, objawy neurologiczne (zespół drgawkowy, może wystąpić paraliż, podwyższona temperatura ciała w centralnej genezie) i wysoka glikemia (30-200 mmol / l).

Opieka medyczna nad śpiączką hiperosmolarną

  1. Przywrócenie VDP, ewakuacja śluzu i / lub wymioty z jamy ustnej.
  2. Terapia tlenowa (tlen 40-60%).
  3. Zapewnij niezawodny dostęp żylny.
  4. Wlew 0,9% roztworu chlorku sodu z szybkością 1000 ml w ciągu pierwszej godziny po rozpoczęciu leczenia (leczenie infuzyjne nie powinno opóźniać hospitalizacji pacjenta).
  5. Hospitalizacja na noszach. W przypadku awarii - atut w placówkach służby zdrowia.

Śpiączka hipoglikemiczna

Hipoglikemia objawia się klinicznie zmniejszeniem stężenia glukozy we krwi do 2,8 mmol / l lub więcej.

Wspomagające objawy diagnostyczne: szybki rozwój śpiączki, silna wilgotność skóry, hipertoniczność mięśni, drgawki kloniczno-toniczne.

  • jakakolwiek zmiana w zachowaniu pacjenta z cukrzycą (działania niemotywowane lub niewłaściwe, dezorientacja) powinna być podejrzewana o hipoglikemię;
  • po zwolnieniu śpiączki hipoglikemicznej kontrola EKG (w celu wykluczenia zawału mięśnia sercowego) i staranne badanie neurologiczne (w celu wykluczenia udaru) są obowiązkowe;
  • w każdym przypadku hipoglikemii konieczne jest wykluczenie zatrucia insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Pomoc medyczna dla śpiączki hipoglikemicznej

  1. Zapewnij niezawodny dostęp żylny.
  2. Chlorek tiaminy (wit. B1) 5% 2 ml IV (podawanie tiaminy jest szczególnie ważne u pacjentów nadużywających alkoholu).
  3. Glukoza 40% 60 ml IV (szybkość podawania nie powinna przekraczać 10 ml / min).
  4. Jeśli świadomość pacjenta nie ustępuje w ciągu 5–10 minut i / lub poziom glukozy we krwi pozostaje poniżej 5,5 mmol / l - należy ponownie wprowadzić 40–60 ml 40% roztworu glukozy (całkowita dawka 40% roztworu glukozy nie więcej niż 120 ml) !)
  5. Brak odzyskania przytomności u pacjenta, pomimo normalizacji poziomu glukozy we krwi, może wskazywać na rozwój śpiączki mózgowej (z powodu obrzęku mózgu na tle przedłużającej się hipoglikemii):
  6. przywrócenie drożności VDP, ewakuacja śluzu i / lub wymiotów z jamy ustnej, tlenoterapia (tlen 40–60%);
  7. mannitol 20% 200 ml dożylnie przez 10 minut, siarczan magnezu 25% 10 ml, deksametazon 8 mg (0,4% 2 ml) i.v.

W zatruciach doustnych lekami hipoglikemicznymi - płukanie żołądka z późniejszym wprowadzeniem enterosorbentu (węgiel aktywny lub polifenol) w ilości 1 g na 1 kg masy ciała pacjenta i prosząc o pomoc medyczną 6-8 godzin po zatruciu solnym środkiem przeczyszczającym (siarczan magnezu 25 50 ml).

Po przywróceniu jasnej świadomości i poziomu glikemii pozostaw pacjenta w domu, przenieś go do zakładu opieki zdrowotnej.

Wskazania do hospitalizacji:

  • jeśli pacjent mieszka samotnie;
  • powtarzanie śpiączki hipoglikemicznej w ciągu dnia;
  • zatrucie środkami hipoglikemicznymi;
  • rozwój śpiączki mózgowej (brak odzyskania przytomności u pacjenta, pomimo normalizacji poziomu glukozy we krwi).

W przypadku awarii składnika aktywów w placówkach służby zdrowia

Lek (śpiączka)

Śpiączka opiatowa - śpiączka, która rozwinęła się w wyniku podawania toksycznych dawek preparatów opium lub leków, które naśladują działanie opium.

Wspomagające objawy diagnostyczne: ciężka ostra niewydolność oddechowa (częstość oddechów mniejsza niż 10 w 1 minucie, całkowita sinica), śpiączka, wyraźne zwężenie źrenicy. Pierwsze 2 objawy określają ciężkość zatrucia, pojawienie się innych zagrażających życiu objawów i powikłań.

W diagnozie śpiączki narkotycznej należy wziąć pod uwagę młody wiek pacjenta (13-25 lat), dane z wywiadu i środowiska, obecność śladów dożylnego zastrzyku na kończynach („ścieżka uzależnionego”).

Opieka medyczna nad śpiączką opiatową

Natychmiast zapewnić przywrócenie przepuszczalności VDP, rozpocząć wspomaganą wentylację płuc workiem AMBU z bezdechem, wentylację mechaniczną przy użyciu tlenu w 100% (pozwala to szybko zmniejszyć niedotlenienie tkanek i zapobiec uszkodzeniu kory mózgowej!).

Terapia antidotum: nalokson 0,04% 2 ml i / v co 2–3 minuty do momentu przywrócenia oddechu i świadomości. Jeśli wprowadzenie naloksonu jest niemożliwe, lek jest wstrzykiwany do korzenia języka. Przed wprowadzeniem naloksonu pacjent musi zostać naprawiony, ponieważ po wyjściu z długiej śpiączki i przedłużającym się ciężkim niedotlenieniu może rozwinąć się podniecenie i agresywność!

Jeśli po pierwszym wstrzyknięciu dożylnym 2 ml naloksonu pacjent nie ma efektu przebudzenia, należy zakwestionować diagnozę „śpiączki lekowej” lub zasugerować współistniejącą patologię - TBI, zatrucie mieszaniną leków, encefalopatię hipoksyjną, stan hipoglikemii.

W celu skorygowania niedociśnienia tętniczego i kwasicy (w przypadku długotrwałego, ciężkiego niedotlenienia i śpiączki):

  • zapewnić niezawodny dostęp żylny;
  • terapia infuzyjna: roztwory poliolowe (roztwór Ringera lub jego modyfikacja) 400-800 ml / in.

Jeśli dojdzie do śmierci klinicznej, wykonywana jest RKO, podczas której szczególną uwagę zwraca się na odpowiednią wentylację płuc.

Wszyscy pacjenci, którzy są w śpiączce w chwili przybycia brygady SMP, są hospitalizowani. Nawrót śpiączki narkotycznej może wystąpić w ciągu 1-2 godzin, szczególnie w przypadku zatrucia długodziałającymi lekami. W przypadku awarii - atut w placówkach służby zdrowia.

Śpiączka wątrobowa

Śpiączka wątrobowa jest końcową manifestacją niewydolności wątroby, która rozwija się w wyniku rozlanego uszkodzenia wątroby i gwałtownego naruszenia jej podstawowych funkcji.

Istnieją trzy etapy rozwoju śpiączki wątrobowej: przedwczesne I, przedwczesne II i śpiączka wątrobowa.

Prekoma I charakteryzuje się: spowolnieniem myślenia pacjenta; zmniejszona uwaga; powolna, czasem zdezorientowana mowa.

Precoma II (zagrażająca śpiączka wątrobowa) charakteryzuje się głęboką depresją świadomości: pacjenci mogą wykonywać proste polecenia (otwarte oczy, pokazywać język itp.).

Sama śpiączka wątrobowa charakteryzuje się: brakiem świadomości, intensywnym zażółceniem skóry, twardówki i błony śluzowej jamy ustnej. Często wyrażał zespół obrzękowo-puchlinowy. Wyraźny zespół krwotoczny (wielokrotne krwotoki na skórze, krwawienie z nosa i dziąseł). Temperatura ciała 39–40 ° C, obniżenie ciśnienia krwi, oddychanie zgodnie z rodzajem Cheyne-Stokesa lub Kussmaula.

Pomoc medyczna dla śpiączki wątrobowej

W przypadku śpiączki wątrobowej na tle przewlekłych chorób wątroby (marskość wątroby, onkopatologia itp.), Gdy śpiączka jest końcem choroby, patogenetyczna terapia medyczna nie jest wymagana na etapie SMP, potrzeba leczenia objawowego jest ustalana indywidualnie.

Ze śpiączką wątrobową na tle ostrej choroby wątroby:

  • przy nasyceniu krwi tlenem poniżej 90%: przywrócenie przepuszczalności VDP (wprowadzenie rurki Combitube lub maski krtaniowej), terapia tlenowa (tlen 40–60%); z zagrożeniem niewydolności oddechowej - wentylacja wspomagana;
  • z AD syst mniej niż 90 mm Hg. Art.: Infuzja vazopressorov (mezaton lub dopamina);
  • detoksykacja i terapia metaboliczna: glukoza 5% 400 ml lub reamberin 1,5% 400 ml dożylnie lub kwas tioktowy (tiolepta, berlition) 600 mg i.v. pirydoksyna (wit B6) 5% 5 ml IV; kwas askorbinowy (wit. C) 5% 5-10 ml IV;
  • z rozwojem ostrej niewydolności wątroby na tle ostrego wirusowego zapalenia wątroby: prednizon 90-120 mg (3% 3-4 ml) IV lub inne leki glikokortykoidowe w równoważnych dawkach;
  • w celu zmniejszenia obrzęku mózgu: mannitol 20% 200 ml i / d przez 10 minut, deksametazon 8 mg (0,4% 2 ml) i / v;
  • z rozwojem obrzęku płuc: furosemid (lasix) 1% 4-8 ml / v.

Hospitalizacja w szpitalu (zakaźna, toksykologiczna) jest uzależniona od pacjentów z rozwojem niewydolności wątroby w tle ostrej choroby wątroby (ostre wirusowe lub toksyczne zapalenie wątroby). W przypadku awarii - atut w placówkach służby zdrowia.

Awaryjny algorytm dla hiperglikemicznej śpiączki

Głównym celem terapii cukrzycy jest ustabilizowanie indeksu glikemicznego. Każde odchylenie wartości glukozy od normy negatywnie wpływa na stan pacjenta i może prowadzić do niebezpiecznych powikłań.

Długotrwały niedobór insuliny w organizmie zwiększa ryzyko śpiączki hiperglikemicznej. Stan ten stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, ponieważ często towarzyszy mu utrata przytomności. Dlatego ważne jest, aby ludzie wokół nich znali pierwsze objawy tej komplikacji i algorytm działań w nagłych wypadkach dla pacjenta.

Dlaczego rozwija się śpiączka?

Hiperglikemiczna śpiączka występuje z powodu wysokiego poziomu cukru, który utrzymuje się przez długi czas.

Patogeneza tego stanu jest spowodowana niedoborem insuliny i upośledzonym wykorzystaniem glukozy, w wyniku czego w organizmie występują następujące procesy:

  • Ciała ketonowe są syntetyzowane;
  • rozwija się stłuszczenie wątroby;
  • zwiększona lipoliza ze względu na wysoką zawartość glukagonu.
  1. Kwas ketonowy. Jego rozwój jest najczęściej związany z pacjentami zależnymi od insuliny i towarzyszy mu wzrost ciał ketonowych.
  2. Hiperosmolarny - występuje u pacjentów z drugim rodzajem choroby. W tym stanie ciało cierpi na odwodnienie i krytycznie wysokie wartości glukozy.
  3. Kwasica mleczanowa - ten typ śpiączki jest charakterystyczny dla akumulacji kwasu mlekowego we krwi z umiarkowanym wzrostem glikemii.

Etiologia stanu patologicznego polega na dekompensacji cukrzycowej, nieprawidłowo wybranej strategii leczenia lub przedwczesnym wykryciu choroby.

Coma może zostać wywołana przez następujące czynniki:

  • niezgodność z harmonogramem zastrzyków;
  • rozbieżność między ilością podawanego leku a spożywanymi węglowodanami;
  • naruszenie diety;
  • zmiana insuliny;
  • przy użyciu zamrożonego lub wygasłego hormonu;
  • przyjmowanie niektórych leków (leki moczopędne, prednizolon);
  • ciąża;
  • infekcje;
  • choroby trzustki;
  • interwencje chirurgiczne;
  • stresy;
  • urazy psychiczne.

Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy proces zapalny występujący w organizmie przyczynia się do zwiększenia konsumpcji insuliny. Pacjenci nie zawsze biorą pod uwagę ten fakt w momencie obliczania dawki, w wyniku czego w organizmie występuje niedobór hormonów.

W jakich przypadkach włączyć alarm?

Ważne jest zrozumienie sytuacji, w których pacjent potrzebuje pilnej pomocy. Aby to zrobić, wystarczy znać objawy śpiączki spowodowane hiperglikemią. Klinika występowania takich powikłań różni się w zależności od etapu jej rozwoju.

Są 2 okresy:

  • precoma;
  • śpiączka z utratą przytomności.
  • złe samopoczucie;
  • słabość;
  • szybkie zmęczenie;
  • intensywne pragnienie;
  • sucha skóra i świąd;
  • utrata apetytu.

Wobec braku środków łagodzących te objawy nasila się obraz kliniczny, występują następujące objawy:

  • niewyraźna świadomość;
  • rzadkie oddychanie;
  • brak reakcji na wydarzenia wokół;
  • gałki oczne mogą stać się miękkie;
  • spadek ciśnienia krwi i tętna;
  • bladość skóry;
  • tworzenie się ciemnych plam na śluzowej powierzchni jamy ustnej.

Głównym objawem wskazującym na rozwój śpiączki jest poziom glikemii. Wartość tego wskaźnika w czasie pomiaru może przekraczać 20 mmol / l, osiągając w niektórych przypadkach znak 40 mmol / l.

Pierwsza pomoc

Pierwsza pomoc obejmuje następujące działania:

  1. Wezwij pogotowie ratunkowe.
  2. Połóż mężczyznę na bok. W tej pozycji ciała ryzyko wymiotów w drogach oddechowych jest zminimalizowane, podobnie jak upuszczenie języka.
  3. Zapewnij świeże powietrze, uwolnij pacjenta od ciasnych ubrań, odpinaj kołnierz lub zdejmij szalik.
  4. Zmierz poziom ciśnienia za pomocą tonometru.
  5. Monitoruj puls, ustalając wszystkie wskaźniki przed przybyciem lekarzy.
  6. Przykryj pacjenta ciepłym kocem, jeśli drży.
  7. Utrzymując odruch połykania, osoba powinna być karmiona wodą.
  8. Pacjentowi zależnemu od insuliny należy podać zastrzyk insuliny w zalecanej dawce. Jeśli dana osoba jest w stanie zapewnić samopomoc, musisz kontrolować proces podawania leków. W przeciwnym razie powinien stać się krewnym obok niego.
  9. Wykonaj sztuczne oddychanie, a także zewnętrzny masaż serca, jeśli to konieczne.

Czego nie robić:

  • pozostaw pacjenta samego w przypadku śpiączki;
  • uniemożliwić pacjentowi przyjmowanie zastrzyków z insuliny, uznając te działania za nieodpowiednie;
  • odmówić pomocy medycznej, nawet przy poprawie samopoczucia ludzi.

Aby pomóc krewnym pacjenta, ważne jest, aby odróżnić śpiączkę hipo- i hiperglikemiczną. W przeciwnym razie błędne działania nie tylko nie złagodzą stanu pacjenta, ale mogą również prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji, aż do wystąpienia śmiertelnego wyniku.

W przypadku braku pewności, że śpiączka jest spowodowana wysokim poziomem cukru, osoba musi otrzymać słodką wodę do picia, a gdy jest nieprzytomna, podaje się dożylny roztwór glukozy. Pomimo faktu, że może on być zbyt wysoką glikemią, w takiej sytuacji, przed przybyciem karetki, będzie to jedyna właściwa decyzja.

Diagnostyka różnicowa

Rodzaj śpiączki hiperglikemicznej można określić na podstawie biochemicznych i ogólnych badań krwi, a także badań moczu.

Laboratoryjne objawy śpiączki:

  • znaczny nadmiar poziomu glukozy i kwasu mlekowego;
  • obecność ciał ketonowych (w moczu);
  • zwiększony hematokryt i hemoglobina, wskazujące na odwodnienie;
  • obniżenie poziomu potasu i zwiększenie stężenia sodu we krwi.

W warunkach ambulatoryjnych należy wykonać badanie krwi na cukier za pomocą glukometru. Na podstawie wyniku lekarz wybiera taktykę pomocy.

Materiały wideo na temat śpiączki z cukrzycą:

Resuscytacja

Wskazania do resuscytacji to:

  • brak oddechu lub pulsu;
  • zatrzymanie akcji serca;
  • niebieska powierzchnia skóry;
  • brak jakiejkolwiek reakcji uczniów, gdy światło ich uderza.

Z powyższymi objawami nie należy czekać, aż przyjedzie karetka.

Krewni pacjenta powinni zacząć działać niezależnie zgodnie z następującymi zaleceniami:

  1. Połóż pacjenta na twardej powierzchni.
  2. Otwórz dostęp do klatki piersiowej, uwalniając ją od ubrania.
  3. Odrzuć głowę pacjenta i połóż jedną rękę na jego czole, a drugą popchnij dolną szczękę do przodu, aby zapewnić drożność dróg oddechowych.
  4. Usuń resztki jedzenia z jamy ustnej (jeśli to konieczne).

Podczas sztucznego oddychania należy mocno dotykać warg ustami pacjenta, wkładając na nie serwetkę lub kawałek czystej materii. Następnie musisz zrobić głęboki oddech, zamykając z góry nos pacjenta. Skuteczność akcji określa się przez podniesienie w momencie skrzyni. Liczba oddechów na minutę może być do 18 razy.

Aby wykonać pośredni masaż serca, dłonie należy umieścić na dolnej trzeciej części mostka pacjenta, znajdującej się po lewej stronie. Podstawą procedury są energetyczne pchnięcia w bok kręgosłupa. W tym momencie powierzchnia mostka powinna zostać przesunięta o 5 cm u dorosłych i 2 cm u dzieci. Za minutę musisz wykonać około 60 kliknięć. Podczas łączenia takich działań ze sztucznym oddychaniem, każdy oddech powinien być na przemian z 5 kranami na obszarze klatki piersiowej.

Opisane działania należy powtarzać aż do przybycia lekarzy.

Lekcja wideo na resuscytację:

  1. W śpiączce z kwasem ketonowym insulina musi być wstrzyknięta (najpierw metodą strumieniową, a następnie kroplami z rozcieńczeniem w roztworze glukozy, aby zapobiec hipoglikemii). Dodatkowo, wodorowęglan sodu, glikozydy i inne środki są stosowane w celu utrzymania funkcjonowania serca.
  2. W przypadku śpiączki hiperosmolarnej przepisywane są preparaty do wlewów do napełniania płynów ustrojowych, insulinę podaje się dożylnie metodą kroplową.
  3. Kwasica mleczanowa jest eliminowana przez zastosowanie antyseptycznego „błękitu metylenowego”, „trisaminy”, roztworu wodorowęglanu sodu, insuliny.

Działania specjalistów zależą od rodzaju śpiączki i są wykonywane w szpitalu.

Jak zapobiec zagrożeniu życia?

Leczenie cukrzycy obejmuje obowiązkowe przestrzeganie zaleceń lekarskich. W przeciwnym razie wzrasta ryzyko wystąpienia różnych powikłań i wystąpienia śpiączki.

Aby zapobiec takim konsekwencjom, możliwe są proste zasady:

  1. Stosuj dietę i nie nadużywaj węglowodanów.
  2. Monitoruj poziom glukozy we krwi.
  3. Wykonuj we właściwym czasie wszystkie wstrzyknięcia leku zgodnie z dawkami ustalonymi przez lekarza.
  4. Dokładnie zbadaj przyczyny powikłań cukrzycowych, aby maksymalnie wyeliminować czynniki prowokujące.
  5. Okresowo poddawaj się badaniom lekarskim, aby zidentyfikować ukrytą formę choroby (zwłaszcza podczas ciąży).
  6. Dokonaj przejścia na inny rodzaj insuliny tylko w szpitalu i pod nadzorem lekarza.
  7. Leczyć wszelkie choroby zakaźne.

Ważne jest, aby zrozumieć, że znajomość zasad udzielania pomocy pacjentom w chwili wystąpienia śpiączki jest konieczna nie tylko dla pacjenta, ale także dla jego krewnych. Pozwoli to uniknąć warunków zagrażających życiu.

Algorytm działań w przypadku śpiączki

Pierwsza pomoc medyczna w nagłych wypadkach dla śpiączki

  1. Jedna z rąk pacjenta ostrożnie prowadzi przez głowę. Jest to konieczne, aby bezpiecznie zmienić pozycję ofiary w śpiączce.
  2. Powoli sięgnij do pacjenta za ramię i talię, powoli obróć się na bok. Ręka jest pod zagłówkiem. To ważny warunek awaryjny.
  3. Włącz żołądek, otwórz usta i ostrożnym ruchem przyciśnij język do nieba; użycie bawełnianego papieru lub serwetki do uwolnienia jamy ustnej z pozostałości pożywienia. Jest to konieczne, aby uniknąć przypadkowego przedostania się cząstek do układu oddechowego.
  4. Schłodzoną gruszkę umieszcza się na głowie pacjenta. Taki stan jest niezbędny do zmniejszenia ciśnienia śródczaszkowego ze śpiączką, a także znacznie zmniejsza obrzęk mózgu.

Śpiączka ma inną etiologię, ale nagła utrata przytomności jest powszechna. Ponadto, w przeciwieństwie do śmierci klinicznej, pacjent ma słaby, płytki oddech i puls, często typu włóknistego.

Fakt Komę poprzedza tachykardia - zwiększona częstość akcji serca (do 110–120 uderzeń na minutę). Nagła potrzeba opieki nad śpiączką powinna nastąpić jak najszybciej.

Objawy i warunki ze śpiączką.

Powszechny typ śpiączki - hipoglikemiczny - występuje w cukrzycy. Inne gatunki mają swoje własne cechy charakterystyczne, ale wspólne są:

  • Nagła utrata przytomności.
  • Słaby oddech jest powierzchowny.
  • Impuls nitkowaty, który czasami jest niemożliwy do określenia bez sprzętu medycznego w czasie pierwszej pomocy.
  • Związany wyraz twarzy, który uchwycił ostatnie chwile przed śpiączką.
  • Blada skóra, zimny, lepki pot.
  • W cukrzycy występuje spontaniczne zmniejszenie aktywności insuliny we krwi (poniżej 40 U / ml).

Zapewnienie pierwszej pomocy medycznej w nagłych wypadkach przed przybyciem lekarzy w stanach śpiączki pozwoli uratować pacjentowi pełne życie.

Fakt Istnieje choroba, w której osoba może nagle stracić przytomność na długi okres czasu. To nie jest przejaw śpiączki. Otoczenie może uznać pacjenta za zmarłego. Tak więc przez pomyłkę pochowany został wielki rosyjski pisarz N. Gogol.

Pierwsza pomoc dla śpiączki: algorytm działania. Czym jest śpiączka u ludzi

Coraz częściej na świecie dochodzi do zgonów z powodu faktu, że nie każdy wie, jak właściwie udzielić ofierze pierwszej pomocy. Będąc w szoku, człowiek, który zobaczył, jak mężczyzna lub kobieta upadł obok niego i nie rusza się, po prostu stoi i patrzy. A jeśli natychmiast wziął się w garść i udzielił niezbędnej pomocy, w rezultacie można ocalić komuś życie. Ważne jest również, aby krewni poważnie chorych pacjentów wiedzieli, jakie są objawy zaostrzenia, co należy wziąć w konkretnym przypadku, aby móc zapewnić pomoc w odpowiednim czasie. Dzisiaj przyjrzymy się bardzo ważnemu tematowi: czym jest śpiączka u ludzi? Praktycznie każdy powinien mieć pomysł, jak udzielić właściwej pomocy, co podjąć, aby uratować życie danej osobie.

Czym jest śpiączka u ludzi?

Śpiączka jest dość poważnym stanem, który charakteryzuje się szybko rozwijającą się depresją centralnego układu nerwowego z głęboką utratą przytomności i brakiem reakcji na wpływy zewnętrzne. W tym stanie pacjent jest zakłócany pracą kilku układów ciała: oddechowego, sercowo-naczyniowego i innych.

Jedną z przyczyn rozwoju śpiączki są znaczne uszkodzenia tkanki mózgowej. Może to nastąpić z powodu uszkodzenia tkanek, takich jak urazy lub krwotoki, jak również z powodu poważnych patologii zakaźnych, zatruć i innych procesów u pacjenta. Pierwsza pomoc w śpiączce i śmierci klinicznej jest bardzo ważna, ponieważ to ona może uratować życie pacjentce, ale pierwszą rzeczą do zrobienia jest określenie rodzaju śpiączki i określenie, co ją wywołało.

Etapy śpiączki

Śpiączka, podobnie jak wiele innych patologii w ludzkim ciele, przebiega w kilku etapach:

  • Prekoma. Ten warunek jest prekursorem prawdziwej śpiączki, może trwać od kilku minut do dwóch godzin. W tym czasie ludzki umysł jest zdezorientowany, jest oszołomiony, jego stan zmienia się dramatycznie, a potem staje się zbyt powolny, a potem budzi się jakaś aktywność, wzrasta niepokój. Jeśli odruchy zostaną zachowane, koordynacja ruchów może zostać zakłócona.
  • Śpiączka I stopnia. W takim stanie wszystkie reakcje pacjenta na zewnętrzne czynniki drażniące są gwałtownie spowolnione, kontakt z pacjentem jest trudny. Wzrasta napięcie mięśniowe, pacjent jest w stanie połknąć jedynie płynny pokarm. Znacznie zwiększone odruchy ścięgien. Reakcja uczniów na światło jest zachowana, w rzadkich przypadkach zez może być zauważalny.
  • Warkocz 2 stopnie. Ta forma charakteryzuje się otępieniem, nie ma kontaktu z pacjentem. Uczniowie nie reagują na światło, są zwężone i nie ma odruchów na bodźce. Widoczne są również rzadkie ruchy chaotyczne, kończyny są napięte lub, przeciwnie, zrelaksowane i inne. Patologiczne oddychanie może być upośledzone, jeśli śpiączka ma stopień 2. W rzadkich przypadkach może wystąpić mimowolne opróżnienie jelit i pęcherza.
  • Warkocz 3 stopnie. Na tym etapie osoba jest nieświadoma, nie ma reakcji na bodźce zewnętrzne. Uczniowie nie reagują na światło. Napięcie mięśni jest zmniejszone, mogą wystąpić drgawki. Temperatura ciała, niskie ciśnienie krwi, zaburzenia oddychania. Pierwsza pomoc dla śpiączki w tym stanie jest bardzo ważna, w przeciwnym razie, jeśli nie ustabilizuje się stanu, to ten etap przejdzie w stan poza śpiączką.
  • Poza śpiączką (klasa 4). W tym stanie ciśnienie i temperatura są znacznie zmniejszone, wszystkie odruchy są całkowicie nieobecne. Stan pacjenta utrzymuje się dzięki respiratorowi i żywieniu pozajelitowemu.

Pierwsza pomoc w śpiączce jest bardzo ważna, ale będzie bardziej użyteczna, jeśli od razu określisz, który typ śpiączki obserwuje się u pacjenta, ponieważ jest ich kilka.

Śpiączka cukrzycowa

Najczęściej występuje u pacjentów z cukrzycą. Taka śpiączka może wystąpić u pacjentów z wysokim poziomem cukru (hiperglikemia) lub niskim (hipoglikemia). Ten stan powoduje wysoki poziom glukozy we krwi. W śpiączce cukrzycowej zapach acetonu pochodzi z ust. Jeśli prawidłowo zdiagnozujesz ten typ śpiączki, możesz szybko wyprowadzić osobę z tego stanu.

W tym przypadku należy pilnie zmierzyć poziom cukru we krwi, jeśli jest on zbyt wysoki, a następnie wprowadzić insulinę, a jeśli jest niska, podać pacjentowi węglowodany. I lepiej jest natychmiast zwrócić się o pomoc do lekarza, który będzie monitorował pacjenta i był w stanie pomóc mu wyjść z tego stanu bez szkody dla zdrowia.

Urazowa śpiączka

Najczęściej zdarza się u pacjentów, którzy doznali urazowego uszkodzenia mózgu, w wyniku czego mózg został uszkodzony. Różni się od innych typów śpiączki silnymi wymiotami w precomie. Pierwsza pomoc dla śpiączki tego typu wymaga przyjęcia pilnych środków, które pomogą poprawić krążenie krwi w mózgu i przywrócić jego funkcję.

Śpiączka oponowa

Ten typ rozwija się, gdy obserwuje się zatrucie tkanki mózgowej, może być wywołane obecnością zakażenia meningokokowego. Diagnozę można wyjaśnić dopiero po nakłuciu lędźwiowym. W tym stanie pacjent ma silny ból głowy, nie może unieść wydłużonej nogi, a jeśli głowa pochyla się biernie, następuje mimowolne zgięcie nogi w kolanie.

Charakterystyczne dla tego typu śpiączki jest wysypka z obszarami martwicy skóry i błon śluzowych. W tym przypadku tylko wykwalifikowani lekarze będą mogli pomóc pacjentowi, więc pierwsza pomoc dla niego to wezwanie pogotowia i hospitalizacja na oddziale chorób zakaźnych.

Śpiączka mózgowa

Jest to typowe dla tych pacjentów, którzy mają choroby mózgu związane z obecnością guzów. Osoba w śpiączce czuje:

  • Świetny ból głowy towarzyszący wymiotom.
  • Pacjentom trudniej jest połykać pokarm, często dławią się, a nawet nie mogą pić wody.

Jeśli w tym czasie nie udziela pierwszej pomocy, wówczas rozwija się śpiączka. Objawy te mogą również wskazywać na śpiączkę, której przyczyną jest ropień mózgu. Różnica polega na tym, że w tym drugim przypadku może mu towarzyszyć patologia zapalna, taka jak dławica piersiowa, zapalenie ucha lub zapalenie zatok. W takim przypadku może pomóc tylko lekarz, który szybko określi, o co chodzi, dzięki objawom i pomoże pacjentowi.

Głodna śpiączka

Gatunek ten występuje w zwyrodnieniu stopnia 3, który rozwija się w wyniku przedłużonego postu. Często ten gatunek występuje u młodych ludzi, którzy są na diecie. W organizmie brakuje białka, pełni on wiele funkcji w organizmie, więc gdy to nie wystarczy, prawie wszystkie organy działają nieprawidłowo, funkcjonowanie mózgu jest zahamowane.

Jeśli wystąpi ten stan, można zaobserwować następujące objawy:

  • Częste omdlenia.
  • Istnieje ogólna słabość.
  • Bicie serca wzrasta.
  • Osoba w śpiączce czuje się źle: jego temperatura i ciśnienie są niskie, drgawki, a nawet spontaniczne oddawanie moczu.

W takim przypadku należy skontaktować się z lekarzem iw żadnym wypadku nie należy podawać pacjentowi pożywienia, ponieważ ciało musi być stopniowo przywracane.

Śpiączka padaczkowa

Często rozwija się w wyniku silnego napadu drgawkowego. Pacjenci mają charakterystyczne rozszerzenie źrenic, skóra blednie, wszystkie odruchy są tłumione. Objawy niedrożności często pojawiają się w języku, prawie zawsze obserwuje się samoistne opróżnianie pęcherza i jelit.

Spadek ciśnienia i temperatury, przyspieszony impuls. Jeśli stan się pogorszy, puls stanie się nitkowy, oddychanie z powierzchni stanie się głębokie. Jeśli pierwsza pomoc dla śpiączki nie zostanie udzielona, ​​wówczas odruchy pacjenta znikają, ciśnienie nadal maleje i ostatecznie dochodzi do śmierci.

Śpiączka alkoholowa

Zatrucie alkoholowe często prowadzi do śpiączki alkoholowej, może prowadzić do śmierci klinicznej. Nadużywanie alkoholu może prowadzić do nieprawidłowego działania narządów. Alkohol etylowy powoduje poważny cios w pracę mózgu, może nawet prowadzić do zaprzestania pracy narządów oddechowych.

Istnieje kilka etapów śpiączki alkoholowej, bardzo ważna jest nagła pomoc w śpiączce na każdym etapie, ale szczególnie w trzeciej. Pierwszą pomocą w tym przypadku jest uwolnienie dróg oddechowych ze śluzu i wymiocin. Pacjent jest umieszczany na boku i pilnie wzywa karetkę.

Śpiączka wątrobowa

Nieprawidłowa czynność wątroby może powodować śpiączkę, w którym to przypadku nazywa się ją wątrobową. Powodem może być patologia tego organu dowolnego pochodzenia. Fizjologiczny mechanizm rozwoju tego typu śpiączki jest prosty: wątroba jest głównym filtrem ludzkiego ciała. W tych przypadkach, gdy narząd jest zaburzony, produkty metaboliczne, które powinny być nieszkodliwe w wątrobie, dostają się do krwiobiegu. Znacząco wpływają na komórki mózgowe, co może prowadzić do rozwoju śpiączki. Temu typowi często towarzyszą zaburzenia pracy serca, obrzęk mózgu i ogólne zatrucie. Wspomaganie tego typu śpiączką jest szybkim apelem do specjalisty, a jeśli tak się nie stanie, w większości przypadków prowadzi to do śmierci pacjenta.

Pierwsza pomoc dla śpiączki

Pierwsza pomoc w stanie śpiączki jest bardzo ważna, każde opóźnienie może prowadzić do śmierci. Jeśli człowiek w śpiączce jest przed tobą, pierwszą rzeczą, którą musisz zrobić, to szybko go zbadać. Jeśli nagle ma glukometr lub insulinę, to mówi, że ma cukrzycę i prawdopodobnie ma śpiączkę cukrzycową, chociaż dziecko nie powinno mieć tego wszystkiego ze sobą. Algorytm pomocy śpiączki dla dorosłych i dzieci jest bardzo podobny.

Kilka zaleceń, które pomogą pacjentowi w śpiączce:

  • Pilnie przywrócić i utrzymać odpowiedni oddech: przeprowadzić rehabilitację narządów oddechowych, podłączyć respirator lub wykonać konikotomię, ale rzadko zdarza się to tylko za zgodą specjalisty.
  • Cewnikowanie żył obwodowych.
  • Przywrócenie i utrzymanie odpowiedniego krążenia krwi: jeśli ciśnienie jest niskie, to dożylnie wkrapla się roztwór chlorku sodu i glukozy, a jeśli ciśnienie jest powyżej normy, to koryguje się go siarczanem magnezu. Tętno jest normalizowane przez defibrylację. To samo dotyczy pierwszej pomocy dla śpiączki o nieznanej etiologii.
  • Cewnik umieszcza się w pęcherzu, aby monitorować poziom diurezy.
  • Instalacja sondy po intubacji tchawicy.

Opieka w nagłych wypadkach w śpiączce jest bardzo ważna, więc nie powinieneś być histeryczny w żadnym wypadku, ale pilnie zadzwoń po karetkę i zrób wszystko, aby złagodzić stan pacjenta. Pomoc na czas może uratować życie danej osobie.

Pierwsza pomoc dla śpiączki

Śpiączka jest stanem, który zagraża życiu człowieka między życiem a śmiercią. Stan jest specyficzny, jego charakterystyczne cechy - brak świadomości, osłabienie lub brak reakcji na bodźce zewnętrzne, wygaszenie odruchów, zaburzona głębokość oddechu. Regulacja temperatury pacjenta jest zakłócona, zmienia się napięcie naczyń, puls zwalnia lub wzrasta. Z boku wydaje się, że osoba śpi, ale stan snu nie kończy się i nie można obudzić osoby dotkniętej przez wpływ zewnętrzny. Jednocześnie jego serce działa, krew przepływa przez ciało, procesy wymiany tlenu zachodzą w płucach, to znaczy ciało utrzymuje naturalne procesy aktywności życiowej, ale na minimalnym poziomie.

Pojęcie i przyczyny powstawania śpiączki

W medycynie śpiączka odnosi się do ostrego stanu chorobowego związanego z hamowaniem aktywności ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów oddechowych i układu sercowo-naczyniowego. Osoba dotknięta utratą przytomności.

W niektórych przypadkach, śpiączce może towarzyszyć takie zmniejszenie pracy życiowych układów ciała, po którym następuje śmierć mózgu, to znaczy śpiączka poprzedza śmierć mózgu i późniejszą śmierć pacjenta. Śmierć mózgu charakteryzuje się nie tylko brakiem świadomości, ale także całkowitym brakiem aktywności odruchowej, zaburzeniem układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, metabolizmem i wchłanianiem składników odżywczych.

Dlaczego człowiek może tworzyć śpiączkę? Problem stanów śpiączkowych jest jednym z najostrzejszych we współczesnej medycynie, ponieważ mogą one manifestować się ze względu na dziesiątki różnych powodów, nie zawsze mają specyficzne objawy prekursorów, a na poziomie przedszpitalnym lekarzom bardzo trudno jest prowadzić takich pacjentów z powodu śpiączki może rozwinąć się w bardzo krótkim czasie. Lekarz prowadzący po prostu nie ma czasu na badanie specyfiki funkcjonowania ciała konkretnej osoby i zrozumienie, jak i dlaczego miał śpiączkę.

Pomiędzy pojęciami „śpiączka” i „czysta świadomość”, które są diametralnie różne, istnieje również kategoria „oszałamiająca”. Oszałamiająca cechuje się pewnym poziomem redukcji czuwania, który jest połączony z silną sennością.

Początek śpiączki poprzedza tzw. Sopor - głębokie oszołomienie z zachowaniem reakcji na bodźce zewnętrzne. Jednocześnie aktywność ruchowa, odporność na niebezpieczeństwo i szkodliwe skutki są częściowo zachowane, na przykład osoba próbuje uniknąć narażenia organizmu na wysoką temperaturę lub niebezpieczne kwasy na skórze.

Dlaczego osoba może rozwijać śpiączkę? Lekarze przypisują następujące czynniki głównym przyczynom rozwoju stanów śpiączki:

  • uszkodzenie mózgu z powodu udaru, urazu, chorób zakaźnych i wirusowych, padaczki;
  • choroby endokrynologiczne i zaburzenia metaboliczne, które powodują;
  • stosowanie pewnych rodzajów leków hormonalnych;
  • zatrucie w przypadku zatrucia, chorób zakaźnych, uszkodzenia nerek i wątroby;
  • niedotlenienie, brak tlenu w organizmie.

Stopnie i rodzaje patologii

Coma odnosi się do rodzajów upośledzonej świadomości, tak głębokiej, że osoba całkowicie znika kontakt ze światem zewnętrznym, a aktywność umysłowa jest zahamowana i niemożliwe jest usunięcie dotkniętych nią osób nawet poprzez intensywną stymulację.

Należy zauważyć, że jednym z kryteriów różnicowania typów śpiączki jest dokładnie tak zwana głębokość uszkodzenia, czyli poziom „odłączenia” organizmu od otaczającego świata.

  • umiarkowana śpiączka pierwszy stopień;
  • wymawiane drugi stopień;
  • głęboki (trzeci stopień).

Umiarkowana śpiączka charakteryzuje się brakiem oczywistych objawów zaburzonych funkcji życiowych, podczas gdy pacjent nadal ma reakcje źrenic na światło i odruchy rogówkowe. Z czasem może nastąpić wzrost napięcia mięśniowego. Ofiara znajduje się w stanie śpiączki z zamkniętymi oczami i, w przeciwieństwie do otępienia, nie ma mimowolnej aktywności fizycznej.

Koma drugiego stopnia ma nieco inny obraz kliniczny:

  • naruszenie aktywności oddechowej, w tym powstawanie niewydolności oddechowej;
  • duszność, tachykardia, zaburzenia rytmu serca;
  • stabilna hemodynamika;
  • powolne reakcje źrenic na światło;
  • dysfagia;
  • zmniejszone napięcie mięśniowe;
  • powolne odruchy ścięgna;
  • niestałość dwustronnego odruchu Babinsky'ego.

Głęboka śpiączka jest również nazywana atoniczną. W tym przypadku pacjent zwiększa niewydolność oddechową, niestabilność hemodynamiczną i brak reakcji źrenic nie jest lekki. Głęboki typ patologii jest niebezpieczny, ponieważ może wejść w śpiączkę, w której zaburzona jest spontaniczna funkcja oddechowa danej osoby i zatrzymuje się aktywność bioelektryczna mózgu.

W praktyce podział kliniczny stanów śpiączki jest stopniowy, ponieważ mają one pewien poziom dynamiki, ponieważ przy odpowiednim leczeniu pacjent może doświadczyć regresji patologii, w przeciwnym razie stan śpiączki może postępować.

Śpiączka czwartego stopnia (wygórowana) jest równoważna śmierci mózgu, w której rozpoczyna się rozległa śmierć komórki jej tkanki. Spontaniczne oddychanie zostaje przerwane, ale aktywność serca jest utrzymana.

Ponadto wszystkie zmiany w śpiączce są podzielone na dwie uogólnione grupy:

Z kolei śpiączka pierwotna to patologie mózgowe i strukturalne, a wtórna - metaboliczna i dysmetaboliczna.

Dysmetaboliczna śpiączka może być:

  • endogenny;
  • egzogenny;
  • toksyczny zakaźny;
  • toksyczny.

Przyczyny i wzory pierwotnego i wtórnego com

Pierwotna śpiączka może rozwinąć się dzięki obecności:

  • krwawienia zewnątrzoponowe, podtwardówkowe, miąższowe;
  • rozległe ataki serca półkulowe;
  • ropnie;
  • guzy pierwotne;
  • przerzuty;
  • krwotoki i ataki serca w móżdżku i mózgu;
  • guzy móżdżku;
  • zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia;
  • ciężkie urazowe uszkodzenie mózgu;
  • krwiak w tylnym dole czaszki.

Jeśli chodzi o śpiączkę typu wtórnego, powoduje to:

  • choroby endokrynologiczne: zaburzenia niedoczynności tarczycy, cukrzyca;
  • infekcje uogólnione, takie jak dur brzuszny, gronkowiec;
  • różne rodzaje intoksykacji: alkoholowe, barbiturowe, opiatowe.

Rozwój uszkodzenia może wystąpić w 4 wzorach. W pierwszym przypadku następuje gwałtowne obniżenie świadomości wraz z pojawiającymi się ogniskowymi uszkodzeniami mózgu - ciężką postacią urazowego uszkodzenia mózgu lub rozległego udaru krwotocznego. Następny typ tworzenia śpiączki występuje przy braku jasno określonych objawów ogniskowych, na przykład w niektórych rodzajach urazów głowy.

Stopniowe zahamowanie aktywności mózgowej może wystąpić na tle zespołu oponowego lub objawów ogniskowego uszkodzenia narządu, lub bez wyraźnych objawów skorupy i ognisk, ale z towarzyszącym zespołem drgawkowym.

Jak rozwija się śpiączka u pacjenta?

Podstawą śpiączki zespołów klinicznych jest depresja świadomości, wynikająca z niedopasowania interakcji międzyneuronowych i postępującego zahamowania głębokiego. Mechanizm biochemiczny mediatora jest czynnikiem określającym szybkość wzrostu zmiany w śpiączce. Jego terminowa korekta decyduje o możliwości przywrócenia świadomości w konsekwencji. Uszkodzenie komórek mózgowych o charakterze morfologicznym wskazuje na nieodwracalność procesu depresji świadomości.

Etiologia zmian w śpiączce jest bardzo rozległa, ale algorytm patogenetyczny rozwoju choroby jest uniwersalny i polega na zaburzeniach procesów metabolicznych, od których bezpośrednio zależy zaspokojenie potrzeb energetycznych mózgu. Prawidłowy przepływ krwi w mózgu jest podstawą odpowiedniego utrzymania metabolizmu. W przypadku braku wystarczającego dopływu tlenu do komórek mózgu, rozwija się w nich niedotlenienie, które dalej powoduje łańcuch procesów patologicznych opartych na zaburzonym metabolizmie komórek nerwowych. W rezultacie pacjent ma zmniejszenie produkcji trisfosforanu adenozyny - substancji biorącej udział w procesach metabolicznych. Osoba dotknięta chorobą rozwija kwasicę wewnątrzkomórkową, zwiększa przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, tworzy obrzęk mózgu. Czynniki te niekorzystnie wpływają na stan przepływu krwi w mózgu, pogarszają stan niedotlenienia.

Ze względu na hipoglikemię, mleczan, jony wapnia i wolne kwasy tłuszczowe gromadzą się wewnątrz komórek, powodując obumieranie komórek.

Naruszenia stanu kwasowo-zasadowego charakteryzują się kwasicą metaboliczną, podczas gdy zaburzenia równowagi elektrolitowej mogą opierać się na patologicznej zmianie stężenia jonów sodu, potasu, wapnia i amonu.

Niedotlenienie i zmiany równowagi kwasowo-zasadowej - czynniki powodujące obrzęk i obrzęk mózgu, pojawienie się nadciśnienia śródczaszkowego.

Charakterystyka zmian śpiączkowych różnego typu

Jeśli mówimy o śpiączce strukturalnej, najczęstszym urazowym i apopleksyjnym.

Urazowa śpiączka

Choroba jest często konsekwencją poważnego urazowego uszkodzenia mózgu, takiego jak ucisk mózgu lub stłuczenie. Możliwe jest określenie pochodzenia patologii, zwracając uwagę na obrażenia zewnętrzne, krwiaki podskórne, otarcia. Objawy kliniczne charakteryzują się kombinacją zespołów ogniskowych i mózgowych, z których najczęściej przeważają. Może również wystąpić zespół oponowy. W tym przypadku pierwotna utrata przytomności wskazuje na stan kontuzyjny mózgu, a jego stopniowe „wyłączanie” wskazuje na otaczający krwiak i ściskanie pnia mózgu.

Śpiączka apopleksyjna

Zasadniczo tworzy się w etapach, poprzez oszołomienie i otępienie (z wyjątkiem przypadków rozległego krwotoku podpajęczynówkowego, jak również krwotoków w pniu i móżdżku). Obraz kliniczny charakteryzuje się wyraźnymi objawami ogniskowymi, szczególnie wyraźnie widocznymi, jeśli proces jest zlokalizowany w jednej z półkul.

Jeśli pacjent ma krwotok z móżdżku, rozwija się zaburzenie oddechowe typu łodygi.

Endogenna śpiączka

Patologia jest wynikiem zaostrzenia chorób endokrynologicznych, a także chorób narządów wewnętrznych: śpiączka w cukrzycy, śpiączka wątrobowa lub mocznicowa.

Śpiączka lub śpiączka cukrowa z cukrzycą może być:

  • kwas ketonowy;
  • hiperosmolarny;
  • hiperglikemiczny;
  • hipoglikemia.

Śpiączka ketonowa

Pojawia się po ciężkich zakażeniach i chorobach, na czczo, zaprzestaniu terapii obniżającej stężenie glukozy. Ten typ choroby powstaje stopniowo, pacjent ma pragnienie, wielomocz, nudności, wymioty, ból brzucha, odwodnienie z suchą skórą, pogorszenie turgoru błony śluzowej gałki ocznej. Występuje gwałtowny spadek ciśnienia krwi, występuje tachypnea, hipotonia mięśniowa. Charakterystyczny zapach acetonu z ust jest odczuwalny.

Hiperosmolarna śpiączka

Tworzy się powoli, w ciągu 5-10 dni, zwykle u pacjentów w wieku powyżej 50 lat ze zdiagnozowaną cukrzycą insulinozależną. Może pojawić się po wymiotach, intensywnej biegunce i spożyciu znacznych ilości leków moczopędnych i glikokortykoidów. U ludzi występują oznaki odwodnienia, płytkiego oddechu, gorączki i napięcia mięśniowego, a także drgawki.

Uszkodzenie hiperglikemiczne

Przy śpiączce hiperglikemicznej u ludzi występuje intensywny wzrost poziomu cukru we krwi. Ofiara zaczyna drgawki, nudności i wymioty, źrenice rozszerzają się, a wszystko to na tle utraty przytomności. Powodem powstania takiej patologii może być późne wykrycie cukrzycy, pominięcie zastrzyków insuliny lub jej późne wprowadzenie, zastąpienie leku zawierającego insulinę, naruszenie diety cukrzycowej, operacja i sytuacje stresowe.

Typ hipoglikemiczny

Choroba charakteryzuje się ostrym rozwojem, po podaniu zbyt dużej ilości insuliny pacjentowi z cukrzycą. Prowokowanie takiego stanu może być wyczerpującą pracą fizyczną, urazem psychicznym, chorobami przewodu pokarmowego. Pacjent przed wystąpieniem śpiączki odczuwa wyraźne osłabienie, zwiększoną potliwość, nudności i pobudzenie. Śpiączce towarzyszy silne drżenie, obecność drgawek toniczno-klonicznych, blanszowanie skóry, tachykardia. W takim przypadku ciśnienie krwi pacjenta jest normalne.

Eclampsic endogenous coma

Rozwija się po 20 tygodniu ciąży i może trwać do końca pierwszego tygodnia po porodzie. Po pierwsze, u kobiety występuje silny ból głowy, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, ogólne uczucie osłabienia, podwyższone ciśnienie krwi. Następnie ofiara rozwija uogólniony napad drgawkowy lub serię napadów, po czym następuje śpiączka.

Śpiączka mocznicowa

Powoli wzrasta na tle przewlekłej niewydolności nerek. Pacjent czuje zapach mocznika z ust, głęboki, hałaśliwy oddech typu hiperwentylacji, odwodnienie skóry, pojawiają się ślady grzebieni. Śpiączka może wystąpić po kolejnym napadzie drgawkowym.

Zmiany chlorhydropeniczne

Uformowany u ludzi, którzy cierpią z powodu wymiotów przez długi czas z różnych powodów. W rezultacie pacjent pojawia się odwodnienie, tachykardia, drgawki.

Śpiączka wątrobowa

W wyniku uszkodzenia wątroby przez zapalenie wątroby, marskość wątroby, zatrucie truciznami. Ten stan rozwija się stopniowo, początkowo osoba dotknięta chorobą cierpi na bezsenność, nadmierną stymulację i zwiększone napięcie mięśniowe. W śpiączce pacjent ma suchą skórę śluzową i wilgotną, zespół drgawkowy i okresowo pogłębiające się oddychanie Cheyne-Stokesa.

Typ niedotlenienia

Taka śpiączka rozwija się, gdy pacjent zatrzymuje krążenie krwi i jest nieobecna przez 3-5 minut, a także na tle zakaźnej zmiany chorobowej z zatruciem jadem kiełbasianym, tężcem, błonicą, zapaleniem mózgu, zapaleniem płuc i obrzękiem płuc. Objawy kliniczne wyglądają następująco - u pacjenta rozwija się sinica skóry i nadmierna potliwość, jego źrenice są zwężone, a na tle duszności i hiperwentylacji mięśnie pomocnicze biorą udział w aktywności oddechowej.

Egzogenna śpiączka

Są one również nazywane toksycznymi zakaźnymi, ponieważ powstawanie takich zmian następuje na skutek ekspozycji na toksyny pochodzenia mikrobiologicznego lub działania samych patogenów, na przykład o charakterze wirusowym o właściwościach toksycznych. Choroby zakaźne, które mają uogólnione warunki w patogenezie, to dżuma, gorączka paratyfusowa, dur brzuszny, salmonelloza. Intensywne zatrucie, które występuje w ciężkich przypadkach zakażenia, jest główną przyczyną wystąpienia śpiączki. Ten typ uszkodzenia w śpiączce można rozpoznać po obecności ostrego początku choroby u młodych pacjentów i wysokiej temperatury ciała, braku oczywistych ostrych patologii w funkcjonowaniu ważnych systemów, na przykład układu oddechowego, hormonalnego, trawiennego i braku zespołu oponowego.

Egzogenna śpiączka toksyczna

Mogą pojawić się na tle zatrucia alkoholem etylowym, neuroleptykami, lekami zawierającymi atropinę, narkotycznymi anelgetikami, związkami fosforoorganicznymi.

Zatrucie alkoholem etylowym

Śpiączka rozwija się wraz z następującymi po sobie przemianami okresów senności i podniecenia, rosnąc stopniowo. Pacjent ma purpurowy kolor twarzy i szyi, zwężenie źrenic, nadmierne pocenie się, płytkie oddychanie, wymioty i drgawki.

Zatrucie neuroleptyczne

Takie uszkodzenie powstaje gwałtownie, któremu towarzyszy zwężenie źrenic, zwiększone pocenie się, drgawki i skurcze o charakterze lokalnym lub uogólnionym.

Substancje trujące serii atropiny

Przed zapadnięciem w śpiączkę pacjent tworzy silne pobudzenie psychomotoryczne. Podczas śpiączki osoba dotknięta chorobą ma suchą skórę, rozszerzone źrenice, migotanie mięśni i zmniejszone napięcie mięśniowe oraz podwyższoną temperaturę ciała.

Zatrucie narkotycznymi lekami przeciwbólowymi

Substancje powodujące tego typu zmiany są często wstrzykiwane dożylnie. W tym przypadku śpiączka pojawia się nagle, czemu towarzyszy płytkie oddychanie z elementami arytmii, zwiększoną potliwością, bradykardią i spadkiem ciśnienia krwi.

Zatrucie fosforoorganiczne i związki

Stan patologiczny rozwija się stopniowo. U pacjenta pojawiają się nudności i wymioty, ból brzucha, miofibrylacja szyi i twarzy. W śpiączce, wyraźna sinica błon śluzowych i skóry, zwężenie źrenic, płytkie nieregularne oddychanie, bronchodia, drgawki.

Pierwsza pomoc dla śpiączki: co robić

Wszyscy pacjenci w stanie śpiączki podlegają natychmiastowej hospitalizacji, dlatego jeśli podejrzewasz obecność takiego stanu, musisz natychmiast zadzwonić do zespołu pogotowia ratunkowego. Dyspozytor powinien dokładnie i szczegółowo opisać wszystkie objawy stanu, schorzenia układu oddechowego, źrenice, puls, obecność lub brak drgawek, okoliczności poprzedzające pojawienie się zmiany.

Osoba, która wpadła w stan śpiączki, musi być położona na solidnej poziomej powierzchni w pozycji na plecach lub boku.

Pierwsza pomoc w śpiączce powinna rozpocząć się od określenia rodzaju zmiany w śpiączce. Jeśli osoba dotknięta chorobą ma cukrzycę, wystąpienie schorzenia charakteryzującego się utratą przytomności, upośledzoną funkcją oddechową, drgawkami, nieprawidłową zmianą wielkości źrenic można uznać za zapadającą w śpiączkę.

W przypadku śpiączki cukrzycowej zasady udzielania pierwszej pomocy różnią się w zależności od rodzaju zmiany.

Śpiączka hiperglikemiczna jest stanem, w którym dana osoba ma patologicznie podwyższony poziom cukru we krwi, więc po wezwaniu „karetki” należy położyć osobę na boku, obserwować wymioty, aby zapobiec dostaniu się do dróg oddechowych. Osoba dotknięta chorobą otrzymuje zastrzyk insuliny, po którym z dużym prawdopodobieństwem odzyska przytomność. Następnie należy mu podać dużo napoju, aby uzupełnić utracony płyn. Przybywający lekarze ustalą, czy konieczne jest przewiezienie ofiary do szpitala, aby zapewnić mu szczególną opiekę medyczną.

Przy śpiączce hipoglikemicznej zagrożone jest zdrowie i życie pacjenta, więc musi być hospitalizowany. Przed przybyciem lekarzy pacjent umieszcza się na boku, a roztwór glukozy wstrzykuje się dożylnie. Jeśli po tym ofiara wraca do świadomości, daje mu jeść słodki cukierek lub łyżkę cukru.

Śpiączka kwasicy ketonowej jest uważana za najpoważniejsze powikłanie cukrzycy i powstaje na tle ciężkiego niedoboru insuliny. Przed hospitalizacją chorego pacjenta ze śpiączką ketonową musi zapewnić odpoczynek, jeśli to możliwe, wstrzyknąć insulinę i wstrzyknąć roztwór chlorku sodu w stężeniu 0,9% jako metodę infuzji. Podobnie udziela się pierwszej pomocy w przypadku zmiany typu hiperosmolarnego.

Śpiączka pourazowa zwykle nie powoduje trudności w diagnozie, ponieważ jej główną przyczyną jest uszkodzenie mózgu. W dotkniętej bladości omdlenia skóry, zmniejszenie lub brak reakcji źrenic na światło, wymioty, osłabienie mięśni. Pierwsza pomoc w tym przypadku polega na umieszczeniu osoby i obserwowaniu jego oddechu przed przybyciem personelu medycznego, aby zapobiec przedostaniu się wymiotów do dróg oddechowych.

Śpiączka apopleksyjna wymaga zapewnienia pacjentowi odpoczynku i odpoczynku przed przyjazdem lekarzy. Osoba jest wolna od ubrań ze wszystkich elementów, które mogą przeszkadzać w swobodnym oddychaniu. Pomieszczenie musi być zaopatrzone w świeże powietrze. Jama ustna jest uwolniona od wymiotów, a głowa jest zwrócona na bok, aby ofiara nie zadławiła się wymiotami. Na głowie umieszczony jest worek z lodem. Jeśli pacjent zaczyna skurczeć, jego głowę i szyję należy delikatnie trzymać.

Endogenne i egzogenne zmiany w śpiączce wymagają również przeniesienia ofiary do stanu horyzontalnego. Ponadto pacjent musi mieć dużo słodkiego napoju, natomiast w przypadku skurczów należy delikatnie trzymać głowę i szyję, aby uniknąć obrażeń. Jeśli dotknięta osoba zaczyna wymiotować, jama ustna powinna zostać usunięta z mas, a głowa powinna być obrócona na bok, aby się nie udusiła.

Należy zauważyć, że terapia lekowa przed przybyciem lekarzy może uratować życie danej osobie, ale powinna być przeprowadzona tylko w skrajnych przypadkach, jeśli świadczący opiekę wie dokładnie, jaki rodzaj uszkodzenia w śpiączce powoduje przyczyny.

Jak niebezpieczna jest koma dla osoby? Wiadomo, że stany śpiączki charakteryzują się nie tylko uszkodzeniem mózgu, ale także nieprawidłowym działaniem systemów odpowiedzialnych za funkcjonowanie całego organizmu. Oczywiście taka patologia wymaga pilnej hospitalizacji ofiary, a przed przybyciem lekarzy musi zapewnić odpoczynek i, jeśli to możliwe, utrzymać funkcję oddechową.